Το έψαξα απο εδώ το έψαξα απο εκεί και πραγματικά δεν έβρισκα ψεγάδι πουθενά! Το «It Will Rain» του Bruno Mars αποτελεί τέλειο ρηχό τραγούδι, σαν ορισμένες παραλίες που μπαίνεις στη θάλασσα και περπατάς… περπατάς…. και μετά 300 μέτρα το νερό είναι ακόμη στο γόνατο. Ο τύπος προσπάθησε, το αναγνωρίζω αν θελήσει και ενυπόγραφα επειδή περι κατορθώματος πρόκειται, να μην τραγουδήσει καθαρά ούτε ένα δευτερόλεπτο στα 4 και κάτι λεπτά, σε σημείο να θυμίζει ηχογράφηση του ’60 που την άκουγα σε γραμμόφωνο με equalizer! Και έτσι όπως ήμουν ζαλισμένος απο τα απανωτά κροσέ της παραπονιάρας «ο άνθρωπος που γύρισε απ’ τον πόνο» ερμηνείας και του μουσικού χαλιού που βάζεις μόνο μπροστά στη πόρτα, ήρθε το uppercut των στίχων και μ’ αποτελείωσε! Δεν πτοήθηκα όμως. Αν και άπελπις σε αυτή τη μάχη όπως όλοι όσοι αντιστρατεύτηκαν την ηλιθιότητα, αναδιπλώθηκα και έστρεψα τις εναπομείνασες δυνάμεις μου βάλλοντας κατά του «Love You Like a Love Song» της Selena Gomez.
Για τη μουσική βιομηχανία τίποτε το αδύνατον, γι’ αυτό και δεν ξαφνιάστηκα απο το νόθο τραγουδιστό έξαμβλωμα του ENIAC και της Μαρίας της γειτονιάς στην 6η θέση του pop billboard*. Η affirmative action προσέγγιση απο ότι φαίνεται ξεπέρασε το τραυλό «re-peat-peat-peat-peat-peat» αλλά η επίδραση σαπουνόπερας τοξικού ph, βλέπε πάμπολες επαναλήψεις του ρεφραίν, προκαλούν παραισθήσεις λόγω χημικού εγκαύματος στον εγκεφαλικό φλοιό. Αν βάλεις στη μίξη τώρα και την έκδηλη σαν neon φώτα σε κωλόμπαρο άπειρη ερμηνεία, έχουμε το κοκτέϊλ πλύσης εγκεφάλου που κάθε super-villain θα ήθελε στο οπλοστάσιο του, με το φιλοσοφημένο ορχηστρικό να επαναφέρει την τάξη μεταξύ μηδενός και τίποτα, φυλακίζοντας τον ακροατή στο μεξικαναμερικάνικο σκυλοσουξεδάκι που υπο άλλες συνθήκες θα ερχόταν σαν δεύτερη επιλογή μετά τους μαριάτσι σε παρακατιανή εκπομπή του tele-mundo.
*αναφέρομαι στο τραγούδι και όχι στη Selena Gomez
.
Επιμέλεια: Βασίλειος Κυρίκος
No Comment! Be the first one.