Θα μπορούσα να συνοψίσω την κριτική μου με τη φράση «Μου άρεσε το video games». Αυτό. Ο υπόλοιπος δίσκος είναι μία μωροδίστικη απόπειρα αρπαγής κάποιων λεπτών της ζωής μου. Ευτυχώς, όμως σε αντίθεση με τον προλαλήσαντα, κατά την κριτική του δίσκου, κατάφερα και άκουσα την φωνή με γερμανική προφορά απο το υπερπέραν που φώναζε «Get down!». Έτσι το αυτί μου γλίτωσε του μαρτυρίου του «Βorn Τo Die» και μετά απο το πρώτο λεπτό πάτησα επόμενο κομμάτι. Ονοματίστε με κατα το δοκούν αλλά έχοντας υπόψιν ότι μετά τις επανειλημένες ακροάσεις του video games οι φθηνές παραλλαγές του με ξενερώνουν τραγικά. Όταν ήρθε το «Off to The Races» αρχίζουν τα δύσκολα με τον συνδυασμό της ναζιάρικης γρήγορης ρίψης στίχων, σε έναν ρυθμό που η τραγουδίστρια είναι ανίκανη να επιβληθεί ενώ δεν είναι ιδιαίτερος, με την αρχική βαριεστημένη απαγγελία. Είναι ένα χαζό κομμάτι της πρώτης εμμήνου ρύσεως.
Ύστερα έρχεται το «Blue Jeans», το κομμάτι που θα μπορούσε να κόψει πολλά παιδιά στις εξετάσει Listening, για τα διπλώματα της αγγλικής γλώσσας, εξαιτίας της κακής άρθρωσης της δεσποινίδος. Η στιχουργία παρουσιάζει την ερωτική ανασφάλεια, τα φωνητικά την επιβεβαιώνουν και το ορχηστρικό εύχεται η συμβολή του να αποδειχτεί σωτήρια. Για καλή μας τύχη το πετυχαίνει. Οι διασκευές που άκουσα στο Youtube το έκαναν να μου ακουστεί κάπως φιλικότερο, που αν ήταν άνθρωπος στοιχηματίζω πολλά ότι θα θύμιζε κοντή χοντρή τουρίστρια με χάρτη, πυξίδα και το βλέμμα εξερευνήτριας του Αμαζονίου που αποφεύγεις να της μιλήσεις εκτός αν είναι φίλη αυτής της ηλιοκαμένης ξανθιας γαλανανομάτας γυναικοπαρέας απο τη Σουηδία. Αυτό ακριβώς ήταν και το blue jeans, χωρίς την γυναικοπαρέα, όπου αφού τα βάλαμε καλά στη ντουλάπα μας προχωρήσαμε και στο Νούμερο 4 της tracklist έχουμε το «Video Games».
Εξαρχής δήλωσα και συνεχίζω να δηλώνω ότι μου αρέσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ . Αν δεν το είχα ακούσει μόνο του όταν πρωτοβγήκε είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα ένιωθα μεγάλη και ευχάριστη έκπληξη που ορχηστρικό και φωνητικά συμβάδίζουν άρτια. Το εκτελεί ευχάριστα αν και μονότονα με πετυχημένους χρωματισμούς που χάρισαν στην περσόνα που υποδύεται την αυθεντικότητα… της ερωτευμένης ημισχιζοφρενούς τύπισσας που λέει όλες αυτες τις δικαιολογίες στον εαυτό της, ενώ ταυτόχρονα ψάχνει στο κινητό το τηλέφωνου του επόμενου γκόμενου για κέρατο εκδίκησης στο αγόρι της επειδή δεν την έβγαλε έξω και πήγε να παίξει pro. Δεν είναι ακριβώς έτσι?! I don’t give a cent. Είναι ένα λιτό τραγούδι που έκανε τεράστια επιτυχία στο διαδίκτυο και φούσκωσε τα μυαλά της αέρα, εκτός απο τα χείλια, κάνοντας την να νομίζει ότι μπορεί να στήσει έναν δίσκο πάνω του.
