Προσωπικά δεν την βλέπω πλέον σαν Θεά της Pop, από την στιγμή που την έχουν ξεπεράσει μουσικά αλλά και ερμηνευτικά αρκετοί άνθρωποι σε ό,τι αφορά την ποιότητα του ήχου και των φρέσκων ιδεών. Η τελευταία φορά που της έβγαλα πραγματικά το καπέλο ήταν το 2005 με το «Confessions On The Dancefloor», που απέδειξε ότι οι καλύτερες ιδέες βγαίνουν με τον πιο απλό τρόπο. Το «Hard Candy» που ακολούθησε με απογοήτευσε αρκετά: έλλειψη φρεσκάδας, ένας Timbaland που βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση, ένας Pharell που’ χει να κάνει ένα καλό σερί παραγωγών από το 2004 και γενικότερα έμοιαζε μ’ ένα CD που έψαχνε την θέση του στο mainstream.
Οι περισσότεροι από εκείνους που την έχουν «ξεπεράσει» ποιοτικά, δεν μπορούν να σταθούν ούτε για πλάκα δίπλα στην ιστορία της. Μπορεί να την κατηγορούν ως μαριονέτα, άφωνη, overrated, αλλά τόσα χρόνια στο κουρμπέτι και στο επίκεντρο της δημοσιότητας, διάολε, κάποιος λόγος πρέπει να υπάρχει! Όπως είπα και πιο πριν, πριν πατήσω το play στο «MDNA», εγώ βρίσκομαι κάπου στην μέση, ούτε κρύο ούτε ζέστη.
Σ’ αυτό συνέβαλαν και δύο πρώτα επίσημα singles που μου δημιούργησαν τα ακριβώς αντίθετα συναισθήματα. Η συνεργασία της με τις Nicki Minaj και M.I.A. θα μείνει στην ιστορία ως το κομμάτι του Superbowl και όχι ως ένα τεράστιο hit. Ο στόχος μπορεί να ήταν η κορυφή των Billboards, αλλά το συγκεκριμένο radio airplay feeling είναι χιλιοπαιγμένο και γι’ αυτό άλλωστε δεν μπόρεσε να σταθεί περισσότερο στα σημαντικότερα charts της αγοράς.
Το δεύτερο και πιο πρόσφατο είναι το opener του album, το «Girl Gone Wild», το οποίο έχει έναν Benny Benassi τρομερό και φοβερό, δείχνοντας την φωτεινή πλευρά του δίσκου. Η Madonna επέλεξε να συμβαδίσει εν μέρει με την ατμόσφαιρα που επικρατεί στο μεγαλύτερο ποσοστό των ακροατών: ένας ελαφρύς dance ήχος με μικρές δόσεις House αισθητικής, παραπέμποντας στον ηλεκτρονικό ήχο. Όλο αυτό θα ακουγόταν ακόμη καλύτερο, αν δεν προσπαθούσε η ίδια να παραμείνει πιστή στους γνωστούς Pop ήχους, σε βαθμό που κάνει το «MDNA» να μοιάζει μ’ έναν δισκογραφικό χαμαιλέοντα της εποχής.
Θα μου πείτε: Δηλαδή, τι να έκανε η «Queen of Pop»? Σωστή παρατήρηση, αλλά εκείνη ήταν υπεύθυνη για σχεδόν όλες τις παραγωγές της, ας έβρισκε την λύση. Οι Martin Solveig και Benny Benassi ως producers που θα πάντρευαν την Pop με τα ηλεκτρονικά vibes ήταν ίσως οι καλύτερες δυνατές επιλογές γι’ αυτό το εγχείρημα και σε γενικές γραμμές το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κακό. Πέρα από το πιο σκοτεινό «Gang Bang» που έχει και κάποια dubstep εμφυτεύματα προς το τέλος (για όνομα του Θεού) δεν θεωρώ ότι υπάρχουν τραγούδια που απαιτούν το άμεσο skip. Με μία προϋπόθεση βέβαια: ότι δεν έχετε πρόβλημα να ακούσετε γνωστά sounds και προβλέψιμες καλλιτεχνικές κινήσεις.
Κομμάτια σαν το «Love Spent» και «I’m A Sinner» είναι ενδιαφέροντα μουσικά και βγάζουν μία ανάλαφρη αίσθηση που προσπαθεί να παντρέψει το μοντέρνο ύφος με κάποιες (λιγοστές) παραδοσιακές Αμερικανικές νότες. Το MDNA μπορεί δύσκολα να σταθεί ως ίσος αντίπαλος απέναντι στην «τρέλα» της Gaga ή να ξεπεράσει τον νέο «Μίδα” των US Billboards που ακούει στο όνομα Katy Perry. Είναι όμως πιο τίμιο απ’ ότι περίμενα και όσοι από εσάς ψάχνουν για μεμονωμένα κομμάτια που ακολουθούν πιστά τις tracklists των διάσημων ραδιοφώνων, η Deluxe Edition δείχνει πιο σίγουρη λύση ως αγορά.
Βαθμολογία:
Standart Edition:
Deluxe Edition:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Girl Gone Wild», «Some Girls», «Beautiful Killer», «Give Me All Your Luvin(Party Rock Remix)»
Tracklist:
1. “Girl Gone Wild”
2. “Gang Bang”
3. “I’m Addicted”
4. “Turn Up the Radio”
5. “Give Me All Your Luvin'” (featuring Nicki Minaj and M.I.A.)
6. “Some Girls”
7. “Superstar”
8. “I Don’t Give A” (featuring Nicki Minaj)
9. “I’m a Sinner”
10. “Love Spent”
11. “Masterpiece”
12. “Falling Free”
Deluxe Edition:
13. “Beautiful Killer”
14. “I Fucked Up”
15. “B-Day Song” (featuring M.I.A.)
16. “Best Friend”
17. “Give Me All Your Luvin'” (Party Rock Remix) (featuring LMFAO and Nicki Minaj)
.
Give Me All Your Luvin (featuring Nicki Minaj and M.I.A.)
FIRST!
Τσακ, νίκησες!