Head 2 Head: The Notorious B.I.G. – Ready To Die vs The Notorious B.I.G. – Life After Death
Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από την κυκλοφορία του debut album του Τhe Notorious B.I.G. με τίτλο “Ready To Die”. Ο “Biggie” αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα “what ifs” της Hip Hop σκηνής, δεδομένου πως το υλικό που έδωσε πριν αποβιώσει ήταν πραγματικά ελάχιστο, αλλά παράλληλα τόσο υποσχόμενο.
Ένα από τα (πολλά) ερωτήματα που “τριγυρνούν” γύρω από την καριέρα του Νεοϋρκέζου ράπερ είναι το εξής: “Είναι το “Ready To Die” καλύτερο από το “Life After Death“;”. Το Beat-Town θα αναλύσει, έπειτα από δική σας “παραγγελιά” την άποψή του γύρω από αυτά τα δύο εξαιρετικά πρότζεκς, θα καταθέσει την άποψή του και στο τέλος του άρθρου θα σας ζητήσει και τη δική σας γνώμη για το συγκεκριμένο φλέγον ζήτημα.
Ας ξεκινήσουμε με το “Ready To Die“. O -κατά κόσμον- Christopher Wallace ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το debut album στη, τότε, νεοσύστατη “Bad Boy Records” του Diddy. Η δισκογραφική είχε ήδη αφήσει μία πρώτη, θετική γεύση στον χώρο, αφού το “Flava In Ya Ear” του Craig Mack έκανε…χαμό και έπαιζε σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό της Ανατολής. Περίπου δύο εβδομάδες μετά το “Flava In Ya Ear” σκάει το “Juicy” του The Notorious B.I.G. και ξαφνικά η Bad Boy Records είναι…παντού! O Diddy ήξερε, προσπάθησε και πέτυχε να ξαναβάλει την Ανατολή στον “χάρτη” μέσω της Bad Boy και συγκεκριμένα μέσω του “Ready To Die”. Το πρώτο άλμπουμ του Biggie Smalls ήταν από αυτά που άλλαξαν το “παιχνίδι”, καθώς η Δύση είχε -μέχρι τότε- πετύχει το απόλυτο. Έβγαζε gangsta μουσική, με επιθετικούς στίχους και εξαιρετικές παραγωγές, βγάζοντας δίσκους οι οποίοι δεν ακούγονταν μόνο στην Καλιφόρνια, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα! “Doggystyle”, “The Chronic”, “Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z.”, “Get In Where You Fit In”, “The Predator”, “Lethal Injection”, “Black Sunday” και πόσα άλλα είχαν βγει τη διετία 1992-93. Όλα τα βλέμματα ήταν -λοιπόν- στραμμένα στη Δύση!
Που κολλάνε όλα αυτά με τον Diddy και τη Δύση σε μία σύγκριση δύο άλμπουμ; Ο “Puffy” ήξερε ότι αν ήθελε να πετύχει, θα έπρεπε να “χτυπήσει” τη Δύση φτάνοντας ή και ξεπερνώντας την ποιότητα των καλλιτεχνών -κυρίως- της Deathrow. Το όχημά του για αυτό το εγχείρημα δεν ήταν άλλο από το “Ready To Die”. Κατάφερε να πετύχει radio play, aggressive στίχους και παράλληλα τεράστιες -εμπορικά- επιτυχίες βγάζοντας μία πλευρά της Ανατολής που -ως τότε- δεν είχαμε ξαναδεί, μέσω του “Biggie”. Ο Biggie λοιπόν, δούλεψε -εκτός από τον Diddy- με τους Easy Mo Bee, Lord Finesse, Bluez Brothers και DJ Premier στο άλμπουμ που ΕΠΡΕΠΕ να τον καθιερώσει στην hip hop σκηνή. Η καθιέρωση στη hip hop σκηνή, σημαίνει για τον κάθε καλλιτέχνη, πως θα πρέπει να κάνει αρκετές υποχωρήσεις προκειμένου να βοηθήσει την ίδια του την καριέρα. Τραγούδια όπως το “Big Poppa” και το “Juicy” είχαν όλο το “πακέτο” για να προωθήσουν τον καλλιτέχνη, αφού -παρά το gangsta περιεχόμενό τους- ήταν άκρως φιλικά για το ραδιόφωνο, ενώ γενικότερα υπήρχαν αρκετά πιο “ποπ” ρεφρέν σε σχέση με το “Life After Death” που θα αναλύσουμε παρακάτω. Συνεπώς, σε γενικές γραμμές, το “Ready To Die” καθιέρωσε τον νεαρό, τότε, MC στη λίστα με τους ανερχόμενους της εποχής του, φέρνοντας και αρκετά χρήματα στα ταμεία της δισκογραφικής.
