O Steve Aoki έχει εξελιχθεί σε «στόχο» κακών κριτικών και υποτιμητικών σχολίων από fans της ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής. Συγκεκριμένα πρόκειται για τους fans της «καλής» electro σκηνής, αυτοί που ακούν μόνο… «ποιότητα». Τα παραπάνω λίγο τον ενδιαφέρουν τον Αμερικανό Dj/παραγωγό/entertainer ο οποίος ζει το όνειρό του με πάρα πολλά έσοδα από τα τρελά του lives στα οποία συνηθίζει να μας «διασκεδάζει» με μπόλικες… γκάφες.
Ο ήχος του Steve Aoki είναι ο ήχος της mainstream ηλεκτρονικής σκηνής, δηλαδή του ήχου που γεμίζει στάδια και προκαλεί πανικό σ’ ένα κοινό που εκείνη την στιγμή «βλέπει» μονάχα χρώματα. Δεν υποτιμάω την μουσική του 36χρονου, προφανώς και κάνει κάτι πολύ σωστά για να σημειώνει τέτοια επιτυχία, αλλά με ολοκληρωμένες κυκλοφορίες σαν το «Neon Future I» δεν μου αφήνει και άλλη επιλογή.
Ξεκινώντας από τα βασικά, στο πρώτο ολοκληρωμένο άκουσμα του LP θα αναρωτηθείτε που ακριβώς «κολλάνε» ο πρόλογος του Ray Kurzweil και ο επίλογος του Aubrey de Grey με τους στίχους των Waka Flocka και Kid Ink. Αυτό το «μυστήριο» καταντάει ακόμα πιο «περίεργο» σε συνδυασμό με τον τίτλο του album «Neon Future I» το οποίο προσπαθεί να σε βάλει στο τρυπάκι ότι πρόκειται για κάποιο διαστημικό concept που θα ολοκληρωθεί με την κυκλοφορία του επόμενου δίσκου το 2015 («Neon Future I»).
Οι party-hard-στίχοι δεν μπορούν να κρυφθούν ή να «αγγίξουν» κάτι διαφορετικό επειδή ο Aoki αποφάσισε απλώς να προσθέσει λόγους επιστημόνων στο album του. Υπάρχουν εδώ και εκεί οι ιδέες για το μέλλον και διάφορους νεοτερισμούς («Free The Madness» και «Born To Get Wild»), αλλά ας είμαστε σοβαροί: μιλάμε για έναν δίσκο που βασίζεται σε ρεφρέν όπως: «Rage, rage the night away/Forget about the money I’ll spend today» και «La la la la /Gimme some of that».
Βέβαια, κανείς δεν λέει ότι είναι κακό να έχεις rappers και τραγουδιστές που στοχεύουν σε απλοϊκούς στίχους για teenagers, πόσο μάλλον όταν δημιουργείς έναν mainstream EDM δίσκο με στόχο την επιτυχία, το ραδιόφωνο και τα live-stages. Απλά η προσθήκη των επιστημόνων για το άνοιγμα και το κλείσιμο του album είναι κάτι που ακούγεται (και είναι) λίγο «κωμικό» σαν ιδέα.
Μουσικά δεν υπάρχει κάτι που θα σας εκπλήξει, με μοναδική εξαίρεση η συνεργασία με Flux Pavilion που είχε ως αποτέλεσμα το spacey και με ελεγχόμενη dub-step ενέργεια «Get Me Outta Here». Το «Neon Future I» έχει τα κλασικά drops του Aoki («Free The Madness») αλλά και κάποιες πιο Pop απόπειρες όπως για παράδειγμα το «Back to Earth» με τους Fall Out Boy.
Πιστεύω πως στα κομμάτια όπου «ξεφεύγει» λίγο από τα (κουραστικά) big-room drops, «ακούς» κάποιες «βάσεις» για την δημιουργία κάτι πιο φρέσκου, διαφορετικού και με λιγότερο «party-hard» συναίσθημα. Δυστυχώς, ο Steve Aoki διαφοροποιεί ελάχιστες φορές το concept του «φέρε μου έναν upbeat ήχο και έναν γνωστό ερμηνευτή και ρίξ’ τους στο μπλέντερ», με αποτέλεσμα να υπάρχει ένας δίσκος που προσφέρει λίγα πράγματα στην μουσική σκηνή γενικότερα.
Την κατάσταση την σώνει η συνολική διάρκεια του project που σου επιτρέπει να το δεις ως μία ευκαιρία για να «ξεσκάσεις». Το «Neon Future I» είναι ένα 40λεπτο LP με κομμάτια που στοχεύουν στο να περάσεις καλά και να διασκεδάσεις χοροπηδώντας σ’ ένα club. Αν δεν προσπαθούσε ο Steve Aoki να παρουσιάσει αυτό το album πιο σοβαρό απ’ ότι είναι με την προσθήκη των λόγων των Kurzweil και de Grey και άφηνε τον εαυτό του πιο ελεύθερο ως προς τον καλλιτεχνικό προσανατολισμό που ακολουθεί η νέα δισκογραφική του απόπειρα, το τελικό αποτέλεσμα δεν θα ακουγόταν τόσο «απλοϊκό». Έχει τις δυνατότητες για να κινηθεί σε λιγότερο «πεζά» μονοπάτια, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το αν έχει και την απαιτούμενη όρεξη να σκαρφιστεί κάτι άλλο πέρα από τον ήχο που του προσφέρει μπόλικα εκατομμύρια δολάρια στις τσέπες του.
Υ.Γ.: Το «Delirious (Boneless)» με τον Kid Ink «χαλάει» σε μεγάλο βαθμό το αυθεντικό κομμάτι. Καταλαβαίνω την λογική που υπάρχει πίσω από την προσθήκη ενός Αμερικανού (rap) ερμηνευτή, αλλά το αποτέλεσμα είναι αρνητικό μόνο και μόνο από άποψη ροής.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Back to Earth», «Afroki» , «Get Me Outta Here»
Tracklist:
1. Transcendence (Intro) (featuring Ray Kurzweil)
2. Neon Future (featuring Luke Steele of Empire of the Sun)
3. Back to Earth (featuring Fall Out Boy)
4. Born to Get Wild (featuring will.i.am)
5. Rage the Night Away (featuring Waka Flocka Flame)
6. Delirious (Boneless) (featuring Kid Ink)
7. Free the Madness (featuring Machine Gun Kelly)
8. Afroki (with Afrojack featuring Bonnie McKee)
9. Get Me Outta Here (featuring Flux Pavilion)
10. Beyond Boundaries (Outro) (featuring Aubrey de Grey)
No Comment! Be the first one.