Είμαι οπαδός του Black Hippy Movement και νομίζω ότι αυτό φαίνεται αρκετά τα τελευταία χρόνια από διάφορες παρουσιάσεις δίσκων που’ χω κάνει μέσα από αυτό το site. Η κλίκα του Kendrick Lamar (που δεν μου αρέσει να την αποκαλώ έτσι, αλλά αυτός είναι το αστέρι) είναι ότι πιο «hot» υπάρχει αυτή την περίοδο στην Hip-Hop σκηνή και το 2014 θα’ναι η χρονιά της Top Dawg Entertainment. Είναι η ομάδα που «παίζει» την καλύτερη «μπάλα» και αποτελείται από ένα ρόστερ που έχει δείξει ότι μπορεί να συνδυάσει ποιότητα με mainstream appeal. Η φάση είναι TDE, πώς να το κάνουμε δηλαδή?
Οπότε δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να είμαι αντικειμενικός με τον νέο δίσκο του Schoolboy Q, αλλά πιστέψτε με θα βάλω τα δυνατά μου. Το project σημάνει ουσιαστικά το μεγάλο mainstream μπάσιμο των Kendrick Lamar, Jay Rock, Ab-Soul και φυσικά του Q για την φετινή χρονιά. Η κυκλοφορία του τρίτου κατά σειρά προσωπικού album δεν στοχεύει όμως μονάχα στην ωμή δισκογραφική επιτυχία, αλλά και στην απεξάρτηση των υπόλοιπων μελών της κλίκας από τα φλας της δημοσιότητας του Lamar και των βραβείων του (όταν τα παίρνει βέβαια…).
Αυτοί που «ξέρουν» περί τίνος πρόκειται, φυσικά δεν περίμεναν το «Oxymoron» για να μάθουν τι εστί Schoolboy Q. Το 2012 είχε συστηθεί στο Hip-Hop κοινό με το πολύ καλό «Habits & Contradictions», πέρσι είχε το δυνατό hit-single «Collard Greens» και φέτος πάμε για το μεγάλο «μπαμ. Και από το πρώτο κι όλας κομμάτι με τον τίτλο «Gangsta» δεν σου αφήνει σαν ακροατή και πολλά περιθώρια και σε καλωσορίζει με αυτόν τον νοσταλγικό και κάπως σκοτεινό ήχο και ένα «άρρωστο» «Knock-knock-knock» να διαπερνάει το beat μ’ έναν επιθετικό και εμφατικό τρόπο.
Ο δίσκος δεν στοχεύει στο βαθυστόχαστο μοτίβο του «Good Kid, M.A.A.D City», δεν μιλάμε για ένα τόσο καλογραμμένο concept album και γενικά η ιδέα ότι «θα ακούσω κάτι παρόμοιο» πρέπει να αποτιναχτεί από πάνω σας από την πρώτη κι ολας στιγμή. Δεν είναι τόσο ποιοτικό και δουλεμένο ως την τελευταία του λεπτομέρεια ώστε να μπορέσεις να ακολουθήσεις την ιστορία μέσω ενός εξαίρετου λυρισμού. Είναι ατίθασο, επιθετικό, με περισσότερα πρόσωπα, περισσότερες ατέλειες, οι οποίες είναι όμως μέρος του «Oxymoron».
O Schoolboy Q είναι ένας πολύ καλός MC και μπορεί να μην σε κάνει να νιώθεις ότι ακούς την ιστορία της ζωής του, αλλά σίγουρα τον γνωρίζεις καλύτερα μέσα από αυτά τα δώδεκα τραγούδια. Υπάρχουν οι προσωπικές στιγμές (αλίμονο αν δεν υπήρχαν με τέτοια skills) και όλα αυτά μέσα από παραγωγές που μόνο φιλικές δεν τις λες. Το περίεργο όμως σε αυτόν τον δίσκο είναι ότι ακόμα και αν δεν σου αρέσουν, σαν σύνολο… τα γουστάρεις! Και δεν εννοώ τόσο το δισκογραφικό σύνολο, όσο το σύνολο ως προς το κάθε μεμονωμένο κομμάτι.
Δεν ένιωσα το δέσιμο μεταξύ των τραγουδιών, που υπάρχει σε κάποια άλλα super classic albums, παρ’ ότι υπάρχει μία σωστή και έντονη καλλιτεχνική συνοχή. Σχεδόν όλα τα beats όμως ταιριάζουν στον Schoolboy Q ως παραγωγές και τον βοηθούν να προβάλει αυτό που θέλει, και νομίζω ότι αυτό είναι που πραγματικά μετράει. Ποιος θα πίστευε ότι ένα track όπως το «What They Want» με παραγωγή Mike Will Made It και τον 2 Chainz ως feat θα ήταν ένα τέτοιο… banger? Και προσοχή, με έναν 2 Chainz που και πάλι δεν λέει και τίποτα τρελό ή πανέξυπνο μέσα από τις ρίμες του, ποιοτικά θα έλεγα μάλιστα ότι είναι μετριότατος ως προς το content του. Αλλά μαζί με τον Q, τον συγκεκριμένο ήχο και την όρεξη που πηγάζει από αυτό το κομμάτι σε κάνει να νιώθεις ότι «χώνει» καλές και δυνατές μπάρες.