To “R2D” μας βοήθησε να καταλάβουμε και την ικανότητα του Biggie στο storytelling, όντας και αρκετές οι φορές στις οποίες υποδύθηκε δύο χαρακτήρες (π.χ. στο “Warning” ή το “Gimme The Loot“). Eπιπλέον, αποδεικνύεται ως ένας από τους λίγους που μπορούν να περιγράψουν τόσο καλά, τόσο τα φανταστικά γεγονότα, όσο και τα πραγματικά, ενώ καταφέρνει να κάνει τον ακροατή να νιώσει διάφορα συναισθήματα, από τα party anthems στο…καταθλιπτικό “Suicidal Thoughts” το οποίο είναι τρομερά κινηματογραφικό και ανατριχιαστικό με τον πυροβολισμό στο τέλος, τον Diddy να φωνάζει από την άλλη άκρη της γραμμής και τον χτύπο της καρδιάς που αργά…αργά… σταματάει. Συνοψίζοντας, το “Ready To Die” ήταν μία εξαιρετική κυκλοφορία, ένα “10/10”, το οποίο έχει λίγο…απ’όλα και κατάφερε μέσω του ραδιοφώνου να εδραιώσει τη θέση του Biggie στο “παιχνίδι”.
Πάμε, τώρα, στο “Life After Death“. Σαν να το ήξερε, έτσι; Είχε ανακοινώσει τη κυκλοφορία του “Life After Death” και δύο εβδομάδες πριν το βγάλει στην αγορά τον σκότωσαν. Απίστευτο και μόνο στη σκέψη. Το “Life After Death” ερχόταν σε μία φάση όπου η κόντρα με τη Δύση έχει φτάσει στην κορύφωσή της και ο 2Pac έχει δολοφονηθεί. Το “LAD” προμοτάρεται με το “Hypnotize“, ένα τραγούδι αντίστοιχου στυλ με το “Juicy”. Τα πάει πολύ καλύτερα από το leadsingle του “R2D” και ανεβάζει τη προσδοκία για το επερχόμενο “Life After Death” στα ύψη. Το άλμπουμ φτάνει – στο ενδιάμεσο ο “Biggie” έχει δολοφονηθεί- και αποτελείται από ένα διπλό δίσκο συνολικά 25 κομματιών, διάρκειας δύο ωρών. Ο Wallace είχε καθιερωθεί ως τοπ όνομα στη βιομηχανία, μάλιστα πίστευαν ότι το “LAD” θα ήταν το άλμπουμ το οποίο θα εκθρόνιζε τον Jay-Z από τον τίτλο του “Βασιλιά του Μπρούκλιν”! Τα χρήματα έρεαν και αυτό αποτυπώθηκε και στην tracklist. Από το μόλις ένα feat του “R2D” (Method Man) στα 12 (!) του “LAD”. Από μέλη της Bad Boy Records, στον βασιλιά της R&B R. Kelly, στον Jay-Z, τους θρυλικούς Bone Thugs-N-Harmony και τον Too $hort από τη Δύση! Το άλμπουμ βρίσκει και έναν -ελαφρώς- διαφορετικό Biggie. Το gangster/drug lord περιεχόμενο παρέμεινε, ωστόσο η υπερβολή για τον θάνατο (παρά τον τίτλο του άλμπουμ) έλειπε. Ναι μεν υπήρχαν tracks στα οποία αναφερόταν στον θάνατο (π.χ. το intro), αλλά σε καμία περίπτωση δεν άγγιζαν το βάθος του “Suicidal Thoughts”. Στο “Life After Death” συναντάμε περισσότερες πτυχές από την προσωπικότητα του Biggie. Καθαρές εκφράσεις, εκλεπτυσμένο ύφος, ευδιάκριτο flow, εναλλαγές στους ήχους (λόγω των feats), καθώς επίσης βλέπουμε και πιο επιθετικούς τίτλους (“Niggas Bleed“, “Somebody Gotta Die“) σε σχέση με το debut project του.
