Chamillionaire – Elevate EP
Αν είσαστε ένας από τους τυχερούς που παράγγειλαν μία κανονική, physical έκδοση του “Elevate EP” τότε θα σας πρότεινα να την φυλάξετε πολύ καλά σε κάποιο ράφι. Τα 1,000 αντίτυπα είχαν εξαφανιστεί μέσα σε δέκα ώρες από την στιγμή που έγινε η ανακοίνωση της κυκλοφορίας και προπαραγγελίας αυτού του project! Αυτό που ενδιαφέρει βέβαια τους υπόλοιπους είναι αν αξίζει η αγορά αυτού του EP, πέρα από “συλλεκτικούς” λόγους, για να ξέρουν αν πρέπει να περάσουν μία βόλτα από το iTunes και να προμηθευτούν την digital έκδοση.
Τα επτά κομμάτια που συμπεριλαμβάνονται στο “Elevate EP” είναι σε γενικές γραμμές μέτρια γι’ αυτό που είναι και “παίζουν” μεταξύ των κλασάτων ρεφρέν του Cham (“Elevate”) και τα δυνατά μπάσα που θα λατρέψουν μερικοί στο αμάξι τους (“Hold Up”). Υπάρχουν τα tracks που μετά από τρεις-τέσσερις ακροάσεις θα τα “φάει” το μαύρο σκοτάδι (“Overnight”), αλλά το πρόβλημα εστιάζεται αλλού.
Αν το συγκεκριμένο EP βγήκε για να με “ψήσει” εν όψει της επόμενης ολοκληρωμένης δημιουργίας του Chamillionaire, τότε δεν νομίζω ότι βλέπω φως στο τούνελ. Αρκετά beats είναι κάπως άψυχα και ο υπό άλλες συνθήκες πολυδιάστατος rapper μπλέκει σ’ ένα στάσιμο project και γι’ αυτό δεν μπορεί και ο ίδιος να βγάλει την καλή απόδοση στην οποία μας έχει συνηθίσει Αν είχε βγει για να μας δώσει free/τσάμπα υλικό ώστε να μας κρατήσει σε εγρήγορση, ίσως να το έβλεπα το όλο θέμα λιγότερο επικριτικά. Μετά από αρκετές ακροάσεις όμως, προσωπικά έμεινα μονάχα με το “Slow Loud & Bangin” και μ’ ένα ερωτηματικό γύρω από τα επόμενα βήματα του αγαπημένου παιδιού του Texas.
Βαθμολογία:
.
Joe Budden – No Love Lost
Το να ξεκινάς την φετινή δισκοκριτική εκστρατεία με τον Joe Budden δεν ακούγεται κακό, αλλά ξέρεις από την αρχή ότι δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά πράγματα. Ο νέος δίσκος του γνωστού και ταλαντούχου MC άργησε να έρθει σ’ ότι αφορά τα χρόνια που έχουν περάσει από την κυκλοφορία του “Padded Room”, από την άλλη ένιωθα ότι βγήκε στην αγορά βιαστικά.
Αν κοιτάξει κανείς βέβαια τις πωλήσεις των πρώτων εβδομάδων και το τίμιο ντεμπουτάρισμα του “No Love Lost” στο νούμερο 15 των Billboard, η επιλογή της πρόωρης κυκλοφορίας κρίνεται ως πετυχημένη. Γιατί κακά τα ψέματα, όσο και αν “αγαπάμε” τα mixtapes του, o Budden σαν όνομα παίζει πλέον σε αυτά τα πλαίσια. Κυνηγάει το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στα charts με 20 – 40 χιλιάρικα αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα.
Το “No Love Lost” δεν έχει την παραγωγική ποιότητα και την αισθητική της λατρεμένης street σειράς “Mood Muzik” και σίγουρα δεν έχει την “δυναμική” ενός πετυχημένου-πολυδιαφημισμένου album όπως η πρώτη προσπάθεια του Joe Budden το 2003. Δέκα χρόνια μετά, ο 32χρονος προσπαθεί να κρατήσει τον λυρισμό που τον χαρακτηρίζει σε όσο το δυνατόν καλύτερα επίπεδα και προσπαθεί να επανέλθει στην charting επιτυχία που είχε κάποτε με συνεργασίες που κάνουν μπαμ (βλέπε Lil Wayne, Fabolous, Lloyd Banks κ.α.). Το “She Don’t Put It Down” δεν μπορεί να γίνει όμως το αντίστοιχο “Fire” ή “Pump It Up” του 2013.
