Για τον εν λόγω κύριο δεν έχω να πω πολλά, καθώς τον ανακάλυψα πολύ πρόσφατα και συνεχίζω να τον ανακαλύπτω, μέσα από τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, τον οποίο και σας παρουσιάζω.
Το άνοιγμα του δίσκου γίνεται πάνω σε ένα όμορφο μινιμαλιστικό ορχηστρικό με ωραίες μελωδίες πιάνου. Με το που «μπαίνει» ο Rittz είναι εύκολο για τον μέσο ακροατή να καταλάβει τις βασικές επιρροές αυτού του ανθρώπου, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να μην πηγάζουν από το «αφεντικό» του Tech Nine και τον στενό φίλο και μέντορα του Yelawolf.
Και αυτό το λέει και ο ίδιος στο επόμενο κομμάτι με τίτλο «My Interview». Ένα καλαίσθητο, τύπου introduction, κομμάτι το οποίο είναι κυριολεκτικά σαν να του παίρνουν συνέντευξη. Ωραίο μεν, cliche δε.
Συνεχίζω στο «Like I Am». Καλή παραγωγή, μου φέρνει σε παλιούς καλούς UGK και αρκετά καλή παρουσία από τον Rittz.
Περνάω στο επόμενο κομμάτι και νιώθω σαν κάτι να λείπει, ή για να το θέσω καλύτερα, σαν να μου είναι πολύ γνώριμο, όλο αυτό που ακούω. Και η συνέχεια με το «Fuck Swag» με επιβεβαιώνει. Είναι μόδα πλέον να κράζουμε το swag, το trap και τα λοιπά. Αλλά δεν με αφορά αυτό, με αφορά το γεγονός καλλιτέχνες να πατάνε πάνω σε κάτι τέτοιο για να προσελκύσουν κοινό. Γιατί πλέον δεν βρίσκω άλλο λόγο να ασχολείσαι ακόμα με swag και hipsters εκτός αν είσαι ο RiFF RaFF.
Με bittersweet, διάθεση περνάω στο επόμενο κομμάτι. Συμμετοχή από τον αγαπημένο Big K.R.I.T. και τίτλος «Wastin’Time». Όμορφη παραγωγή, ίσως η καλύτερη που άκουσα μέχρι τώρα, και ο Krit δίνει μια ανάσα από τον κάπως κουραστικό Rittz, ο οποίος ξεχνιέται μετά το κουπλέ του πιο έμπειρου Krit.
Δεν έχω και την καλύτερη εικόνα μέχρι τώρα. Δεν έχει κάνει κάποιο μεγάλο foul, απλά δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω απ’ όσα έχουμε ήδη ακούσει. Έτσι και στο επόμενο «I’m Goin In». Skip και πάσα στο «Always Gon Be» με την συμμετοχή του άψογου Mike Posner. Σχετικά καλό κομμάτι, αλλά και πάλι το έχω ξανακούσει! Skip στο interlude. Αχρείαστα αυτά. Κόψτε τα επιτέλους!
Στο «Amen» που ακολουθεί, ο Rittz μας εξιστορεί για ένα περιστατικό υπερβολικής δοσοληψίας ναρκωτικών ουσιών. Αδιάφορη μουσικοσύνθεση, γραφικό story-telling, τετριμμένο flow. Μετριότητα.
Το κομμάτι που ακολουθεί, με τίτλο «For Real», ενώ δεν είναι κακό, έχει ένα πολύ μέτριο beat που το «χαντακώνει». Ενώ απ’την άλλη το «Sober» έχει μία θετικότατη παραγωγή που θυμίζει παλιές εποχές και προσφέρει μία πολύ ωραία ατμόσφαιρα, ένας κάποιος Suga Free, που συμμετέχει στο κομμάτι, το ρίχνει με την αδιάφορη εμφάνισή του.
Εντάξει όμως, όταν ακολουθεί track με τον μεγάλο Tech Nine και το δεξί του χέρι Krizz Kaliko, λέω εδώ είμαστε. Παραγωγικά δεν με τρέλανε, και τα κουπλέ των Rittz και Krizz Kaliko ήταν απλώς αποδεκτά. Αλλά έρχεται ο Tech να ανεβάσει το τραγούδι μερικά επίπεδα! Οι εναλλαγές στο flow και την χροιά του είναι αρκετές για να σε κρατήσουν. Κομμάτι-παγίδα για τον Rittz, καθώς δεν αγγίζει τον μέντορα και αφεντικό του.
