Καλύτερες επαγγελματικές επιλογές απ’ ότι ο Beanie Sigel, καλύτερα albums από τους Young Gunz, περισσότερα skills και μεγαλύτερη γκάμα σε tracks απ’ ότι ο Memphis Bleek. Αυτές είναι μόνο μερικές σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό μου όταν αναφέρεται το όνομα του Freeway και της Roc-A-Fella. Δέχομαι ότι του έχω μία μικρή αδυναμία και ομολογώ ότι την περίμενα πώς και πώς αυτή την κυκλοφορία. Με δύο εξαιρετικά albums και ένα ακόμη σχετικά δυνατό LP, ο 34χρονος ρίχνεται στην μάχη της δισκογραφικής επιβίωσης με το ολόφρεσκο «Diamond In The Ruff».
Οι οιωνοί δεν ήταν βέβαια και οι καλύτεροι για τον τέταρτο προσωπικό δίσκο του Free. Από την μία είχαμε ένα πολύ αδύναμο tape (link) το οποίο κυκλοφόρησε για να «φτιάξει» το κοινό και από την άλλη έχουμε ένα ερωτηματικό να αιωρείται γύρω από το γεγονός ότι αυτή την φορά δεν θα υπάρχει ένας βασικός παραγωγός. Όσες φορές ακολούθησε το πλάνο «He is the «producer», I’m the rapper», το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό («Philadelphia Freeway», «The Stimulus Package»).
Παρ’ ότι υπάρχουν οι δύο αγαπημένοι του παραγωγοί ως συνεργάτες και beatmakers («The Thirst», «Early»), δεν καταφέρνει κανένας τους να προσφέρει ένα πραγματικά πολύ πολύ καλό beat . Ο Mike Jerz ακούγεται εύκολα στα αυτιά μου ως ο «νικητής» αυτής της άτυπης μάχης ανάμεσα στους producers, αφού έχει δύο τραγούδια που ανήκουν στα highlights του album («Wonder Tape», «Sweet Temptations»).
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του «Diamond In The Ruff» είναι όμως οι παραγωγές, ειδικά όταν καλούνται να στήσουν ένα ολοκληρωμένο πλάνο. Παρ’ όλο που δεν πρόκειται για περίπτωση με υπερβολικό playtime (57 λεπτά), μπορώ να πω ότι κατά την διάρκεια μου φάνηκε κάπως κουραστικό το όλο σκηνικό. Δεν υπάρχουν τρομερά beats ή feats που θα κάνουν την διαφορά. Δεν άκουσα τραγούδια αντάξια των μεγάλων singles που είχε παρουσιάσει ο γνώριμος MC στο παρελθόν.
Είναι σίγουρα θετικό ότι δεν υπάρχουν πάνω από ένα-δύο tracks που θα τα έστελνα με την μία στον κάδο ανακύκλωσης («No Doubt») και αν είχε αυτές τις ενορχηστρώσεις ένας πρωτοεμφανιζόμενος rapper ενδεχομένως να είμουν και πιο διαλλακτικός.
Αλλά ακόμα και τα σχετικά καλά tunes να πάρω,τα οποία μπορεί να μου κόλλησαν για τον έναν ή τον άλλον λόγο («Money Is My Medicine», «Dream Big», «Lil’ Mama»), δεν μπορώ να πω ότι άκουσα κάτι πραγματικά φρέσκο. Και επειδή ο Freeway είναι ένας ερμηνευτής που θα παίξει με την φωνή του, με τα μεμονωμένα lines, με το πάθος του και λιγότερο με μεγάλα σε διάρκεια concepts, η αλληλεπίδραση μεταξύ του μικροφώνου και του παραγωγικού ήχου αποκτάει μία διαφορετική σημασία.
Σε γενικές γραμμές με κούρασε ένας δίσκος που έχει έναν καλό MC και σοβαρές παραγωγές. Παράλογο? Ίσως και να’ναι και θεωρώ ότι είναι μία από τις περιπτώσεις που δεν το λες ούτε «μέτριο» αλλά ούτε και «καλό» σαν album. Είναι από τις φορές που τελικά χρειάζομαι μία βαθμολόγηση που να φτάνει μέχρι τα δέκα για να δώσω ένα πιο αντικειμενικό βαθμό (6). Όπως και να’ χει, ο Freeway προσπάθησε να περπατήσει στα ίδια μονοπάτια, με τον ίδιο τρόπο, βάζοντας λίγο απ’ όλα, αλλά στο τέλος μένεις με την επιθυμία να βάλεις στο playlist σου τους προηγούμενους δίσκους του παρά να το ξανακούσεις όλο από την αρχή.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Wonder Tape», «Dream Big», «Sweet Temptation», «All The Hoods», «Lil Mama»
Tracklist
01.Right Back (ft. Marsha Ambrosius)
02.Greatness
03.The Thirst
04.Wonder Tape (ft. Suzann Christine)
05.No Doubt
06.Dream Big (ft. Musiq Soulchild)
07.Early
08.Ghetto Streets
09.Numbers (ft. Neef Buck)
10.True (ft. Wale)
11.Sweet Temptation (ft. Nikki Jean)
12.All The Hoods (ft. Miss Daja Thomas and Alonda Rich)
13.Hottest Akhi
14.Jungle
15.Money Is My Medicine
16.Lil Mama
No Comment! Be the first one.