ΠΡΟΣΟΧΗ: σε τούτο το άρθρο δεν εμπεριέχεται (τουλάχιστον, όχι εκτενής) πολεμική επι μουσικών εκτρώμάτων. Ο λόγος, δυστυχώς, δεν είναι η στείρωση της επαίτισας δισεκατομυριούχου βιομηχανίας, πιστεύω ότι όσο δεν κοιτούσα ξερνοβόλησε ικανό αριθμό τεράτων για να συγκριθεί προβάλλοντας αξιώσεις με την Ελληνίδα μυθολογία και εννοώ φυσικά μόνο στους αριθμούς. Άκουσα πολλά καλά κομμάτια και χρειάστηκε να πείσω και να πιέσω τον εαυτό μου να δημιουργήσει ένα φιλικό chat noir, γι’ αυτό φίλοι, εχθροί και λοιποί προσδεθείτε και αφήστε ένα μήνυμα εντυπώσεων….
Το πρώτο λοιπόν ακρόαμα της μέρας έρχεται απο τη δεσποινίδα Kelly Clarkson; ονομάζεται Stronger, ομώνυμο του δίσκου, και πρόκειται για ένα ψυχωμένο banger που δε μου πήρε και ταυτότητα αλλά ενώ ομοιάζει με βλακόσχημο girl power song, ω τι έκπληξις θέτει υψηλότερα τον πήχυ επειδή εκφράζει την δυσκολία της εξέλιξης μετά απο μια αποτυχημένη σχέση χρησιμοποιώντας μια χροιά φωνής προσαρμοσμένη στο δυναμισμό? HELL-YEAH-ΝΟΤ! Υποψιάζομαι ότι απλά δεν το είχε. Τώρα… στιχουργικά είναι οριακά λιγότερο αναμενόμενη απο το να κερδίζει όσκαρ η Μαίριλ Στριπ και με την φράση κατατεθέν “what doesn’t kill you makes you stronger” ξεπέφτει άμεσα στον ανάλογο του χολυγουντιανού βόρβορου του “I have a bad feeling about this”. Μουσικά συνοδευέται αξιοπρεπώς απο ένα απλό beat μ’ έμφαση στο μπάσο, μερικών άρτια τοποθετημένων εφέ και μιας κιθάρας πιθανολογώ, που ευτυχώς φτάνουν μέχρι στο σημείο να αγγίζουν το επίπεδο της τραγουδίστριας, χωρίς αυτό να είναι και επίτευγμα φυσικά. Πληροφοριακά και μόνον αναφέρω ότι σκαρφάλωσε ως τη δεύτερη θέση του Billboard αλλά αν κρίνω ότι ο tyga ήταν πέμπτος με το Rack City, αυτομάτως γίνεται μια κατηγορία μόνη της. Έτεινα τα χέρια μου στους κενούς ουρανούς των Αθηνών όλος δέος απο την αποκάλυψη που βίωνα λόγω του εντυπωμένου στην ερμηνεία πιεσμένου δυναμισμού αλλά… το πιστό στη φειδώ των φιλορονήσεων μέρος του γονιδιώματος μου είχε ήδη παραγγείλει κάμποσα κουτιά “atarax” σκεπτόμενο την προστασία απο την μετα βεβαιότητας επιστροφή του κτήνους ονόματι mainstream, τουλάχιστον του κακού προσώπου του.
Μετά την Lady Gaga των υπερπαραγωγών με τα ακριβά κουστούμια γενετικά τροποποιημένου στυλιστικού οίστρου και κλόουν απο τσίρκο τεράτων λίγος μινιμαλισμός θα ήταν ότι πρέπει. Οι επιθυμίες τυχαίως πραγματοποιήθηκαν δια τραγουδιού των Gotye. Προσφέροντας μία καλλιτεχνική γύμνια και λίγα χρώματα έδωσαν μία διαφορετική πινελιά σε αυτόν τον καμβά της limbo απο την κόλαση του Δάντη για όσους έγκατέλειψαν πλεον κάθε ελπίδα. Οι στίχοι του “somebody that I use to know” αν και απαγγέλονται, εξαιρουμένων των ρεφραίν, ψιθυριστά, δεν ενοχλούν καθώς απέχουν της ομοιότητας μικρών γραμμάτων σε αρπακτική διαφήμιση. Αντίθετα ακούγονται καθαρότατα και ευτυχώς επειδή είναι ενδιαφέροντες. Επίσης ευχαριστήθηκα που κάποιος μουσικός επανέφερε την άποψη ότι δεν χρειάζεται η συνεχής επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων, τεχνητών-κυρίως στις μέρες μας- ή μη, για να είναι ένα τραγούδι αρεστό. Δεν θέλω να πιστεύω ότι δεν μπορούν να αποδώσουν αλλά ακόμα και αν είναι έτσι δεν στερούνται της δημιουργικότητας επομένως με καλύπτουν κατα μέσο όρο…σχεδόν. Ο μινιμαλισμός τον καιρό της υφέσεως ίσως δεν κρίνεται με την δέουσα προσοχή καθώς εκτιμάται περισσότερο η απλότητα απο το πέταμα χρημάτων σε ειδικά εφε. Αυτή η νοοτροπία χρειάζεται να ανθίσει μήπως και το άρωμα της μας γλιτώσει απο τις αναθυμιάσεις της αποσύνθεσης μιας extravagant καλλιέργειας της εικόνας μιας φθαρτής ευμάρειας…
.
Επιμέλεια: Βασίλειος Κυρίκος
No Comment! Be the first one.