Η πορεία του The Game είναι μία ιστορία την οποία παρακολούθησα όλα αυτά τα χρόνια από «κοντά». Όχι, δεν πήγα να τον βρω στο Compton, απλώς σαν πιτσιρικάς που ήμουν κι εγώ, είχα εντυπωσιαστεί από την γρήγορη άνοδό του το 2005 . Το «Documentary» παραμένει ένα από τα πλέον αγαπημένα μου Hip-Hop albums και κάπως έτσι ξεκίνησα να ακούω τα mixtapes του, να διαβάζω όλες τις δηλώσεις του όταν «πλακωνόταν» με την G-unit, να ακούω leaks κακής ποιότητας και πολλά πολλά άλλα.
Το ενδιαφέρον μου για τον συγκεκριμένο rapper «θάφτηκε» την τελευταία πενταετία όπως άλλωστε και η καριέρα του The Game. Όχι, δεν έχει φτάσει σε επίπεδα… Coolio, αλλά η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι ασχολούνται με τον 34χρονο όπως παλιά, όπως τότε που έπαιρνε εξαιρετικά beats από τον Dr. Dre.
Τι βλέψεις θα μπορούσα να έχω λοιπόν για τον καινούργιο του δίσκο, όταν έχω ακούσει τα μέτρια «The R.E.D. Album» και «Jesus Piece»; Όχι πολλές, αλλά κομμάτια σαν τα «Bigger Than Me» και «F.U.N» μου έδωσαν την ελπίδα ότι μπορεί να άκουγα έναν ορεξάτο The Game που θα έβγαζε το χαρακτηριστικό πάθος της Δυτικής Ακτής.
Δυστυχώς, το «Blood Moon: Year of the Wolf» περιορίζεται σε ακριβώς αυτά τα δύο tracks. ΟΚ, δεν θέλω να είμαι πολύ άδικος, και θα αναφερθώ και στο πάρα πολύ καλό «Bloody Moon» το οποίο τοποθετήθηκε όμως στο τέλος του LP υπογραμμίζοντας με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι δεν λογίζεται ως «βασικό» κομμάτι του project. Ο The Game αποφάσισε να στηριχθεί σε παραγωγές και ήχους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που πρεσβεύει σαν καλλιτέχνης. Ο μισός δίσκος στηρίζεται σε υλικό που δεν μπορεί να υπηρετηθεί σωστά από τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Το «Fuck Yo Feelings» είναι μία προσβολή για την τεχνική του autotune (!), τα «On One» και «Best Head Ever» θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν σ’ ένα μέτριο mixtape του Tyga και γενικότερα θεωρώ ότι πρόκειται για έναν ηχητικό αχταρμά. Η προσωπικότητα του The Game χάνεται σ’ ένα album που έχει επιρροές απ’ όλα τα αναλώσιμα Hip-Hop sounds τις τελευταίας τριετίας.
Στο «Oh Na» αποφασίζει να «ντυθεί» Too $hort με την συμβολή του βετεράνου rapper, ένα «look» που δεν μπορώ να πω ότι του πάει και ιδιαίτερα. Όταν μάλιστα υπάρχει και ο Problem στο κομμάτι για να«πετάει» ρίμες τύπου: «I give you this dick, you hit the lottery/ I know all the stars, astrology» καταλαβαίνει κανείς περί τίνος πρόκειται.
Σίγουρα δεν είναι όλα τα κομμάτια μέτρια ή κακά, υπάρχουν και οι καλές προσπάθειες όπως τα «The Purge» και «The Cellphone» τα οποία υποφέρουν από λεπτομέρειες (low-profile συμμετοχές και η περίεργη φωνή του The Game στα ρεφρέν). Το πρόβλημα εστιάζεται καθαρά στον δίσκο σαν δίσκο ο οποίος δεν ξέρει τι θέλει να πετύχει. Πρόκειται για μία κυκλοφορία με club tunes της «μίας νύχτας»; Εστιάζει σε σοβαρά και βαριά κομμάτια που συμβαδίζουν με την χροιά του κεντρικού μας ήρωα; Θέλει να προσφέρει τραγούδια για το ραδιόφωνο που ταιριάζουν περισσότερο στον French Montana(«Married to the Game»);
Νομίζω ότι ούτε ο The Game ήξερε τι ακριβώς ήθελε να πετύχει με την ηχογράφηση του «Blood Moon: Year of the Wolf». Αν ήθελε να βγάλει απλώς ένα album για να «’χουμε να λέμε» και να μας κρατήσει συντροφιά μέχρι το «The Documentary 2», ας μην το έβγαζε καθόλου και ας κυκλοφορούσε καλύτερα ένα πολυδιαφημισμένο Mixtape. Γιατί αυτή την στιγμή, περισσότερο «φοβάμαι» για το μέλλον του «The Documentary 2» και για το τι θα ακούσουμε από τον άλλοτε σοβαρό rapper της West Coast. Και αυτός ο «φόβος» δεν δημιουργήθηκε από την – σε γενικές γραμμές – καλή στιχουργική απόδοση του γνωστού rapper, αλλά προκαλείται κυρίως από την έλλειψη πλάνου και σοβαρότητας στην δημιουργία νέων albums, ζητήματα που παρατηρούνται εδώ και πάρα πολύ καιρό στον The Game, με αποκορύφωμα το φετινό του LP.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Bigger Than Me», «F.U.N.», «The Purge», «Bloody Moon»
Tracklist:
No Comment! Be the first one.