Δεύτερη εμφάνιση του Mike Posner, στο κομμάτι «Switch Lanes». Για μένα το καλύτερο tune του δίσκου. Τι να πρωτο-σχολιάσω? Την πολύ όμορφη παραγωγή? Την άψογη εμφάνιση του Posner, προσφέροντας ένα solid (και ίσως το μόνο μαζί με αυτό του «Always Gon Be» στο οποίο επίσης συμμετείχε) ρεφρέν και κουπλέ? Ακόμα και ο Rittz ακούγεται πιο άνετα και δεν κουράζει.
Αλλά μην τα θέλουμε όλα δικά μας! Φανταστείτε τώρα ένα beat, επιπέδου independent label, με στοιχεία dubstep και ένα sampled riff κιθάρας να μπαίνει στο ρεφρέν και έχετε αμέσως μία εικόνα του πως ακούγεται το «Misery Loves Company». Πραγματικά στραπατσάδα. Και προσβάλω και το φαγητό! Στο «Heaven» από την άλλη, ενώ δεν προσφέρει τίποτα σπουδαίο μουσικά, δένει το όλο τραγούδι, και δημιουργεί μία ατμόσφαιρα. Ειδικά η συμμετοχή του Yelawolf, ο οποίος μπαίνει τόσο περίεργα στο κομμάτι, που πραγματικά με κάνει να πιστεύω ότι ηχογράφησε τύφλα από το Jack Daniel’s. Παρόλα αυτά, όπως είπα και πιο πάνω, δένει πολύ καλά στα αυτιά μου όλο αυτό.
Ντάξει, επίσης cliche κλείσιμο με το «All Around The World». Τώρα είμαστε σε label, τώρα τρώμε καλά και τα λοιπά….
Πολλά flaws για τον πρώτο προσωπικό δίσκο του Rittz. Μέτριες παραγωγές, αδιάφορα hooks. Αυτή η προσπάθειά του Rittz να πιάσει τα επίπεδα των Yelawolf και Tech Nine, που πραγματικά κούρασε. Eπαναλαμβανόμενη θεματολογία, που κινείται γύρω από topics του στυλ «με κεράτωσε η γκόμενα επειδή δεν ήμουν πλούσιος hipster», «δεν ήθελαν να με δουν να φτάσω ψηλά όμως δεν τα παράτησα και κοίτα που είμαι τώρα» κλπ. Και αυτά ανακυκλώνονται καθ’΄όλη την διάρκεια του δίσκου με τις απαραίτητες δόσεις tough talk για να μην χάσουμε και το street cred μας.
Όπως και να’χει, δεν με έπεισε ο εν λόγω κύριος. Βάδισε σε ένα πολύ safe μονοπάτι και παρόλα αυτά, είχε τα missteps του. Δεν νομίζω να αγγίξει ποτέ την φήμη των μεντόρων του, και πάντα θα κινείται στα επίπεδα των Krizz Kaliko και Kutt Calhoun, δηλαδή ένα από τα παιδιά που είναι στην εταιρία του Tech Nine και προσπαθεί να του μοιάσει. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Βαθμολογία:
Κομμάτια που ξεχώρισαν: «Like I Am», «Waistin’ Time», «Switch Lanes», «Heaven»
Tracklist:
01. Intro
02. My Interview
03. Like I Am
04. F**k Swag
05. Wastin Time (featuring Big K.R.I.T.)
06. Goin In
07. Always Gon Be (featuring Mike Posner)
08. My Clothes (Interlude)
09. Amen
10. For Real
11. Sober (featuring Suga Free)
12. Say No More (featuring Tech N9Ne and Krizz Kaliko)
13. Switch Lanes (featuring Mike Posner)
14. Misery Loves Company
15. Heaven (featuring Yelawolf)
16. All Around the World
Επιμέλεια: Ανδρέας Παπαλουκόπουλος
No Comment! Be the first one.