Αν πάρουμε τους πρώτους 3 δίσκους του Ne-Yo και τους συγκρίνουμε με τα πρόσφατα «Libra Scale» και «R.E.D», νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε όλοι μας ότι ο καλλιτέχνης έχασε αρκετή από την «μαγεία» του. Μπορεί να μην ήμουν το ίδιο αισιόδοξος για το μέλλον του καλλιτέχνη όπως διάφοροι αναλυτές που τον θεωρούσαν τον επόμενο Michael Jackson, αλλά πίστευα ότι θα μπορούσε να βοηθήσει το genre της R&B σε πολλούς τομείς.
Αντίθετα τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μία τάση προς τον «μοδάτο» ήχο. Περισσότερα Pop στοιχεία και λιγότερο «soul», λιγότερο sex-talk και περισσότερα teenie-hooks και γενικότερα παρατηρείται μία απλούστευση των καλλιτεχνικών του ιδεών για χάρη των πωλήσεων και των charts. Αυτή την στροφή προς την Pop-R&B δεν την ακολούθησε όμως το κοινό που αγάπησε την μουσική του Ne-Yo το 2006, με αποτέλεσμα η «πλατίνα» να γίνει «χρυσός» και τα 250,000 αντίτυπα των πρώτων εβδομάδων πωλήσεων να μειωθούν στα 66 χιλιάρικα.
Είχαν την ελπίδα λοιπόν, ότι με το «Non-Fiction» θα υπήρχε ένα έμμεσο «back to the roots» σλόγκαν (αυτό είχε αφήσει άλλωστε να εννοηθεί ο 32χρονος). Με το storytelling ερωτικού περιεχομένου και μία σκοτεινή, αισθησιακή ατμόσφαιρα στα πρώτα 3 κομμάτια του δίσκου, το album με έκανε να ελπίζω σε καλύτερες μέρες. Ακόμα και η συνεργασία με τον T.I. είχε έναν πιο τυπικό R&B τόνο, με θετική παραγωγή και φωνητικά που δεν ενθουσίασαν, αλλά σίγουρα διασκέδασαν τον μέσο «urban» ακροατή.
Η κατηφόρα ξεκινάει με το «Time of Our Lives» σε συνεργασία με τον Pitbull. Όχι τόσο εξαιτίας του τραγουδιού σαν τραγούδι, αλλά επειδή επιστρέψαμε σε αυτή την generic και κουραστική Pop-Electro-R&B προσέγγιση. Ακόμη και το «Who’s Taking You Home» που μου άρεσε αρκετά σαν radio friendly single, δεν μπορώ να το «καταπιώ» σαν οντότητα μέσα σε αυτόν τον δίσκο. Μοιάζει σαν κάποιο leftover beatάκι του David Guetta που προστέθηκε στο album με μοναδικό σκοπό να υπάρχει κάτι που θα γουστάρουν και οι EDM fans.
Τα αποτελέσματα αυτού του εγχειρήματος είναι λίγο πολύ γνωστά: η ομοιογένεια θυσιάζετε για χάριν ενός μουσικού ποτ-πουρί και ο Ne-Yo θάβει τις φωνητικές του ικανότητες κάτω από ένα «στρώμα» πομπωδών μουσικών παραγωγών. Το intro και το interlude προσπαθούν μάταια να επαναφέρουν τον υποτιθέμενο ερωτισμό μέσω ενός αισθησιακού storytelling concept, στοιχεία που εμφανίζονται σπασμωδικά σε συγκεκριμένα σημεία του δίσκου.
Από την άλλη δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι υπήρχε κάποιο κομμάτι που ήταν πραγματικά κακό ή εντελώς μέτριο. Ο Ne-Yo δεν έχει χάσει το ταλέντο του hit-maker και όλα τα τραγούδια είναι καλά για αυτό που είναι. Οι μπαλάντες λειτουργούν μια χαρά, τα up-tempo singles ακούγονται πολύ ευχάριστα στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου και γενικότερα υπήρχε μία σοβαρή στελέχωση του ρόστερ με συμμετοχές γνωστών solo καλλιτεχνών και μουσικών παραγωγών.
Με μία τόσο safe παρουσία του Ne-Yo θα ήταν όμως αδύνατο να ακούσουμε περίεργα concepts που δεν λειτούργησαν. Ο 32χρονος επέλεξε να απλώσει τα πόδια του μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα, με αποτέλεσμα να ακούμε τον τραγουδιστή σε παραγωγές που ακολουθούν πιστά τα προσχέδια του παρελθόντος. «Βάλε λίγο «R.E.D.», πρόσθεσε λίγο «Libra Scale», ας βάλουμε μωρέ και μερικά ερωτικά κομματάκια που θυμίζουν το πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα μου» και έχουμε έναν δίσκο με πολλά ραδιοφωνικά singles, αλλά με μηδενικό ενδιαφέρον για κάποιον που περίμενε πολύπλοκες εξιστορήσεις και sex-talk που θα θύμιζαν εποχές R.Kelly. Όπως είπα και πριν, το γεγονός ότι δεν υπάρχουν κακές προσπάθειες βοηθάει σίγουρα στις ολοκληρωμένες ακροάσεις (περίπου 48 λεπτά), αλλά σε βάθος χρόνου ο φετινός δίσκος θα χαθεί όπως χάθηκε και το πέμπτο album του Ne-Yo μέσα στο κύμα πολύ καλύτερων και πιο ελπιδοφόρων LPs.
Βαθμολογία:
Standart Edition:
Deluxe Edition
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Everybody Loves/The Def of You», «Run», «Who’s Taking You Home», «Coming With You», «She Knows»
Tracklist:
1. “Non-Fiction”
2. “Everybody Loves/The Def of You”
3. “Run/An Island” (feat. ScHoolboy Q)
4. “Integrity” (feat. Charisse Mills)
5. “One More” (feat. T.I.)
6. “Time of Our Lives” (with Pitbull)
7. “Who’s Taking You Home”
8. “Coming With You”
9. “Let You What…” (Interlude)
10. “Take You There”
11. “Good Morning/Gon’ Ride”
12. “Make It Easy”
13. “Money Can’t Buy” (feat. Jeezy)
14. “Religious/Ratchet Wit Yo Friends”
Deluxe
15. “She Knows” (feat. Juicy J)
16. “She Said I’m Hood Tho” (feat. Candice)
17. “Story Time”
18. “Why”
19. “Congratulations”
20. “Come Over” (Bonus)
21. “Ballerina” (Bonus)
No Comment! Be the first one.