Είναι φορές που η ματαιοπονία σαν παρασιτική νύμφη φωλιάζει στο κεφάλι μου και τρεφόμενη με φαιά ουσία και τη φαντασία μου δημιουργεί όγκους βαρεμάρας και της χειρότερης όλων, ανοχής. Ο Tyga με το «Rack City» όμως θα εκτροχίαζε το νευρικό μου σύστημα, ακόμη και αν η ανοχή μου πήγαζε απο 1 λίτρο ενδοφλέβιας μορφίνης. Η μονότονη, τριών βόμβων, α λα κινεζικού βασανιστηρίου επαναληπτική, ατελής παραγωγή, μου ακουγόταν σαν εισαγωγή για μια συνέχεια που μουσικά δεν ήρθε ποτέ. Κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν και οι γυναίκες στο μπαρ, όταν πρώτα κάποιος τις κοίταξε για λίγο, μετά επέστρεψε στο μάσημα καλαμποκιού μαζί με τις υπόλοιπες λειράτες κλώσσες φίλους του. Τώρα λέω «κάπως έτσι» επειδή για κακή μου τύχη, εγώ άκουσα και τις, πιο φτωχές απο χρόνιο άστεγο, ατάκες που προετοίμαζε για να πει με ύφος φτασμένου πορνοστάρ. Πρέπει ωστόσο να σημειώσω … κάποιες μου προκάλεσαν γέλιο τόσο ένοχο, σαν να έβλεπα έφηβο skateboarder που σπάει τα μούτρα του εκτελώντας( και με τις δύο έννοιες του ρήματος) ένα olie. Και για του λόγου το αληθές, μία έκανε νύξη για τις προτιμήσεις του Tyga στις γερόντισσες «got your granma on my dick/girl you know what it is» ή δίχως νόημα «if you got no ass bitch/ wear poncho»…-No comment?-No way! Ο τύπος μπήκε σε ένα άσυλο, συλλέγοντας ότι έγραφαν στους τοίχους οι διανοητικά άρρωστοι κι ύστερα έπαιζε στα ζάρια, ποιά λέξη θα βάλει πρώτη ή δεύτερη. Τέτοια ανικανότητα ούτε όσοι καταφεύγουν στη τράπεζα σπέρματος.
.
Προτού κάνω το επόμενο βήμα της κριτικής μου όμως, θέλω να πω ότι η ζωή τελικά είναι ύπουλη. Χαρακτήριζα, το λιγότερο, ανίδεους ή κοπροκέφαλους όσους κατηγορούσαν μονόχνοτα το χιπχοπ για μισογυνισμό και μα την ανθρώπινη λογική είχα δίκιο. Μπορούσα να υποστηρίξω, δίχως να εξωραΐσω, τη μουσική που άκουγα σε διανοητικό επίπεδο…. ώσπου τα πράγματα άρχιζαν να δυσκολεύουν και μάλιστα γεωμετρικά. Κερασάκι σε αυτή τη σκωληκότουρτα ήταν το πραγματικό coup d’etat των ενδυματολόγων/επικοινωνιολόγων – νταβατζολόγων/εκπορνευτών – μουσικών managers, όπου αφού ξέφυγαν απο τις «ιατρικές πτέρυγες» του Auschwitz πετώντας τις λευκές ρόμπες τους, φόρεσαν κουστούμια και συνέχισαν να πειραματίζονται, μεταλλάσσοντας άσχετους με το αντικείμενο σε αστέρες, παραδείγματος δυστυχία ο Big Sean… Μ’ έφτασαν ένα κλικ πριν απο το πλακάτ και τη καθιστή διαμαρτυρία, γι’ αυτό λοιπόν, κάπου εδώ, τελειώνουν οι καλοσύνες….
Δεσμεύομαι ότι ακόμα και αν χωρίς αύριο σέρνομαι αλυσοδεμένος σε μια έρημο, με τον καυτό ήλιο να μου αφυδατώνει εκατοντάδες κύτταρα το δευτερόλεπτο, θα σχηματίζα παύλες και τελείες στην άμμο, στηλιτεύοντας με σήματα μόρς κομμάτια σαν το «A$$» του προαναφερθέντος και της Nicki Minaj! Η ποιότητα των στίχων κάνει τα χρηματιστηριακά κραχ να μοιάζουν με συνθήκες σταθερότητας και ευημερίας, ενώ τα clap της παραγωγής λειτουργούν ως συγχαρητήριο χειροκρότημα, αγορασμένου κοινού σε reality show. Κάθε γραμμή αποτελεί μπουκέτο στα δόντια κατα της κοινής νοημοσύνης, προβάλλοντας ένα στιλ τόσο αληθινό όσο ο Νώε και ο χοντρός ροδοκόκκινος αη’ Βασίλης. Έχει το θράσος να καλεί ως άλλος Joseph Smith τους ανθρώπους στη βλακεία, προσθέτοντας χαμηλόφωνα στο ρεφραίν «Go stupid»… Έεεεεελαα! Το παιδί δίνει και οδηγίες χρήσεως, ώστε να ευχαριστηθείς τα μέγιστα το άσμα ασμάτων… Και ‘κεί που νόμισα ότι γλίτωσα την συγγραφή του διευκρινιστικού γράμματος πριν την αυτοχειρία, έρχεται η Minaj… με ένα κουπλέ περηφάνιας του κώλου και της δημοσιότητας που έχει πάρει αυτός, κυριολεκτώ. Παρομοιώσεις για χέσιμο και λίγο κράξιμο προς όσες την ψάχνουν στο νετ για να δουν τον κώλο της, κυριολεκτώ. Χρειάζεται να πω κάτι άλλο γι’ αυτήν την κατάντια?
.
Επιμέλεια: Βασίλειος Κυρίκος
No Comment! Be the first one.