Και το “No Love Lost” δεν μπορεί να γίνει ποτέ του μία studio έκδοση του Joe Budden που απολαμβάνουμε στα mixtapes του. Το CD αυτό, είναι άλλο ένα Hip-Hop LP που θα ιδρώσει για να μπει στο urban προσκήνιο με πολλές συμμετοχές, έναν ποιοτικό rapper και beats που δεν αντέχουν στον χρόνο. Σαν δίσκος μπορεί να ευχαριστήσει το κοινό που ψάχνεται με τον συγκεκριμένο MC, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχουν ηχογραφήσεις που δεν κοστίζουν τίποτα και είναι και καλύτερες. Και αυτό δεν το λέω σαν σπόντα για την συνέχεια αυτού του άρθρου, αλλά αναφέρομαι και στον ίδιο τον Budden: http://beat-town.com/2012/11/21/mixtape-joe-budden-a-loose-quarter/
Βαθμολογία
.
J.Cole – Truly Yours EP
Ναι J.Cole, ναι. Έτσι γίνονται οι σωστές δουλειές. Ένα μινιμαλιστικό ηχητικό δημιούργημα με πέντε tracks τα οποία είναι ένα και ένα. Το “Truly Yours EP” είναι το τυπικό EP που στα πρώτα 20 δευτερόλεπτα “ξέρεις” ότι θα ακούσεις κάτι θετικό, σωστά δομημένο και με μοναδικό στόχο να σου γλυκάνει το χάπι της καθυστέρησης του βασικού album.
Η κιθάρα του “Can I Holla At You” σε καλωσορίζει μ’ έναν ζεστό τρόπο και αφήνει τον J.Cole να κάνει τα δικά του συνοδευόμενος από τους ρυθμούς αυτής ενδιαφέρουσας παραγωγής. Η συνέχεια είναι το ίδιο ήρεμη και κάπως μελαγχολική με τον νεαρό rapper να έχει χώρο και χρόνο να ξεδιπλώσει το λυρικό του ταλέντο (χωρίς να κάνει συγκλονιστικά πράγματα βέβαια). Είναι όμως αρκετά για να δώσει μία σοβαρή νότα στο internetικό business της Hip-Hop σκηνής η οποία αδυνατεί να παρουσιάσει κάτι πραγματικά ξεχωριστό τους πρώτους δύο μήνες του 2013.
Το “Tears of O.D.B” γίνεται γρήγορα ένα από τα καλύτερα κομμάτια της σεζόν που βιώνουμε και από τα πιο σοβαρά που έχει βγάλει στην μέχρι τώρα καριέρα του ο Cole. Και αυτό δείχνει ότι ο συγκεκριμένος MC δεν έχει ανάγκη να φυλάει τα ποιοτικά του τραγούδια για τα κανονικά δισκάκια του γιατί πολύ απλά μπορεί και παράγει συνεχώς καινούργια. Και ναι, ακούγοντας το τελευταίο και μέχρι τώρα “άστεγο” “Stay” του 2009, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο MC δεν θα φτάσει ποτέ την λυρικότητα ενός Common και θα δυσκολευτεί ακόμα και για να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο storytelling concept του επίσης φρέσκου Kendrick Lamar, αλλά δεν νομίζω ότι επιδιώκει και κάτι τέτοιο. Ο J.Cole θέλει να στηρίξει το δικό του προσωπικό προφίλ ενός ολοκληρωμένου rapper που δεν υστερεί στα βασικά χαρακτηριστικά και που μπορεί να αποφέρει πωλήσεις, επιτυχίες και να έχει μάλιστα την ευχέρεια να δίνει “αυτά” τα κομμάτια σαν δώρο εντελώς δωρεάν στο κοινό του.
Βαθμολογία:
2 STON CHAM?