Δεν χρειάζεται να πω κάτι για τον Avicii εν έτει 2013. Η καριέρα του έχει φτάσει στο peak και δεν νομίζω να υπάρχει ακόμα κάποιος που να μην γνωρίζει τον Tim Bergling ή έστω και ένα του κομμάτι. Άλλωστε, μέσα σε πολύ λίγα χρόνια άλλαξαν αρκετά πράγματα από εκείνη την συνέντευξη του 2010… (Beat-Town Interview)
Αλλά θα ήταν ψέματα να πω ότι όλο αυτό δεν φαινόταν από την πρώτη κι όλας στιγμή. Το παλικάρι το «φώναζε» όλο αυτό το διάστημα ότι είναι κάτι ιδιαίτερο και ακόμα και αν σνομπάρεις την House μουσική σαν ακροατής, δύσκολα θα πεις ότι δεν σου αρέσει καμία του παραγωγή.
Και κάπως έτσι έφτασε η στιγμή της ωρίμανσης και της μεγάλης κυκλοφορίας. Ωραία τα hits και η κατάκτηση των single charts, αλλά ο ολοκληρωμένος δίσκος είναι κάτι διαφορετικό. Το «True» είναι η κίνηση που χρειάζεται ο Avicii για να αποδείξει ότι δεν είναι ένας απλώς hitmaker που στάθηκε τυχερός που βγήκε την εποχή του «Tomorrowland», αλλά ένας κανονικότατος καλλιτέχνης με αρχή, μέση και τέλος.
Το «True» έχει ακριβώς αυτά τα στοιχεία: σ’ έναν χώρο όπου τα ολοκληρωμένα LPs μεγάλων Djs βγαίνουν με το σταγονόμετρο και όπου τα compilation discs και οι συλλογές έχουν γίνει νόρμα, το κανονικό album αποκτάει μία ιδιαίτερη σημασία στην EDM και γενικότερα στην ηλεκτρονική σκηνή.
Τα περισσότερα τραγούδια συνδυάζουν όμορφα την φρεσκάδα, το mainstream appeal και την ποιότητα της υπογραφής του Avicii. Ακούγοντας το «Wake Me Up» καταλαβαίνει κανείς αμέσως ποιος είναι ο βασικός στόχος του Σουηδού και όλων των ανθρώπων που συνέδεσαν το όνομά τους στην δημιουργία αυτού του project. Θέλει να εδραιωθεί σαν όνομα στην συνείδηση του μεγάλου κοινού και συγκεκριμένα στην Αμερικανική αγορά. Εκεί όπου ο πλατινένιος δίσκος μετρά 1,000,000 αντίτυπα και όχι εκατό ή διακόσιες χιλιάδες…
Το country, folklore και «made in USA» ύφος του πετυχημένου single με τον Aloe Blacc το συνάντησα και στο «Hey Brother», ένα καλοστημένο track το οποίο όμως δανείζεται αρκετά πραγματάκια από το «Wake Me Up». Γενικότερα μου φάνηκε ότι ο 24χρονος παραγωγός κατάφερε να δώσει κάτι διαφορετικό στην σκηνή που εκπροσωπεί, αλλά παράλληλα έπαιξε αρκετά safe σε μερικές περιπτώσεις για να μπορέσει να ικανοποιήσει και άτομα που βρίσκονται «εκτός φάσης».
Αυτό δεν είχε αρνητικά αποτελέσματα στην συνολική εικόνα του «True», απλώς πιστεύω ότι χάθηκε η ευκαιρία για να φτιάξει κάτι που θα έφερνε μία «επανάσταση». Όχι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εύκολο με το πρώτο σόλο LP, απλώς θεωρούσα (και συνεχίζω να πιστεύω) ότι αυτό το πρόσωπο έχει την δυνατότητα να φέρει τα πάνω-κάτω και δισκογραφικά.
