Κριτική Δίσκου: Groove Armada – Black Light

Σε πολλούς το όνομα Groove Armada μπορεί να μην λέει κάτι αυτή την περίοδο. Άλλωστε η τελευταία πραγματικά global επιτυχίες ήταν το 2003 με το «Easy» και αν πάμε ακόμα πιο πίσω θα θυμηθούμε και την δυνατή περίοδο που είχαν το 1999-2001 ( «I See YouBaby», «My Friend» κ.α.). Παρ’ όλα αυτά δεν απουσίασαν ποτέ εντελώς από την μουσική σκηνή, με το κοινό στην πατρίδα τους (Αγγλία) να τους στηρίζει ακόμα και στα Greatest Hits albums που κυκλοφόρησαν κατά καιρούς. Το 2008 έληξε το συμβόλαιο που είχαν με την Columbia Records και η πρώτη τους δουλειά μέσω της ανεξάρτητης Cooking Vinyl βγήκε αυτό το δεκαήμερο σε Ευρώπη και Αμερική.

Το «Black Light» ξεκαθαρίζει από την αρχή τις προθέσεις του: Ηλεκτρονική μουσική που τείνει κατά διαστήματα προς το χαλαρό, με το χαρακτηριστικό στυλ των Groove Armada. Το στυλ του «ψάχνομαι» μέσα σε διαφορετικούς ήχους, μένοντας πάντα στην γραμμή της dance/house. Δεν υπάρχουν οι περίεργοι πειραματισμοί, όπως στο «Love Box» του 2002, κάτι που μειώνει στο ελάχιστο την πιθανότητα αποσυντονισμού. Το «Look Me In The Eye Sister» είναι ίσως το μόνο που έχει κάποια έντονα ροκ στοιχεία, και σαν opener λειτουργεί πολύ σωστά. Η συνέχεια έχει έντονο 80s ΄συναίσθημα, με το «Just For Tonight» να αποτελεί το πρώτο πραγματικό highlight. Πολύ ωραία φωνητικά της Jess Larrabee στο συγκεκριμένο tune και εκεί που λες ότι πάνω κάτω χαλαρώνει λίγο πολύ ο ρυθμός, εμφανίζεται το πρώτο ξύπνημα με το «Not Forgotten». Αρκετά catchy παραγωγή που είναι βούτυρο στο ψωμί του Nick Littlemore ( μέλος των Empire Of The Sun και Pnau ). Γενικώς είναι ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι το δίδυμο από την Αγγλία κρατάει την μουσική του προσιτή για τον οποιοδήποτε και ας βρίσκεται σε μία αναζήτηση μίας πιο πειραματικής μουσικής.

Το μόνο που θα μπορούσα να προσάψω στον δίσκο, είναι ότι στο 15λεπτο με τα singles, δεν παρουσιάζεται κάτι που πραγματικά θα σε ξεσηκώσει, ένα κομμάτι που θα σε κάνει να κουνιέσαι ασταμάτητα. Λείπει μία διαχρονική δημιουργία, αλλά την ίδια στιγμή δεν νομίζω να συναντήσετε κάποιο tune που να μην μπορέσετε να ακούσετε ως το τέλος. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι σε αυτά τα 52 λεπτά έριξαν όλο το βάρος στο να ηχογραφήσουν μία δισκογραφική δουλειά που κάνει τον ακροατή να περάσει την ώρα του ευχάριστα και με ενδιαφέρον. Να μην έχει πολλά κενά σημεία, αλλά ούτε και να επισκιάζει κάποιο κομμάτι τα υπόλοιπα. Οι σωστή τοποθέτηση των συνεργασιών, με αποκορύφωμα αυτή του Neil Young στον επίλογο του album, «History», δείχνει ότι το πλάνο που είχαν στο μυαλό τους οι Groove Armada απέδωσε καρπούς.

Δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς και κάτι διαφορετικό από ένα group που μετράει 14 χρόνια στην μουσική βιομηχανία. Σίγουρα επέλεξαν τον πιο «ανώδυνο» δρόμο όσον αφορά τις παραγωγές, παρ όλο που προσπάθησαν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Σε τελική ανάλυση έμειναν στον ήχο που είχαν και που τους έκανε γνωστούς και φάνηκε ότι δεν ήθελαν να ρισκάρουν σε μεγάλο βαθμό. Αυτό όμως δεν κρίνεται απαραίτητα κακό, αφού το αποτέλεσμα τους δικαιώνει και με το παραπάνω. Πολλές φορές είναι σοφό να μένεις στα κατατόπια που γνωρίζεις και να παρουσιάζεις έναν δίσκο που θα χαρούν σε μεγάλο βαθμό οι fans σου και ο κόσμος που γουστάρει μία ώρα καλής ηλεκτρονικής μουσικής.