Πέρασαν τρία χρόνια από την τελευταία “δουλειά” του Flo Rida (“Wild Ones”) μέχρι το νέο του ΕΡ με τίτλο “My House”. Ο rapper από το Miami, όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοί του(Frank Ocean,T-Pain,The-Dream κ.α.), πέρασε μία διετία στην αφάνεια, με κακά από άποψη ποιότητας singles, όπως για παράδειγμα το “Can’t Believe It” ή το “Tell Me When You’re Ready”. Το “GDFR“, το οποίο είναι και το lead single του φετινού project, ήταν αυτό που σύμφωνα με τον ίδιο τον Flo Rida σηματοδοτεί την επιστροφή του στο δικό του style. Το στυλ που όλοι λατρέψαμε από την πρώτη του εμφάνιση στο “Low” έως και το τελευταίο του πραγματικά καλό hit, το”I Cry”.
O αγαπημένος MC θέλησε να ζεστάνει το κοινό του λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του επόμενου ολοκληρωμένου album και ταυτόχρονα να πείσει πως όντως έκανε το λεγόμενο “back to the roots” που τόσο χρειάζονταν. Πρόκειται για ένα ΕΡ που σηματοδοτεί την επανεμφάνισή του στα μουσικά δρώμενα, με κάποια θετικά αλλά και αρκετά αρνητικά στοιχεία.
Το mini-album του Flo Rida ξεκινάει με το “Once In A Lifetime” στο οποίο παρατηρείται εύκολα πως πρόκειται για ένα “άκομψο” remake του “I Cry”. Το εν λόγω κομμάτι αποτελεί ένα χαμηλής ποιότητας “αντίγραφο” του πετυχημένου single. Το νόημα του τραγουδιού είναι το ίδιο, τα γυναικεία autotuned vocals στο background μοιάζουν σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό και το μόνο που ουσιαστικά άλλαξε είναι η αντικατάσταση του αυθεντικού beat με μία αισθητά χειρότερη παραγωγή. Στη συνέχεια ακούμε το “My House” το οποίο δεν αποτελεί το highlight του EP, αλλά είναι μία αρκετά καλή προσπάθεια από τον βραβευμένο rapper ώστε να επιστρέψει στις ρίζες του. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα track που αντιπροσωπεύει σε γενικές γραμμές την μουσική που αντιπροσωπεύει ο Flo Rida.
Το θετικό κλίμα δεν κρατάει όμως για πολύ, μιας και η “είσοδος των “I Don’t Like It, I Love It” & “Wobble” γκρεμίζουν ό,τι χτίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά. Δύο τραγούδια που δεν είναι αντάξια της hit-oriented καριέρας του Flo Rida και με παραγωγές που θα μπορούσαν άνετα να χρησιμοποιήσουν rappers και καλλιτέχνες χαμηλού επιπέδου. Η δε συμμετοχή του Robin Thicke στο πρώτο από τα δύο προαναφερθέντα tunes περνά μάλλον απαρατήρητη. Το πέμπτο κατά σειρά κομμάτι του EP είναι αναμφισβήτητα το highlight του project, το όποιο σίγουρα θα κερδίσει πολλά airplays. To “Here It Is” είναι ένα αρκετά αξιόλογο track καθώς τόσο η προσπάθεια του Flo Rida, όσο και του Chris Brown, δένουν άριστα με την προσεγμένη επιμέλεια από τον John Abraham.
Το συγκεκριμένο project κλείνει με δύο ακόμη tunes. Το “G.D.F.R.” το οποίο έχει μάλλον καταντήσει βαρετό από τα πολλά τα ραδιοφωνικά airplays, έχοντας ως αποτέλεσμα να μιλάμε για ένα απίστευτα overated single καθώς δεν διακρίνεται κάτι το ποιοτικό. Ο λόγος της επιτυχίας του βρίσκεται μάλλον στο γεγονός πως σηματοδότησε το comeback του Flo Rida. Τέλος, το ΕΡ κλείνει με το τίμιο “That’s What I Like” το οποίο θα μπορούσε σίγουρα να είχε καλύτερη τύχη αν στο ρεφρέν είχε γίνει καλύτερη δουλειά στους στίχους αλλά και στην μουσική επένδυση.
Σε γενικές γραμμές μιλάμε για ένα ΕΡ το οποίο αποτελεί ένα μέτριο ορεκτικό που σε κάνει να αναρωτιέσαι για το τι μπορεί να ακολουθήσει στο επόμενο LP του rapper. Ένα LP που θα αναμένεται να “θαφτεί” στην πορεία του 2015 κάτω από το εκπληκτικό “To Pimp A Butterfly” του Kendrick Lamar και τους επερχόμενους δίσκους των T-Pain, The-Dream, Nas κ.α.. Καλό θα ήταν ο Flo Rida να δουλέψει με γνώριμα πρόσωπα (Rick Ross, T-Pain, Akon, DJ Montay etc) και δοκιμασμένες συνταγές από το (πρόσφατο) παρελθόν, ώστε να μην πάει χαμένο άλλο ένα mainstream comeback. Γιατί η αλήθεια είναι, ότι το “My House” αποτυγχάνει να ανοίξει την όρεξη για ακόμη περισσότερα κομμάτια από τον εν λόγω artist, κάτι που αποτελεί την βασική λειτουργία ενός EP….
Βαθμολογία:
Κομμάτια που ξεχώρισαν: “Here It is”, “My House”
Tracklist:
1. Once In A Lifetime
2. My House
3. I Don’t Like It, I Love It (feat. Robin Thicke & Verdine White)
4. Wobble
5. Here It Is (feat. Chris Brown)
6. G.D.F.R. (feat. Sage The Gemini & Lookas)
7. That’s What I Like (feat. Fritz)
No Comment! Be the first one.