O Big K.R.I.T. είδε τον θρόνο του αμερικανικού Νότου «κενό» και δήλωσε ευθαρσώς: «King of the South». Και ποιος θα μπορούσε να τον κακολογήσει άλλωστε όταν οι άλλοτε «βασιλιάδες» του Dirty South έχουν «ξεπέσει» καλλιτεχνικά αλλά και στιχουργικά; Ο Lil Wayne είναι «ανύπαρκτος» πλέον, ο T.I. ψάχνεται με τα beats, οι U.G.K. χωρίς Pimp C δεν υφίστανται και η επάνοδος του Ludacris έχει εξελιχθεί στο «Detox» του Νότου.
Ακούγοντας το flow του νεαρού rapper στο «Cadillactica» σε κάνει να γελάς με όσα προσφέρουν οι Rick Ross, Gucci Mane, και άλλα «θηρία» της ιδιαίτερης αυτής περιοχής της Αμερικής. Ο Big K.R.I.T. έχει την δυνατότητα να «ξεφτιλίσει» τον (mainstream) ανταγωνισμό και το «MT Olympus» προσφέρεται στην deluxe έκδοση του δίσκου για να σου το υπενθυμίσει γι’ άλλη μία φορά. Η remixαρισμένη έκδοση του συγκεκριμένου τραγουδιού κάνει περισσότερο κακό παρά καλό στο εξαιρετικό wordplay του καλλιτέχνη, αλλά παρ’ όλα αυτά παραμένει top σ’ ότι αφορά το λυρικό επίπεδο του album.
Γενικά υπάρχουν μικροθεματάκια που σταματούν το «Cadillactica» από το να χαρακτηριστεί ένα νέο «Aquemini» ή «Soul Food». Λείπουν κάποιες μεγάλες συνεργασίες ώστε να αποδειχθεί «σταθμός» κάποιο κομμάτι. Στο δεύτερο μέρος του album παρατηρείται μία «κοιλιά» σ’ ότι αφορά την ροή του δισκογραφικού αυτού δημιουργήματος και έχω την αίσθηση ότι με δυο-τρεις σημαντικές προσθήκες στα feats και στα beats, ο δίσκος θα μπορούσε να «εκτοξευτεί» ποιοτικά.
Τα παραπάνω όμως, αποτελούν κάποιες παράπλευρες απώλειες στην εκστρατεία ενός album για την επαναφορά των vibes του Νότου ξανά στο προσκήνιο. Ο «Krizzle» προσπάθησε να ισορροπήσει το «παλιό» με το «νέο» υλικό, να «παντρέψει» τον ήχο του ραδιοφώνου («Pay Attention») με τα κομμάτια για τους «hardcore» fans του («My Sub, Pt3») και το αποτέλεσμα ήταν αρκετά ενδιαφέρον.
Μπορεί να έκανε λίγο κακό στην συνοχή του «Cadillactica», αλλά το album του 26χρονου «μυρίζει» Dirty South σε αρκετά σημεία του, όπως για παράδειγμα στο πανέμορφο «Soul Food». Ο καλλιτέχνης προσπαθεί συνεχώς να σου δώσει λόγους για να προσέξεις τα λεγόμενά του: «How can I describe what’s God’s design/With these faulty eyes that often lie/Stars shine bright but they often die» («Life») και αυτό τον κάνει ακόμα πιο «σεβαστό» σαν στιχουργό.
Η δύναμη του Big K.R.I.T να σε διασκεδάσει με «πεζές» θεματολογίες («Mo Better Cool») αλλά και με βαθυστόχαστα τραγούδια («Lost Generation») δεν περνάει σε καμία περίπτωση απαρατήρητη. Το γεγονός ότι δουλεύει αρκετές φορές μόνος του πάνω στις παραγωγές των κομματιών του, του δίνει μία «άνεση» η οποία μεταβιβάζεται και στον ακροατή. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο νιώθεις το ίδιο καλά να τον ακούς παρέα είτε με τον Devin The Dude, είτε με τον Lupe Fiasco στο μικρόφωνο. Η ποιότητα που έχει στην «συναρμολόγηση» των στίχων του και στην παραμετροποίηση του flow του, του επιτρέπουν ουσιαστικά να καταπιαστεί θεματολογικά με οτιδήποτε.
