Το Gorillaz – The Mountain είναι το ένατο studio album τους, και έρχεται σε μια στιγμή που η μπάντα κλείνει 25 χρόνια ύπαρξης, Ναι, καλά διαβάσατε, πέρασε ένα τέταρτο ενός αιώνα από τότε που ο Damon Albarn και ο Jamie Hewlett ξεκίνησαν αυτό το cartoon project που έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτο που ενδεχομένως περίμεναν. Εδώ, μετά το κάπως χλιαρό Cracker Island, επιστρέφουν με κάτι πιο φιλόδοξο, πιο προσωπικό και πιο… βαρύ συναισθηματικά. Το άλμπουμ γράφτηκε κυρίως στην Ινδία, με ταξίδια που ξεκίνησαν σαν δημιουργική αναζήτηση και κατέληξαν σε πένθος (οι μπαμπάδες και των δύο πέθαναν μέσα σε λίγες μέρες), οπότε δεν είναι περίεργο που βγαίνει ένας δίσκος γεμάτος φαντάσματα (στην κυριολεξία) με φωνές από αρχεία νεκρών collaborators όπως ο Bobby Womack, ο Tony Allen, ο Dennis Hopper, ο Proof κλπ., δίπλα στις φωνές καλλιτεχνών που είναι ακόμη ζωντανοί, όπως μεταξύ άλλων οι Black Thought, Anoushka Shankar, Johnny Marr, Sparks, Trueno κ.ά.
Το πρώτο μισό μας άρεσε σαφώς περισσότερο. Εκεί νιώθαμε ότι ο Albarn έχει βρει μια πραγματική ροή, μια ατμόσφαιρα που δένει τα ινδικά στοιχεία με την κλασική Gorillaz-like ψυχεδέλεια χωρίς να μετατρέπεται εντελώς σε φολκλορικό καρναβάλι. Το opening track “The Mountain” (με τον Dennis Hopper να αφηγείται σαν φάντασμα, sitar από Anoushka Shankar και tabla/sarod από τους Bangash brothers) βάζει αμέσως τον σωστό τόνο: αργό, μυσταγωγικό build-up, με εκείνο το χαρακτηριστικό Gorillaz reverb στα φωνητικά και μια αίσθηση ότι ανεβαίνουμε πράγματι σε βουνό. Ακολουθεί το “The Moon Cave”, που ανήκει στα highlights – ένας συνδυασμός παλιών ηχογραφήσεων (Bobby Womack, Trugoy/De La Soul, Jalen Ngonda) με νέα layers, και ένας ρυθμός που θυμίζει κάτι από Plastic Beach αλλά πιο ονειρικό, πιο… κινηματογραφικό.
Αλλά το απόλυτο αγαπημένο μας είναι το “The Empty Dream Machine”. Εδώ η synergy είναι τέλεια: ξεκινάει χαλαρά, μελαγχολικά, σχεδόν σαν λυπημένο lo-fi beat με sitar background, και μετά μπαίνει ο Black Thought με τρομερά ρυθμικά raps που κόβουν σαν μαχαίρι. Ο Johnny Marr ρίχνει όμορφα guitar leads που γλιστράνε ανάμεσα στις νότες, η Anoushka Shankar προσφέρει ένα απαραίτητο βάθος με sitar, και ο Damon ψέλνει εκείνο το “Empty dream machine without you” σαν να το εννοεί πραγματικά. Είναι από τα κομμάτια που θες να βάλεις στο repeat για να πιάσεις όλες τις λεπτομέρειες – η μετάβαση από chill σε πιο έντονους ρυθμούς χωρίς να σπάει η ροή είναι πραγματικά masterclass.
Από την άλλη, προς τα μέσα-τέλος, χάνεται λίγο η ομοιογένεια. Υπάρχουν στιγμές όπου τα ινδικά ρυθμικά patterns (sitar, tabla, drones) συγκρούονται με πιο upbeat/ενεργητικά sections ή με trap-ish beats (π.χ. σε κομμάτια με Bizarrap ή Omar Souleyman ), και νιώθαμε ότι θα ήταν καλύτερα να χωριστούν σε δύο projects: ένα πιο contemplative, meditative με έντονο ινδικό fusion, και ένα άλλο με πιο groovy/party προσεγγίσεις. Δεν είναι ότι δεν δουλεύουν μεμονωμένα, αλλά στη συνολική ροή του άλμπουμ δημιουργούνται μικρές “ρωγμές”. Το “Orange County” (με Kara Jackson και Anoushka Shankar) έχει ωραία παραγωγή – glitchy synths, dreamy vocals, sitar loops που δίνουν μία εξοτική ομορφιά σε κάτι που θα μπορούσε να είναι κάτι από Gorillaz του 2010, αλλά μετά ακολουθεί κάτι πιο heavy και χάνεται κάπως το νήμα. Παρόμοια αίσθηση με το “Moon Cave” που ενώ είναι υπέροχο στην αρχή, μερικές φορές τα layers γίνονται υπερβολικά πυκνά.
Θεματολογικά, το άλμπουμ θίγει σοβαρά πράγματα: το πένθος, η μνήμη, η απώλεια, η αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που τελειώνει (ή ξαναγεννιέται). Υπάρχει αυτή η αίσθηση “συγκέντρωσης ψυχών” – ζωντανοί και νεκροί μαζί σε ένα βουνό ή σπήλαιο, σαν τελετουργία εξαγνισμού. Ο Albarn μιλάει για πατριάρχες που χάθηκαν, για το πώς η Ινδία τον βοήθησε να επεξεργαστεί τον θάνατο, και όλα αυτά βγαίνουν χωρίς να γίνονται με το ύφος κηρύγματος, αλλά μέσα από τις εικόνες και τις φωνές. Είναι πιο ώριμο από παλιότερα albums, λιγότερο χιουμοριστικό, περισσότερο στοχαστικό και αυτό το εκτιμήσαμε, ακόμα κι αν δεν κολλάει πάντα μουσικά.
Συνολικά, The Mountain είναι ένα άλμπουμ με υπέροχες στιγμές (ειδικά το πρώτο μισό και το “Empty Dream Machine”), αλλά με κάποιες ατέλειες στην συνοχή που το κρατάνε λίγο πίσω. Σε γενικές γραμμές είναι καλό, μερικές φορές εξαιρετικό, αλλά από την άλλη δεν είναι αυτό που θα αποκαλούσαμε “peak” Gorillaz. Αν σας αρέσει η πιο πειραματική/συναισθηματική πλευρά τους, θα το εκτιμήσετε πολύ. Αν περιμένατε από την άλλη κάτι πιο κλασικό, πατροπαράδοτο, δώστε του μία ευκαιρία, ενδεχομένως να σας εκπλήξει θετικά.
Κομμάτια που ξεχώρισαν: “The Moon Cave”. “Orange County”, “Empty Dream Machine”, “Damascus”
Βαθμολογία:
No Comment! Be the first one.