Γενικότερα μπορούμε να πούμε ότι οι uptempo ήχοι του “LAD” έδωσαν έναν άλλο ρυθμό στο πρότζεκτ και με εξαίρεση τη κρυμμένη συνέντευξη στο πρώτο δίσκο του άλμπουμ (που έχει διάρκεια 11 λεπτά) ο χρόνος κυλάει ευχάριστα. Συναντάμε -και σε αυτό το LP- party anthems (“Mo Money Mo Problems”) και σημαντική συμβολή από άλλους καλλιτέχνες, αφού κανένας τους δεν υστέρησε και όλοι τους κατάφεραν να προσφέρουν την διαφορετικότητα που τόσο χρειάζεται ένα CD, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για διπλό CD 25 κομματιών. Από το εξαιρετικό ρεφρέν του R. Kelly (“Fuck You Tonight“), στα θετικά vibes του Diddy, τις ποιοτικές στροφές των Jay-Z, The Lox, Bone Thugs ή Μa$e, τις αρμονίες των 112 και Carl Thomas κ.ο.κ.. Ακόμη, ακούγοντας αυτό το άλμπουμ μπορούμε να δούμε το πανέξυπνο pattern του. Τα δύο πρώτα τραγούδια (από τον πρώτο δίσκο) και τα τρία τελευταία (από τον δεύτερο) είναι τα πιο “σκοτεινά” tunes του album. Αυτή η “πινελιά” φωνάζει Biggie και στα αυτιά μας μεταφράζεται ως ότι, ναι μεν μπορούμε να γελάσουμε, να κάνουμε πάρτι, να ενθουσιαστούμε και να περάσουμε καλά ακούγοντας το άλμπουμ του Biggie, αλλά πριν και μετά το πάρτι συνειδητοποιούμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι έτοιμος…να πεθάνει (ready to die). Τα χρήματα μπορεί να φέρνουν 1002 καλά, ωστόσο μέσα σε αυτά δεν είναι η ευτυχία. Αυτό είναι το μεγάλο “κρυφό” μήνυμα το οποίο ήθελε να περάσει στους ακροατές του. Όπως γράψαμε και πιο πάνω, μπορεί τo dark περιεχόμενο του album να μην είναι τόσο “μαύρο” όσο το “Suicidal Thoughts”, αλλά παραμένει σκοτεινό. Τα χρήματα απάλυναν τον πόνο, αλλά δεν τον γιάτρεψαν. Ο Biggie ήταν ξεκάθαρα σε ένα “σκοτεινό μέρος” και άσχετα από τα πάρτι, τις γυναίκες, τα ναρκωτικά και τα λεφτά, φρόντισε να μας το δείξει και να περάσει το μήνυμά του με τον πιο έξυπνο τρόπο. Ο Christopher έβγαλε μία πιο ειλικρινή πλευρά και παράλληλα έδειξε πως παρά τα προβλήματά μας, καλό είναι να διασκεδάζουμε και να περνάμε όσο πιο καλά μπορούμε, διότι η ζωή είναι μία και είναι σύντομη. Το άλμπουμ σου βγάζει τη σιγουριά ότι ο Wallace πληγώθηκε από τον θάνατο του 2Pac και ας ήταν ανταγωνιστής του. Δεν ήταν τυχαία η παρουσία του Τοο $hort στο album, ούτε τα ελάχιστα θετικά σχόλια για τη Δύση (“But that don’t mean a nigga can’t rest in the West / See some nice breasts in the West / Smoke some nice sess in the West / Y’all niggas is a mess / Thinkin’ I’m gon’ stop givin’ L.A. props / All I got is beef with those that violate me”). Αυτό που βγαίνει είναι ότι οι rappers -όπως και οι υπόλοιποι άνθρωποι γενικότερα” θα πρέπει να μάθουν πως να ελέγχουν τα συναισθήματά τους και να μην βγαίνουν “εκτός ορίων” σε καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν ανεπιστρεπτί προβλήματα.
Κάνοντας τη σούμα για το “Life After Death“, μπορούμε να πούμε πως και αυτό είναι με τη σειρά του ένα απίστευτο album, το οποίο μπορεί να έχει ένα-δυο skippable τραγούδια (λογικό, μιλάμε για 25 tracks στο σύνολο), ωστόσο μας δείχνει μία ολοκληρωμένη πλευρά του Biggie, με περισσότερες πλευρές, περισσότερους προβληματισμούς, καλύτερο λυρικό επίπεδο και πλουραλισμό στις επιλογές του, ενώ παράλληλα δίνει αρκετά στοιχεία έτσι ώστε – παρά το ελάχιστο υλικό που έχει κυκλοφορήσει ο αδικοχαμένος MC- να μπορεί να καταταχθεί ψηλά στη λίστα με τους κορυφαίους όλων των εποχών. Για αυτό το λόγο και θα πούμε πως το “Life After Death” είναι ένα “κλικ” πιο πάνω από το “Ready To Die” στην τελική “κατάταξη”.
Ψηφίστε παρακάτω:
Επιμέλεια: Παναγιώτης Χριστουλάκης
No Comment! Be the first one.