Η εμπορική επιτυχία αυτού του δίσκου είναι πάντως σίγουρη. Είτε το αγκαλιάσουν οι hardcore-fans, είτε τον κράξουν επειδή συνεργάστηκε με άτομα όπως τον Adam Lambert, λίγη σημασία έχει για την ποιότητα των κομματιών. Το «Lay Me Down» είναι ένα απίστευτα θετικό και διασκεδαστικό τραγούδι και αποδεικνύει περίτρανα γιατί πρέπει να δίνεις σαν συνθέτης ευκαιρίες σε συνεργασίες που κουβαλάνε και κάποιο ρίσκο (Nile Rodgers μαζί με Lambert).
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν βέβαια ότι δεν υπάρχουν και οι ενορχηστρώσεις και τα beats που θυμίζουν τον “βαρβάτο» Avicii, με το ηλεκτρονικό banger («Dear Boy») και την πιο ατμοσφαιρική του πλευρά («Hope There’s Someone»). Και όλα αυτά χωρίς να ακούγονται “περίεργα” σε αυτό το «καινούργιο” ηχητικό περιβάλλον που δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
Αν μου άρεσε κάτι σε αυτόν τον δίσκο, ήταν η απόφαση του Avicii να απομακρυνθεί κατά κάποιον τρόπο από τις γνωστές του φόρμουλες και να εμπλουτίσει τον πρώτο του δίσκο με πειράματα που πέτυχαν (άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο). Με τα σίγουρα hits, με κατά διαστήματα jazzιάρικο υφάκι («Shame On Me»), αλλά σίγουρα και με κάποια λιγότερο εντυπωσιακά τραγούδια που μπορεί να ήταν κάπως προβλέψιμα («Liar Liar») ή κάπως μονότονα από ένα σημείο και μετά («Heart Upon My Sleeve»).
Όλα τα tracks όμως έχουν δουλευτεί πάνω στο ολοκληρωμένο πλάνο του «True» που δεν είναι άλλο από την παγκόσμια επιτυχία και καθιέρωση. Ας είμαστε ρεαλιστές: το να ενθουσιάσεις με το πρόγραμμά σου το πλήθος στο Ultra Festival και στο Tomorrowland, με τόση καλή μουσική που δημιουργείται σε καθημερινή βάση από κορυφαίους Djs, είναι στην παρούσα φάση πολύ πιο εύκολο από το να πείσεις τον υπόλοιπο κόσμο και τους κριτικούς για την αξία σου και να πας ένα βήμα πέρα. Και με αυτό το πραγματικό CD, και όχι compilation, o Avicii δείχνει ότι θέλει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και σε άλλα πράγματα, να μην μένει στάσιμος και να κάνει (μικρά) βήματα προς την σωστή κατεύθυνση.
Υ.Γ.1: Να προτιμήσετε την Spotify έκδοση (εφόσον έχετε κάποιον γνωστό στο εξωτερικό)
Υ.Γ.2: Οι πρόωρες παρουσιάσεις των κομματιών και η κυκλοφορία του δίσκου με αυτά τα τραγούδια μετά από οκτώ-εννέα μήνες δεν θα έλεγα ότι συμβαδίζουν. Μπορεί η ηλεκτρονική σκηνή να ζει και να αναπνέει από αυτά τα μεγάλα lives και τα πρόωρα reveals, αλλά το γεγονός ότι κατά κάποιον τρόπο τα «ξέραμε» και τα χα’με ξανακούσει, κλέβει λίγο από την συνολική «μαγεία» του album και αδικεί έναν μοναδικό στο είδος του δίσκο…
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Wake Me Up», «Dear Boy», «Lay Me Down», «Hope There’s Someone»
Tracklist:
01. Wake Me Up (feat. Aloe Blacc)
02. You Make Me (feat. Salem Al Fakir)
03. Hey Brother (feat. Dan Tyminski)
04. Addicted To You (feat. Mac Davis & Audra Mae)
05. Dear Boy
06. Liar Liar (feat. Blondfire)
07. Shame On Me
08. Lay Me Down (feat. Adam Lambert)
09. Hope There’s Someone (feat. Linnea Henriksson)
10. Heart Upon My Sleeve (feat. Dan Reynolds of Imagine Dragons)
iTunes Bonus Tracks:
11. Long Road To Hell (feat. Audra Mae)
12. Edom
Spotify Bonus Tracks:
11. Canyons
12. All You Need Is Love
No Comment! Be the first one.