Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι από το ξεκίνημα αυτού του άρθρου: Μην περιμένετε ένα νέο Cheers και μην συγκρίνετε τον νέο αυτόν δίσκο με την καλύτερη δουλειά του Obie Trice. Αυτή η εποχή πάει, πέρασε. Τέτοια albums βγαίνουν μέσα από πολλές συγκυρίες και η καλλιτεχνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα ο Obie διαφέρει σχεδόν σ’ όλα τα επίπεδα σε σχέση με τότε. Το «Bottoms Up» είναι το «Bottoms Up» και γι’ αυτό πρέπει να εστιάσουμε γι’ αρχή την προσοχή μας εκεί και μόνο εκεί.
Στο intro του δίσκου υπάρχει μία καταμέτρηση των πρώην συνεργατών του Obie Trice που τον βοήθησαν να φτάσει πολύ ψηλά στο ξεκίνημα της καριέρας του και είναι λογικό να τους ευχαριστεί ακόμα. Προφανώς και θα υπάρχουν αρκετά παράπονα για τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε τελικά η καριέρα του με το πέρασμα των χρόνων, αλλά αυτά δεν ανήκουν στο τρίτο προσωπικό του LP.
Το «Bottoms Up» πείθει περισσότερο με τα λόγια του, παρά με την μουσική του. Γνώμη μου είναι ότι σε αυτό το album θα μπορούσε να γίνει καλύτερη δουλειά στις παραγωγές, χωρίς να υπονοώ ότι θα ακούσετε “κατσαρολίδια” και κούφια beats. To «My Time» θα μπορούσε για παράδειγμα να είναι σούπερ, αλλά ο ήχος είναι λίγο άψυχος. Γενικότερα υπάρχουν καλά και πιο μέτρια beatάκια (ο Dr Dre απογοητεύει πολύ) αλλά το ζουμί τις υπόθεσης βρίσκεται αλλού. Κυρίως οι παραγωγές των NoSpeakerz και K&Square κερδίζουν και χάνουν μέσω δύο άλλων βασικών παραγόντων: των raps του Obie και των ρεφρέν.
Αυτά τα δύο στοιχεία ανεβάζουν και ρίχνουν τα κομμάτια όταν προσεγγίζονται από τον ακροατή μεμονωμένα. Ο Obie Trice είναι πολύ καλός με το μικρόφωνο στο χέρι και πιστεύω ότι θα γεμίσει τον μέσο Hip-Hop ακροατή. Τεχνικά είναι πολύ καλός και θα διασκεδάσει το κοινό του (και όχι μόνο) με αρκετές μπάρες. Και όταν έχεις και μία σωστή συμμετοχή, αυτή του Eminem, μπορείς να σώσεις και να κάνεις πιο φανταχτερή μία μέτρια παραγωγούλα όπως αυτή στο «Richard» (μάγκες, μιλάμε για Statik Selektah).
Αυτό που μου χάλασε αρκετά τραγούδια ήταν τα hooks. Το «Battle Cry» θα μπορούσε να είναι φοβερό, αλλά ο τρόπος ερμηνείας του Adrian Rezza το “σπρώχνει” υπερβολικά πολύ προς το ραδιόφωνο. Ο Drey Skonie πέρασε και δεν ακούμπησε και το ίδιο “cheesy” συναίσθημα με κατέκλυσε στα ρεφρέν των «I Pretend» και «Petty», με το τελευταίο να με κουράζει αρκετά με το «I’m peeeeetty». Είναι κρίμα να πάει χαμένο το ολοκληρωμένο ύφος ενός LP εξαιτίας μικρών ατελειών, γιατί σ’ ένα album όπως το Bottoms Up που δεν έχει την ευχέρεια μεγάλων beatmakers που θα δώσουν ένα σερί Α-Class παραγωγών, τέσσερα-πέντε κακά hooks ενοχλούν περισσότερο απ’ ότι θα φανταζόταν κανείς.
Με αυτόν τρόπο χάνεται το replay value ενός πολύ σοβαρού δίσκου που έχει αρκετές στιγμές με μία ιδιαίτερη ατμόσφαιρα («Spill My Drink»), σωστό rap feeling («Ups & Downs») και λίγο … G-Unit flava («BME Up»). Ο Obie Trice αποδεικνύει σε αυτόν τον δίσκο το αυτονόητο και αυτό που φωνάζουμε χρόνια τώρα: πρόκειται για έναν από τους πιο αδικημένους τύπους της «φάσης».
Παρ’ όλο που το περίμενα πολύ αυτό το δισκάκι και το ευχαριστήθηκα αρκετά, δεν ξέρω κατά πόσο θα το ακούω σε δυο μήνες από τώρα. Έχει αρκετές αδυναμίες για να με κρατήσει σε πολλές ολοκληρωμένες ακροάσεις και του λείπουν αρκετά πράγματα που θα τον έστελναν στην κορυφή των critics και των album diggers. Ακούγομαι αρνητικός και παραπονιάρης, γιατί είναι κρίμα ένα CD σαν το «Bottoms Up» να χάνει από κάποια όχι και τόσο εντυπωσιακά beats και από τις «παιδικές αρρώστιες» των δισκογραφικών κυκλοφοριών. Και το λέω αυτό, γιατί δεν βρίσκεις εύκολα έναν τόσο φορμαρισμένο και ορεξάτο rapper αυτή την περίοδο για μία τόσο μεγάλη διάρκεια. Ένα rapper που κατάφερε και μετάτρεψε ένα απλώς συμπαθητικό executive producing σε κάτι αρκετά καλό.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Going Nowhere», «Richard», «BME Up», «Battle Cry», «Spill My Drink»
Tracklist:
1. “Bottoms Up (Intro)” Dr. Dre
2. “Going Nowhere”
3. “Dear Lord”
4. “I Pretend”
5. “Richard” (featuring Eminem)
6. “BME Up”
7. “Battle Cry” (featuring Adrian Rezza)
8. “Secrets”
9. “Spill My Drink”
10. “Spend the Day” (featuring Drey Skonie)
11. “Petty”
12. “My Time”
13. “Ups & Downs”
14. “Hell Yeah”
15. “Crazy” (featuring MC Breed)
16. “LeBron On”
.
Battle Cry
.
Επιμέλεια: Έκτωρ Αποστολόπουλος
No Comment! Be the first one.