Μετά τον Snoop Dogg ήρθε ο Snoop Lion και μετά τον Snoop Lion ακολούθησε ο Snoopzilla. Όπως καταλαβαίνετε, η μόνες μουσικές κατευθύνσεις που δεν είχαν την τιμή να φιλοξενήσουν τον γνωστό rapper μ’ ένα διαφορετικό nickname, είναι η House και η Rock. Με το project «7 Days Of Funk» έρχεται η σειρά των funky ήχων και παραγωγών να συνοδέψουν τα φωνητικά του 42χρονου καλλιτέχνη και αυτή την φορά βρίσκεται αντικειμενικά πιο κοντά στο στοιχείο του.
Αντίθετα με την reggea, η οποία δεν έχει και κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με τον Snoop Dogg, η Funk δεν «κολλάει» περισσότερο με το προφίλ του πετυχημένου MC μόνο επειδή ταιριάζει περισσότερο με την μουσική κατεύθυνση που αντιπροσωπεύει όλα αυτά τα χρόνια. Τον Snoopzilla τον είχε πάντα «μέσα του» και γενικότερα του άρεσε να φιλοξενεί ονόματα όπως ο Bootsy Collins σε διάφορες δουλειές του. Μπορεί να άκουγες για παράδειγμα ένα 100% Hip-Hop tracklist και ξαφνικά να σου εμφανιζόταν ένα «Undercover Funk» από το πουθενά!
Παρ’ όλο που υπάρχουν αρκετά πραγματάκια που θυμίζουν τις θρυλικές μέρες του «Doggystyle», από το εξώφυλλο και τα μεμονωμένα vibes μέχρι το γεγονός ότι δουλεύει μ’ έναν μόνο παραγωγό (!!), μπορώ να σας εκμυστηρευτώ από τώρα ότι δεν πρόκειται για ένα τόσο καλό LP. Σίγουρα όμως είναι πιο καλαίσθητο απ’ ότι το «Reincarnated».
Οι παραγωγές του Dam-Funk κρίνονται σε γενικές γραμμές ικανοποιητικές. Υπάρχει ένα θετικότατο ξεκίνημα («Niggaz Hit D Pavement») το οποίο «πέφτει» λίγο ποιοτικά μονάχα στα τελευταία λεπτά. Τα κομμάτια βέβαια δεν έχουν κάποια σπουδαία ή ιδιαίτερα εντυπωσιακή βάση και γι’ αυτό «αντιδρούν» αμέσως όταν έρχονται σε επαφή μ’ ένα καλό ρεφρέν, ένα δυναμικό flow του Snoop Dogg και αντίστοιχα σε μία κακή συνεργασία ή κάπως κουραστικά raps. Το «7 Days of Funk» καταφέρνει και δεν κουράζει με τα οκτώ του κομμάτια και τα συνολικά 34 λεπτά και αυτό είναι σίγουρα το θετικότερο στοιχείο του EP.
Από την άλλη δεν μπορώ να πω ότι δημιουργήθηκε μία ατμόσφαιρα η οποία με σπρώχνει να τα ακούσω όλα τα τραγούδια με την σειρά ή να μην skipάρω κάποια, αλλά σίγουρα είναι μία πιο ευχάριστη ακρόαση σε σχέση με αυτά που έκανε ο … Snoop Lion. Παρ’ ότι ο δίσκος δεν κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις ή τρελά raps και beats από τους δύο κεντρικούς καλλιτέχνες του project, υπάρχουν ώρες περιπτώσεις όπως το «Faden Away» όπου τα synths συναντούν την smooth φωνή του Snoopzilla και έτσι εξισορροπούνται κάπως τα πράγματα.
Ο πολυπλατινένιος rapper έχει με λίγα λόγια τα υλικά για να χοροπηδάει ανάμεσα σε pimp talk, ερωτικό νταβαντούρι και πιο σκληρές gangsta ατάκες, οπότε θεωρώ ότι αυτό το project θα αρέσει κυρίως στο κοινό που γουστάρει τον Snoop γι’ αυτά που προσέφερε στα 90s. Επίσης, θα σας κάνει να αναπολείτε τις G-Funk εποχές και τα πρώτα βήματα του συγκεκριμένου MC, όταν δούλευε αποκλειστικά με έναν παραγωγό και όχι με μία αρμάδα από producers που δημιουργούσαν έναν album για την μάζα και χωρίς καθαρό προσανατολισμό.
Αν σας αρέσει το single που ακολουθεί στο τέλος του άρθρου, πιστεύω ότι αξίζει να το τσεκάρετε το εν λόγο δισκάκι και ας μην είναι κάτι το εντυπωσιακό. Πιστεύω ότι θα περάσετε ένα ευχάριστο και «funkadelic» μισάωρο.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Niggaz Hit D Pavement», «Faden Away», «Do My Thang»
Tracklist:
01. Niggaz Hit D Pavement
02. Let It Go
03. Faden Away
04. 1Question? ft. Steve Arrington
05. Ride ft. Kurupt
06. Do My Thang
07. I’ll Be There 4U
08. Systematic ft. Tha Dogg Pound
No Comment! Be the first one.