Οι «σκόρπιες» σκέψεις του «Krizzle» παρουσιάζονται σ ‘ ένα συμμαζεμένο ηχητικά πλάνο, αλλά παρ’ όλα αυτά σε αφήνει με μία «πικρία» που το album δεν εξελίχθηκε στο concept που ενδεχομένως να περίμενες ακούγοντας το «Kreation». Βασικά, το πρόβλημα του 26χρονου παραμένει η κατάσταση της εμπορικότητας της Hip-Hop μουσικής εν έτει 2014, η οποία δυσκολεύει πάρα πολύ την ζωή νεαρών Mcs που δεν έχουν ένα μεγάλο single για να τους «σπρώξει» στα charts.
To «Cadillactica» δεν εξελίχθηκε σ’ ένα «Good Kid, M.A.A.D City» για τον Νότο, αλλά είναι υπεραρκετό για να εξασφαλίσει στον «Krizzle» την «κορόνα» της περιοχής του. Αυτή την στιγμή που μιλάμε, «πατάει» οποιοδήποτε συνάδελφο που θέλει να λέγεται «dirty south rapper». Το δεύτερο προσωπικό album του Big K.R.I.T δεν έγινε το classic που θα περίμεναν αρκετοί, αλλά κατάφερε και κράτησε την πολύ υψηλή ποιότητα των προηγουμένων ολοκληρωμένων ηχογραφήσεών του.
Ο άνθρωπος αυτός μας προσφέρει από το 2011 και έπειτα ποιοτικό υλικό με το «κουτάλι», χωρίς να κάνει ποτέ κάποιο πισωγύρισμα. Κοιτώντας το «ποτήρι» του Big K.R.IT., όλοι μας θα πρέπει να το βλέπουμε μισογεμάτο και πρέπει να σταθούμε σε αυτά που πέτυχε και όχι σε εκείνα που δεν μπόρεσε να υλοποιήσει. Είναι ένας καλλιτέχνης που δεν κατάφερε ακόμη να δημιουργήσει το δικό του «Carter 3» ή «KING», αλλά σαν ακροατής γνωρίζεις από πριν ότι δεν πρόκειται να ακούσεις κάτι που να μην είναι τουλάχιστον «πολύ καλό». Αν «αγαπάς» την αυθεντική και συνάμα διασκεδαστική Hip-Hop μουσική από «φρέσκα» πρόσωπα της κατηγορίας, πρέπει να πας και να στηρίξεις αυτή την προσπάθεια. Αν θες να συνεχίσεις να ζεις στο «παρελθόν» σνομπάροντας το παρών (και ίσως το μέλλον), τότε (δυστυχώς) θα το προσπεράσεις σχετικά εύκολα.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Life», «Soul Food», «King of the South», «Mind Control», «Saturday’s a Celebration», «Lost Generation»
Tracklist:
01. Kreation (Intro)
02. Life
03. My Sub, Pt. 3 (Big Bang)
04. Cadillactica
05. Soul Food (Feat. Raphael Saadiq)
06. Pay Attention (Feat. Rico Love)
07. King of the South
08. Mind Control (Feat. E-40 & Wiz Khalifa)
09. Standby (Interlude) (Feat. Kenneth Whalum III)
10. Do You Love Me For Real (Feat. Mara Hruby)
11. Third Eye
12. Mo Better Cool (Feat. Bun B, Devin The Dude & Big Sant)
13. Angels
14. Saturday’s a Celebration (Feat. Jamie N Commons)
15. Lost Generation (Feat. Lupe Fiasco)
Deluxe Edition:
16. Mt Olympus (Reprise) [Bonus Track]
17. Lac Lac (Feat. A$AP Ferg) [Bonus Track]
18. Let It Show [Bonus Track]
No Comment! Be the first one.