Ακούσαμε. λοιπόν, το καινούργιο album του Snoop Dogg, το 10 Til’ Midnight, που βγήκε στις 10 Απριλίου 2026 από την αναγεννημένη Death Row Records. Λίγες μέρες μετά, προσπαθούμε να βάλουμε σε τάξη τις εντυπώσεις μας. Καταλάβαμε σχετικά γρήγορα ότι δεν πρόκειται για δίσκο που θα μας αλλάξει τη ζωή, ούτε για κάτι που θα θυμόμαστε ως classic release του Snoop, αλλά είναι ένας ακόμα δίσκος από τον αγαπημένο “θείο” της δυτικής ακτής που μας υπενθυμίζει ότι εξακολουθεί να υπάρχει, να κυκλοφορεί και να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να χαλαρώνει πάνω σε γνώριμα grooves και να μας σερβίρει το ίδιο μείγμα gangsta swagger, party vibes και λίγης αυτοβιογραφικής σοφίας.
Το album διαρκεί περίπου 35-36 λεπτά με 14 κομμάτια – σύντομο, συμπαγές και χωρίς περιττά fillers που να κουράζουν. Ξεκινάει δυναμικά με το «Step» μαζί με τον Swizz Beatz, ένα funky, party-oriented track που θέλει να αναβαθμίσει κάθε πάρτι μόλις μπει ο Snoop. Ο Swizz δίνει όπως πάντα εκείνη την χαρακτηρηστική ενέργεια, τα drums χτυπάνε σωστά και ο Snoop μπαίνει με το κλασικό του flow, χαλαρό αλλά με attitude. Από εκεί και πέρα όμως η ένταση πέφτει λίγο και μπαίνουμε σε πιο γνώριμα νερά.
Το κολλητικό «Lied 2 U» με την παραγωγή του Pharrell μας πάει πίσω σε εποχές BUSH, μελωδικό, λίγο R&B vibe, με τον Snoop να μιλάει για απιστίες και ερωτικές σχέσεις με τον δικό του τρόπο. Ακολουθεί το «Slid Off», που το έχτισε ο ίδιος ο Snoop, πιο gangsta, πιο street, με εκείνο το self-produced West Coast μνιμαλιστικό υφάκι που θυμίζει παλιότερα projects του. Εδώ νιώθουμε ότι ο Dogg είναι πιο άνετος, πιο χαλαρός.
Υπάρχουν και κάποια interlude-style κομμάτια όπως το «Daddy Rich» με sample από Richard Pryor, που δίνει μια νοσταλγική, cinematic αίσθηση, σαν να βλέπουμε σύντομο φιλμάκι από το Long Beach lifestyle. Το «Stop Counting My Poccets» είναι από τα καλύτερα του δίσκου, ένα summery west coast beat από τον έμπειρο Nottz, με τον Snoop να μιλάει για τα λεφτά του με εκείνo τo αέρινo, cool delivery που μόνο αυτός έχει. Σε αυτό το σημείο νιώθουμε ότι ο δίσκος αρχίζει να παίρνει ρυθμό.
Στο «OG to BG» προσφέρευ συμβουλές για τους νεότερους πάνω σε γνήσιο g-funk, ενώ το «Dogg Wattup Doe» με τον Peezy φέρνει λίγη Detroit energy, αλλά και jazz στοιχεία που δένουν περίεργα αλλά ενδιαφέροντα με το στυλ του Snoop. Το «Leave That Dogg Alone» είναι από τα δυνατά tunes με ανάλαφρο ήχο που έχει όμως βαρύτητα σαν κομμάτι, σαν να λέει «μην πειράζετε τον βασιλιά». Το «Pop My Shit» με Trinidad James είναι κλασικό gangsta rap, διασκεδαστικό αλλά προβλέψιμο.
Στο δεύτερο μισό, το «17 Rules» έχει μία feel-good ατμόσφαιρα και μιλάει για φίλους που έχασαν τον δρόμο τους, ενώ το «Bread Under The Bed» με Rick Rock beat είναι ακόμα ένα κομμάτι για τα λεφτά και την επιτυχία, με τον Snoop να μας υπενθυμίζει από πού ξεκίνησε. Το «No Ticcet Needed» με Soopafly και Erick Sermon είναι smooth, party-oriented και από τα πιο ευχάριστα ακούσματα του album. Το «Long Beachin’» είναι ωδή στην πόλη του, ενώ το κλείσιμο με «Q.T.S.A.M.Y.A.H.» μαζί με October London είναι soulful και δίνει μια πιο ώριμη νότα με το περιεχόμενό του.
Γενικά, η παραγωγή είναι σταθερή: πολλά g-funk στοιχεία, funky grooves, μερικά πιο μοντέρνα jazzy πειράματα και κάποιες melodic πινελιές από Pharrell Williams. Δεν υπάρχει κάτι που να σοκάρει ή να καινοτομεί δραματικά, αλλά μάλλον αυτό ήταν και το ζητούμενο εδώ. Ο Snoop δεν προσπαθεί να γίνει trendy, δεν κυνηγάει TikTok hits, δεν μπαίνει σε drill ή hyperpop πειράματα. Μένει πιστός στον εαυτό του, στον ήχο που τον έκανε θρύλο, και μας δίνει έναν δίσκο που ακούγεται άνετα στο αυτοκίνητο, σε μία νυχτερινή καλοκαιρινή βόλτα .
Από την άλλη, αυτό είναι και το αδύνατο σημείο του. Το flow του Snoop υπάρχει ακόμα, η παρουσία του είναι χαρισματική όπως πάντα, αλλά σε αρκετά tracks νιώθουμε ότι δεν δίνει πλέον το 100%. Κάποιες ρίμες είναι χλιαρές, κάποιες ιδέες επαναλαμβάνονται (λεφτά, σεβασμός, Long Beach, OG status) και συνολικά ο δίσκος δεν έχει εκείνη την «σπίθα» που είχαν τα classic LPs του. Είναι σαν να ακούμε έναν πολύ έμπειρο, πολύ άνετο καλλιτέχνη που κάνει το δικό του χωρίς να πιέζεται, αλλά και χωρίς να μας εκπλήσσει.
Συγκριτικά με προηγούμενα projects του όπως το B.o.D.R. ή το Iz It a Crime?, το 10 Til’ Midnight είναι πιο συμπαγές και πιο ομοιόμορφο στην παραγωγή, αλλά λείπει η ποικιλία και η ένταση. Δεν είναι κακός δίσκος, έχει 4-5 tracks που θα τα βάλουμε σε δική μας playlist, αλλά δεν είναι από τους δίσκους που θα επιστρέφουμε ξανά και ξανά.
Το 10 Til’ Midnight είναι ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα του Snoop, ένας δίσκος που τιμάει την κληρονομιά της Death Row και της West Coast, χωρίς όμως να προσθέτει κάτι καινούργιο στον μύθο του. Αν είσαι fan από παλιά, θα βρεις αρκετά να σου αρέσουν και ενδεχομένως να το απολαύσεις κιόλας. Αν πάλι ψάχνεις κάτι φρέσκο ή επαναστατικό, μάλλον θα απογοητευτείς. Εμείς θα το κατατάσσαμε δίπλα στα άλλα mid-tier projects του 50χρονου, πλέον, rapper και θα περιμένουμε το επόμενο album – γιατί ο Snoop Dogg, όπως και να ’χει, δεν σταματάει ποτέ.
Κομμάτια που Ξεχώρισαν: «Step», «Lied 2 U», Stop Counting My Poccets», «Leave That Dogg Alone»
Βαθμολογία:
No Comment! Be the first one.