Και πραγματικά, αν υπάρχει μία συμβουλή που μπορώ να δώσω σε αυτό το σημείο, ακούστε το «Oxymoron» με σωστά ηχεία και ακουστικά. Έχουμε να κάνουμε με βαρύ και εντυπωσιακό ήχο και μπάσα που θα τρελάνουν τους λάτρεις του είδους. To πόσο «gangsta» και «Westcoast» είναι το όλο set up αυτού του album, αυτό το γνωρίζει ο καθένας για τον εαυτό του και σχετίζεται άμεσα με το τι εστί για τον καθένα μας gangsta βάση των προσωπικών ακουσμάτων του καθενός (Ice Cube, N.W.A, Game κτλ.).
Σε αυτό που μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι μας είναι ότι υπάρχουν ασύμβατες αλλά και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες παραγωγές όπως το «Los Awesome» με το beat βγαλμένο από το «Hell Hath No Fury» επιβεβαιώνοντας την άνοδο των «μετοχών» του ονόματος Pharrell γι’ άλλη μια φορά. Έχει και έναν Jay Rock στα feat που νιώθεις ότι είναι στα καλύτερά του.
Αν έπρεπε να επιλέξω ένα τραγούδι που δεν μου έκανε κλικ, αυτό θα ήταν το «The Purge» που λυρικά όμως έχει μέσα έναν συνδυασμό που δεν γίνεται να μην του δώσεις προσοχή (Tyler The Creator και Kurupt παρακαλώ), αλλά αμέσως μετά ακολουθεί η σημαντική συμμετοχή του Raekwon και φυσικά το προσωπικό μου highlight του «Oxymoron» «Hell Of A Night» που συνδυάζει rawness στο ύφος με κλασάτη μουσική και κολλητικό hook δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο κομμάτι.
Θα μπορούσα να συνεχίσω επιλέγοντας μεμονωμένα κομμάτια και να τα σχολιάζω όλα με τον ίδιο τρόπο. Δεν χρειάζεται όμως να αναλωθεί κανείς τόσο πολύ σε αυτόν τον τομέα, γιατί αυτό που μετράει μπορεί να ειπωθεί και πιο απλά. Έχουμε να κάνουμε με έναν πραγματικά πολύ δυνατό δίσκο, ο οποίος μπορεί να μην με «φλάσαρε» όπως το «Good Kid, M.A.A.D City» που ακολουθούσε όλους τους κανόνες και τις συνταγές που χρειάζονται για να δημιουργηθεί αυτό που αποκαλούμε ως «classic LP», αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μας επηρεάζει. Το «Oxymoron» ανήκει σ’ έναν εντελώς διαφορετικό rapper σ’ ότι αφορά το καλλιτεχνικό στυλ ο οποίος βασίζεται πάρα πολύ σε μία πιο άναρχη και σκληρή οπτική. Αυτή μπορεί να μην δίνει τις καλύτερες παραγωγές του κόσμου ή να έχει τον ποιοτικότερο MC της εποχής ως βασικό παράγοντα της επιτυχίας, έχει όμως μία ταυτότητα που θα ζήλευαν οι περισσότεροι νέοι και μη rappers της Αμερικής. Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και το «Oxymoron» η πρώτη «μάχη» της εκστρατείας των Black Hippy, με κάνει να αναρωτιέμαι με το πόσο καλύτερα μπορούν να τα πάνε οι υπόλοιποι της παρέας μέσα στο 2014….
Y.Γ.: Για μένα και μιλώντας εντελώς προσωπικά, ο δίσκος φτάνει στο peak του σαν σύνολο με την κανονική του έκδοση και τα 12 tracks. Παρ’ ότι οι διάφορες Deluxe Editions έχουν αρκετά ποιοτικό υλικό για να προσφέρουν σ’ όσους θέλουν περισσότερο Schoolboy Q, η προσθήκη των συγκεκριμένων κομματιών περισσότερο τραβάει το project σε διάρκεια, από το να το εμπλουτίζει με καινούργιες ιδέες.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Los Awesome», «Studio», «Hoover Street», «Prescription/Oxymoron», «Hell of A Night»
Tracklist:
01. Gangsta
02. Los Awesome (feat. Jay Rock)
03. Collard Greens (feat. Kendrick Lamar)
04. What They Want (feat. 2 Chainz)
05. Hoover Street
06. Studio (feat. BJ The Chicago Kid)
07. Prescription/Oxymoron
08. The Purge (feat. Tyler, The Creator & Kurupt)
09. Blind Threats (feat. Raekwon)
10. Hell of A Night
11. Break The Bank
12. Man Of The Year
Deluxe CD / iTunes Standard:
13. His & Her Friend (feat. SZA)
14. Grooveline Pt. 2 (feat. Suga Free)
15. Fuck LA
iTunes Deluxe Edition:
16. Gravy
17. Yay Yay
Target Deluxe Edition:
16. Pusha Man
17. Californication (Ft. A$AP Rocky)
No Comment! Be the first one.