To “Iceman” είναι ένα album που έρχεται μετά από όλο εκείνο το drama του 2024, και νιώθουμε ότι ο Drake προσπαθεί εδώ και καιρό να ξαναβρεί τον παλμό του, χωρίς να τα καταφέρνει πάντα. Περίπου τα ίδια νιώθουμε και με το φετινό του LP, οπότε ας ρίξουμε μία πιο αναλυτική ακρόαση.
Από την αρχή, το «Make Them Cry» βάζει έναν τόνο μάχης, σαν να θέλει να καθαρίσει τον αέρα. Η παραγωγή είναι βαριά, με εκείνα τα σκοτεινά synths που ταιριάζουν στο concept του «Iceman». Ο Drake μιλάει για απώλειες, για κομμάτια του εαυτού του που «πέθαναν» το προηγούμενο διάστημα, και εδώ πραγματικά ακούγεται ειλικρινής. Δεν είναι το πιο δυνατό opening που έχει κάνει ποτέ του σε δίσκο, αλλά δίνει το σήμα ότι δεν θα είναι άλλο ένα απλό summer album.
Περνώντας στα δυνατά σημεία που μας έκαναν εντύπωση, το «Whisper My Name» είναι από τα tracks που ξεχωρίζουν. Η παραγωγή είναι κολλητική, με εκείνο το minimal, παγωμένο beat που σε κάνει να το βάζεις repeat χωρίς να το καταλάβεις. Ο Drake παίζει με τις φωνές του, αλλάζει flows, ψιθυρίζει και μετά χτυπάει πιο σκληρά. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που δείχνουν ότι ακόμα μπορεί να φτιάξει κάτι που μένει στο μυαλό, ακόμα και αν το υπόλοιπο album δεν μπορεί να ακολουθήσει στον ίδιο ρυθμό.
Παρόμοια αίσθηση μας άφησε και το «Janice STFU». Το όνομα μόνο λέει πολλά – είναι ένα diss track με χιούμορ και μπηχτές. Η παραγωγή εδώ είναι από τις πιο επιτυχημένες του δίσκου: bouncy, με trap στοιχεία που σε κάνουν να κουνιέσαι. Ο Καναδός ακούγεται άνετος, σαρκαστικός, και για λίγα λεπτά ξεχνάς ότι όλο το project έχει μια γενική αίσθηση κούρασης. Αυτά τα δύο tracks, μαζί με το «Make Them Pay», είναι αυτά που σώζουν το album από το να πέσει τελείως χαμηλά.
Το «Make Them Pay» μας άρεσε γενικότερα. Έχει εκείνη την ενέργεια του «πληρώνουν όλοι» που ταιριάζει στον τίτλο του album. Οι στίχοι είναι έξυπνοι σε σημεία, ειδικά όταν αναφέρεται σε streaming νούμερα, σε παλιούς εχθρούς και σε όλη αυτή την βιομηχανία που τον «κυνηγάει». Η παραγωγή είναι συμπαγής, με βαριά 808s και ένα hook που κολλάει. Δεν είναι απαραίτητα πρωτοποριακό, αλλά δουλεύει για αυτό που θέλει να πετύχει. Εδώ ακούμε τον Drake που ξέρουμε: ανταγωνιστικός, λίγο παρανοϊκός, αλλά με στιγμές που θυμίζουν γιατί έφτασε τόσο ψηλά.
Ωστόσο, το πρόβλημα του Iceman είναι ότι αυτά τα highlights είναι σκόρπια μέσα σε ένα project που γενικά αισθάνεται άνισο. Υπάρχουν tracks όπως το «Dust» ή το «Burning Bridges» που ξεκινούν ενδιαφέροντα αλλά χάνουν γρήγορα την έντασή τους. Η παραγωγή σε πολλά σημεία είναι generic, σαν να έχει ακουστεί σε χιλιάδες άλλα trap albums τα τελευταία χρόνια. Ο Drake προσπαθεί να βάλει πολλές διαφορετικές πλευρές του, από melodic singing μέχρι πιο σκληρά rap verses, αλλά δεν κολλάνε πάντα μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα είναι ένα album που νιώθει περισσότερο σαν compilation παρά σαν αρμονική δουλειά.
Επίσης, οι συνεργασίες δεν βοηθούν πάντα. Το «Ran To Atlanta» με Future και Molly Santana έχει potential, αλλά ξεφουσκώνει γρήγορα. Οι στίχοι σε αρκετά κομμάτια επαναλαμβάνονται θεματικά: beefs, χρήματα, προδοσίες, γυναίκες. Μετά από τόσα χρόνια, περιμένουμε κάτι πιο φρέσκο, κάτι που να δείχνει εξέλιξη. Αντίθετα, πολλές φορές μοιάζει να πατάει σε παλιές συνταγές χωρίς να τις ανανεώνει σε κανέναν απολύτως βαθμό.
Από την άλλη, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο Drake ακόμα έχει και χαρίσματα. Ακόμα και στα πιο αδύναμα tracks, η παρουσία του είναι εκεί. Η φωνή του, ο τρόπος που παίζει με τις μελωδίες, η ικανότητά του να φτιάχνει hooks. Απλά εδώ μοιάζει λίγο κουρασμένος, σαν να προσπαθεί να αποδείξει κάτι που δεν χρειάζεται να αποδείξει πια. Το concept του «Iceman» – κρύος, υπολογισμένος, εκδικητικός – είναι ενδιαφέρον, αλλά δεν υλοποιείται πλήρως σε όλο το album.
Συνολικά, το Iceman είναι ένας δίσκος που έχει τις στιγμές του, ειδικά όταν εστιάζει σε catchy παραγωγές και πιο άμεσα diss moments. Υπάρχουν συγκεκριμένα highlights που αποτελούν τα τραγούδια που θα μας κάνουν να τα προσθέσουμε στις προσωπικές μας playlists. Τα υπόλοιπα όμως κινούνται σε μία μετριότητα, χωρίς να προσθέτουν κάτι καινούργιο στο τεράστιο ρεπερτόριό του. Δεν είναι κακό album, αλλά ούτε θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανήκε στις πιο δυνατές και ξεχωριστές στιγμές του. Είναι σαν μια μετάβαση, μια προσπάθεια να ξανασταθεί στα πόδια του μετά τις τελευταίες μάχες. Ίσως στα επόμενα projects να δούμε καλύτερη συνοχή.
Αν σας αρέσει ο Drake σε πιο street, πιο edgy mode με κάποιες μελωδικές πινελιές, θα βρείτε πράγματα να κρατήσετε. Αν ψάχνετε όμως για κάτι που να ξεχωρίζει πραγματικά στην δισκογραφία του, το Iceman ενδεχωμένος να μην σας καλύψει. Το ακούμε, το απολαμβάνουμε σε σημεία, αλλά δεν είναι από αυτά που θα θυμόμαστε για χρόνια.
Κομμάτια Που ξεχώρισαν: Whisper My Name, Janice STFU, National Treasures, Make Them Pay,
Βαθμολογία:
No Comment! Be the first one.