«Labrinth, come in». Κάπως έτσι ξεκινάει το πραγματικά πολύ μεγάλο hit του ανερχόμενου Βρετανού solo artist που αποφάσισε επιτέλους να κάνει το μεγάλο δισκογραφικό βήμα. Από έναν απλό beatmaker συμπαθητικών hits για καλλιτέχνες όπως Tinchy Stryder και Tinie Tempah, βρέθηκε να κατακτάει τις καρδιές της Αγγλίας αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης μ’ ένα απλό single.
Από χθες κυκλοφορεί στην αγορά το πρώτο του δισκάκι με τον τίτλο «Electronic Earth», ένας τίτλος που αποκαλύπτει ουσιαστικά το περιεχόμενό του. Ο ηλεκτρονικός ήχος είναι το βασικό του εργαλείο και η ταυτότητά του σε μία προσπάθεια να κερδίσει το μεγαλύτερο μέρος της αγοράς με τραγουδιστό RnB, πάνω σε dubstepοιδή beats. Ένα εγχείρημα που ακούγεται ενδιαφέρον και καινοτόμο, αλλά στο τέλος δείχνει να είναι απλά… γήινο.
Ο Labrinth είχε την ευκαιρία να μας ταξιδέψει σε άλλους μουσικούς πλανήτες χάρη στο μουσικό genre που υπηρετεί. Το πρώτο τέταρτο ακούγεται εντυπωσιακό αλλά και αρκετά γνώριμο μιας και συμπεριλαμβάνει τα δύο βασικά του singles («Earthquake» και «Last Time»). Από εκεί και έπειτα εξασθενεί το συναίσθημα της έκπληξης και του εντυπωσιασμού για διάφορους λόγους.
Ο βασικότερος είναι προφανώς η ποιότητα των παραγωγών που δεν φτάνουν τα στάνταρ των ήδη πετυχημένων μεμονωμένων δημιουργιών. Ο κόσμος του «Electronic Earth» μοιάζει πλασμένος για να πλασαριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο «Earthquake», ενώ κανονικά θα έπρεπε να γίνει το αντίθετο. Υπάρχει η συνοχή, αλίμονο από την στιγμή που έχει διαχειριστεί ο ίδιος του 9 από τις συνολικά 10 συνθέσεις, αλλά όχι στον βαθμό που θα περίμενα.
Και σε αυτό φταίει σίγουρα το γεγονός ότι προσπάθησε να επαναφέρει την «μαγεία» του πλατινένιου του single (με εξαίρεση το «Express Yourself»). Μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα, θεωρώ πως έχει τις δυνατότητες για κάτι τέτοιο, αλλά σε αυτό το χαμένο στοίχημα μπορεί να έφταιγε και η δισκογραφική του εταιρία. Με μόνο δύο feats δεν πας πουθενά, ειδικά όταν έχει πετύχει απόλυτα η συνεργασία με τον Tinie Tempah. Ακόμα και τα πιο χαλαρά cuts «φωνάζουν» για μία έξτρα βοήθεια και είναι κρίμα να τις μαζεύεις όλες μαζί για ένα και μόνο remix στην έξτρα έκδοση του album.
H Deluxe edition είναι πλούσια σε εντυπωσιασμούς και απογοητεύσεις. Τα πέντε έξτρα κομμάτια μοιάζουν υπερβολικά από την στιγμή που φτάνουν τα 25+ λεπτά διάρκειας (43 και κάτι διαρκεί ο βασικός δίσκος). Μέσα σε αυτά υπάρχει ένα δυνατό remix από Noisia που είναι πολύ πιο ουσιαστικό από το άτυπο «αδερφάκι» του που φιλοξενεί τους Tinie Tempah, Kano, Wretch 32 και Busta Rhymes. Όλοι μαζί «τραβάνε» υπερβολικά πολύ το «Earthquake» και γενικότερα αυτή είναι η εικόνα της ενισχυμένης έκδοσης – ένα καλό, ένα κακό και πάει λέγοντας. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη σε ότι αφορά την προσφορά του.
Αυτό είναι και το συναίσθημα που με κατέβαλε όσες φορές άκουσα το «Electronic Earth». Συνήθως σκεφτόμουν «συμπαθητικό εν μέρει, με κάποιες αδυναμίες, θα μπορούσε να αλλάξει αυτό και εκείνο» και μετά… πατούσα το νούμερο δύο του δίσκου. Ο Labrinth ακολούθησε έναν υπερβολικά σίγουρο δρόμο που ενδεχομένως να τον εδραιώσει στα charts, αλλά συγχρόνως θα τον απομακρύνει από την ένταξη του στις λίστες με τα σημαντικότερα album της χρονιάς.
Βαθμολογία:
Deluxe Edition:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Earthquake», «Last Time», «Treatment», «Earthquake (Noisia Remix)»
Tracklist:
01. Climb On Board
02. Earthquake [feat. Tinie Tempah]
03. Last Time
04. Treatment
05. Express Yourself
06. Let the Sun Shine
07. Beneath Your Beautiful (feat. Emeli Sande)
08. Sundown
09. Sweet Riot
10. Vultures
Deluxe Edition:
11. Earthquake (All Stars Remix) [feat. Tinie Tempah, Kano, Wretch 32 & Busta Rhymes]
12. T.O.P.
13. Up In Flames (feat. Devlin & Tinchy Stryder)
14. Last Time (Knife Party Remix)
15. Earthquake (Noisia Remix) [feat. Tinie Tempah]
Earthquake
No Comment! Be the first one.