Κριτική Δίσκου: Dj Khaled – Victory

«Μόνο όποιος δουλεύει σκληρά μπορεί να μείνει για αρκετό καιρό στο business». Μία ατάκα που χρησιμοποίησε ο Dj Khaled πριν από κάτι μήνες σε μία συνέντευξη που είχε δώσει και που τον χαρακτηρίζει σαν καλλιτέχνη όσο λίγες. Μπορεί να είναι αρκετές φορές ενοχλητικός με τα συνεχόμενα «We The Beeeest, We Glooobal», μπορεί να μην γίνει ποτέ ένας παραγωγός πρώτης γραμμής, όμως είναι ένας εξαιρετικός promoter. Ξέρει τι θα κάνει επιτυχία στην mainstream μουσική σκηνή και δεν είναι λίγοι οι rappers ( Plies, Rick Ross, Ace Hood, Flo-Rida και πολλοί άλλοι) που έγιναν ακόμα πιο γνωστοί μέσω των mixtapes του. Κι εκείνοι με την σειρά τους τον τιμούν πάντα και σε κάθε δισκογραφική του δουλειά με την παρουσία τους.

Αυτό συνέβη και στο τέταρτο προσωπικό του album με τον τίτλο «Victory».  Ένας δίσκος στον οποίο ήξερα πάνω κάτω τι θα συναντήσω, κάτι που είναι λογικό, αφού αποτελείται από το ίδιο (γιγάντιο) guest list, τους ίδιους παραγωγούς και πάνω απ όλα έχει τον ίδιο executive producer (ο Khaled). Κάπως έτσι δεν μου προκάλεσε και μεγάλη έκπληξη ότι η αρχή γίνεται με τρία τραγούδια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν συνέχεια των παλαιοτέρων singles όπως π.χ. «Out Here Grindin», «Brown Paper Bags», «I’m So Hood» και πάει λέγοντας. Οι πολλές εναλλαγές της γνωστής κλίκας T-Pain, Young Jeezy, Rick Ross κ.α. πάνω σε beats που θα τα ονόμαζα Khaled-sound, κρατάνε το στυλ που θα περίμενε κανείς να βρει σε αυτόν τον δίσκο, στο ίδιο θετικό επίπεδο. Σε κάποιον που έχει βαρεθεί αυτή την μουσική κατεύθυνση, δύσκολα θα εντυπωσιαστεί από τις παραγωγές των The Runners, Dj Nasty, The Inkredibles και Schife, που βαδίζουν στους συνηθισμένους δρόμους. Είμαι σίγουρος όμως ότι θα δει με καλό μάτι την συνεργασία – έκπληξη στο ομώνυμο «Victory». Μία χαλαρή παραγωγή με τον Nas να πετάει καλά rhymes και τον John Legend να προσθέτει το απαραίτητο vocal-refrain.

Ό,τι αρχίζει ωραία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα συνεχίσει και το ίδιο καλά, με το πρώτο βαρετό track να κάνει την εμφάνισή του. Το «Ball» με την παρουσία του Jim Jones είναι η έννοια του «skip» και δυστυχώς μέχρι τα τελευταία δυο-τρία κομμάτια, το CD κάνει μία αισθητή κοιλιά. Το μόνο πρόβλημα βέβαια δεν βρίσκεται μόνο στην μουσική, αλλά και στις παρουσίες μερικών artists  που δεν πείθουν. Τρανταχτό παράδειγμα, ο Rum, που πάει να κάνει κάτι καλό με το «Bringing Real Rap Back». ΄Όμως μου είναι δύσκολο να πάρω στα σοβαρά έναν MC που λέει ότι θα επαναφέρει το καλό ραπ και συγχρόνως κριτικάρει τους ringtone rappers.  Με λίγα λόγια, κριτικάρει ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος, σε έναν δίσκο που αποτελεί άμεσα κομμάτι αυτού του είδους!  Αν παραβλέψω και την ξαφνική (και άγαρμπη) αλλαγή στον ρυθμό με το αμέσως επόμενο κομμάτι ( «Bring The Money Out» ), το τελευταίο δεκάλεπτο…

…μου άφησε μία θετική αίσθηση για το «Victory». Τα 47 λεπτά είναι μία καλή διάρκεια για έναν Dj -δίσκο, από την στιγμή που δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ακούσει παρόμοια CDs με πάνω από μία ώρα play-time και αμέτρητα fillers. Οι καλές στιγμές υπερτερούν απέναντι στις κουραστικές, με τις τελευταίες όμως να χαλάνε το δέσιμο του συνόλου. Είναι ένα συνηθισμένο mainstream hip-hop album, με τις τέσσερις-πέντε δημιουργίες που θα κάνουν τον μέσο ακροατή να τις ευχαριστηθεί δεόντως. Σε αυτό συμβάλουν και οι καλλιτέχνες που έχουν και καλά raps (Ludacris), αλλά και κολλητικά hooks ( Usher, T-Pain ). Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει κάτι καινούργιο ή κάποια καινοτομία στον «πλανήτη Khaled», που συνεχίζει όμως με έναν μαγικό τρόπο να μην ακούγεται ξεπερασμένος.