Αξιώθηκα επιτέλους να γράψω κι εγώ με την σειρά μου μερικές γραμμές για τον πιο πολυαναμενόμενο δίσκο του Μαρτίου και σίγουρα από τα πιο hyped-up albums του 2013.
Την επιστροφή του Justin Timberlake στα μουσικά δρώμενα την περίμενε αρκετός κόσμος και αυτό το αποδεικνύουν και οι εκπληκτικές (για την εποχή) πωλήσεις. Τα κοντά 968 χιλιάδες αντίτυπα σε διάστημα μόλις επτά ημερών ήταν υπεραρκετά για το «The 20/20 Experience» για να κλειδώσει την κορυφή των Billboard. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς, ό,τι και να έβγαζε ο συμπαθητικός 32χρονος θα πούλαγε σαν ζεστό ψωμάκι! Γι’ αυτό και το ζουμί της υπόθεσης βρίσκεται στην πραγματική ποιότητα του δίσκου.
Η προίκα που άφησε πίσω του ο Timberlake ήταν αρκετή για να στήσει ένα τόσο μεγάλο buzz, αλλά συγχρόνως ήταν και κάτι που του δυσκόλευε την ζωή. Οι (μεγάλες) επιτυχίες του παρελθόντος δημιούργησαν απαιτήσεις που δεν θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν από σχεδόν κανένα κομμάτι. Γι’ αυτό και το «Suit & Tie» κρίθηκε κάπως πιο αυστηρά απ’ ότι έπρεπε από το κοινό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κάποιο σούπερ τραγούδι ή ότι δεν πήγε καλά στα charts.
Στην συνεργασία του με τον Jay-Z δόθηκε όντως μεγαλύτερη αξία απ’ ότι έπρεπε με την επιλογή του καλλιτέχνη να το παρουσιάσει ως πρώτο single, αλλά μέσα στον δίσκο έχει μία ουσιαστική θέση. Παρ’ ότι έχει τοποθετηθεί στην αρχή του album, καταφέρνει και παίρνει τον ρόλο του μεσολαβητή ανάμεσα στον γκλαμουράτο – soul Justin («Pusher Girl») και στο πιο urban στυλάκι που τόσο αγαπήσαμε («Don’t Hold The Wall»).
Η παρουσία του Timbaland στο παραγωγικό σκέλος του CD είναι κάτι παραπάνω από εμφανής και ειδικά σε τραγούδια σαν το «Tunnel Vision» ένιωθα ότι άκουγα τον παλιό, καλό Timbo που ήξερα. Το ότι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο υπάρχει μία ιδιαίτερη χημεία δεν κρύβεται. Και αν σκεφτώ τα tracks που δημιούργησε ο γνωστός παραγωγός την τελευταία πενταετία, θα αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά ότι ο ίδιος έχει περισσότερο ανάγκη την παρουσία του μαθητή του Justin Timberlake στο studio, παρά το αντίστροφο.
Όσο περισσότερο άκουγα αυτά τα 70 λεπτά ξανά και ξανά, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι το εξώφυλλο του «The 20/20 Experience» σε ξεγελάει λίγο. Ο δίσκος δεν ακολουθεί συνέχεια τα κλασικά και παραδοσιακά μονοπάτια της soul, είναι αρκετά πιο «ανοικτός» και ανεκτικός στο θέμα των τραγουδιών που φιλοξενεί σαν ολοκληρωμένο project. Και την μεγάλη (και εξαιρετική) Popάτη επιτυχία άκουσα («Mirrors»), και την καλοκαιρινή – feel good δόση μου πήρα («Let The Groove Get In»), και γενικότερα μπορώ να πω ότι το συγκεκριμένο CDάκι είχε απ’ όλα – κάτι για σχεδόν όλα τα γούστα.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο δίσκος ήταν ότι’ να’ ναι. Έχει γίνει πολύ συντονισμένη δουλειά στο «The 20/20 Experience», απλά δεν τους βγήκαν όλα στο 100%. Τα μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια προσέθεσαν ένα ενδιαφέρον στοιχείο στο album, απομακρύνοντάς το συγχρόνως από το τυπικό-προσβάσιμο mainstream ήχο. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να είναι (ποιοτική) music for the masses και γι΄αυτό μερικές φορές τα οκτώ λεπτά του «Strawberry Bubblegum» μοιάζουν ατέλειωτα. Καταλαβαίνω πού το πάνε και πού θα ήθελαν να το πάνε, αλλά για να εκτοξεύσεις μουσικά αυτό το εγχείρημα ήθελες δύο-τρεις μουσικοσυνθέσεις ακόμη που θα έκαναν την διαφορά.
Επίσης, όταν ακούω προσπάθειες σαν το «Spaceship Coupe», καταλαβαίνω ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Justin Timberlake και στον R.Kelly. Του λείπει ορισμένες φορές η εμπειρία του σωστού «sexy talk» και γι’ αυτό υπάρχουν οι στιγμές όπου οι στίχοι φαντάζουν λίγο «αστείοι». Οι αδυναμίες στο songwriting είναι δεδομένες, δεν «κολλάνε» όλα τα ρεφρέν με την μία στο μυαλό σου και σίγουρα θα μπορούσε να’χε γίνει ακόμη καλύτερη δουλειά σε αυτόν τον τομέα.
Από εκεί και πέρα όμως, μιλάμε για έναν δίσκο που έφτασε σαν blockbuster και σίγουρα θα ικανοποιήσει. Μπορεί να μην έχει την νεανική φρεσκάδα του «Justified» ή την πληθώρα από hits του «FutureSex/LoveSounds», αλλά τουλάχιστον καταφέρνει να κρατήσει τα υψηλά στάνταρ που δημιούργησε ο ίδιος ο Justin και να ξεπεράσει κι όλας κάποια άλλα στοιχεία.
Ακούγοντας το «The 20/20 Experience», με τις όποιες αδυναμίες του, και έχοντας στο μυαλό μου το πού βρισκόταν το 2006 ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης (και από πού… ξεκίνησε!), με κάνει να θέλω να τον πάρω τηλέφωνο και να του πω: «Σταμάτα επιτέλους με την ηθοποιία και με τις άλλες @@ που ασχολείσαι και συγκεντρώσου επιτέλους σε αυτό το πράγμα όπου μπορείς πράγματι να κάνεις την διαφορά»!
Βαθμολογία
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Pusher Love Girl», «Tunnel Vision», «Let The Groove Get In», «Mirrors»
Tracklist:
01. Pusher Love Girl
02. Suit & Tie feat. Jay-Z
03. Don’t Hold The Wall
04. Strawberry Bubblegum
05. Tunnel Vision
06. Spaceship Coupe
07. That Girl
08. Let The Groove Get In
09. Mirrors
10. Blue Ocean Floor
Deluxe Edition:
11. Dress On
12. Body Count
Όταν πουλάς 980 χωρίς Birdman από πίσω, είναι μεγάλο θέμα. Για 4 ήταν.
ειμουν στο τσακ για το 4, το ομολογώ. Αλλα λιγο τα lyrics, λιγο 2-3 ρεφρέν και καποια too long τραγουδια με χαλασαν για το 4