Κάποιος πρέπει να το πρόσεξε αυτό στην δισκογραφικής της και την έπεισε να χώσει κι άλλα μουσικά στοιχεία. Όποιος κι αν ήσουν… γιατί HIP HOP beat?? Ναι δεν μιλάω για άλλο απο το «Diet Mountain Dew». Και εκεί που κάποιος , δηλαδή εγώ, θα περίμενα ότι κατανόησαν τις αδυναμίες της κοπέλας με καταλαβαίνω να νιώθω τυχερός που δεν είχα παραγγείλει το waki zashi απο εκείνο το site με τα παραδοσιακά ιαπωνικά προϊόντα επειδή θα φλέρταρα σοβαρά με την ιδέα του hara-kiri. Προσπάθησε να αρπάξει η καψερή τα ηνία του ορχηστρικού αλλά κάπου στην πορεία αντιστράφηκαν οι ρόλοι σε αυτή τη σχέση και βρέθηκε ξάφνου με παρωπίδες,χαλινάρια και ένα καρότο μπροστά στο κεφάλι της κι απο απλό beat το μετέτρεψε σε ανηφόρα του Σίσυφου. Παρά ταύτα, το κομμάτι μπουσούλησε ως την εξώπορτα του mp3player και ‘γω έβαλα το «deadly potency» του bekay για ν’ αποτοξινωθώ. Σκεπτόμενος την κινηματογραφική εισαγωγή «everything you touch one way or another ends up dead» μειδίασα ειρωνικά ώσπου ακούστηκε το «National Anthem»…
Για όνομα των τυμπάνων των αυτιών μου… αν δεν είχα προσέξει τους στίχους θα είχα ξεράσει όλα μου τα γαστρικά υγρά πάνω στο λαπτοπ αντί για το χαλί του σαλονιού στο άκουσμα αυτής της ηχητική κοπριάς. «Να απαγορευτεί το τραγούδι να συλληφθεί ο συνθέτης και ωσαύτως να συλληφθεί αυτό το…» ανεγκέφαλο πλάσμα που της είπε ότι αξίζει να μπει σε δίσκο αυτό το βδέλυγμα. Και επιτέλους πότε θα παύσει η μόδα του κραξίματος ενός lifestyle απο ανθρώπους που παλεύουν για να γίνουν αποδεκτοί απο αυτό? Όλοι ξέρουν απο πριν τι ραδιενεργός κρανίου τόπος είναι η μουσική βιομηχανία και γενικότερα η κοινωνία με νοοτροπία κραταιού καταναλωτισμού, αλλά το ν’ ακούς απο τους μνηστήρες μιας π***** ότι έχει βλεννόροια, aids και σύφιλη, καταντά γελοίο. Ίσως να κάνω και λάθος για τη Lana και να κάνει και στο μέλλον τις ίδιες δηλώσεις…?
Η παροιμία που λέει ότι πριν απο την αυγή η νύχτα είναι σκοτεινότερη επαληθεύεται με το υποτυπώδες «φώς» του «Dark Paradise» που συνεχίζεται με το βαρετό «Radio». Κομμάτια που θα κατέληγαν στον μη ανακυκλώσιμο κάδο σκουπιδιών για να χαθούν για πάντα οι μιαρές παραγωγές τους και οι ιδέες που τα γέννησαν απλά κάνουν καλή πρώτη εντύπωση επειδή έπονται του υποκατάστατου κρωξίματος National anthem. Μετά άκουσα το «Carmen» και είπα, μπράβο! Πολύ καλό κομμάτι τόσο που σε κάνει να απορείς ότι μπορείς να το κάνει. Το «Million Dollar Man» με έκανε να βαρεθώ ως το σημείο που στις ψιλές νότες θύμιζε λίγο το εισαγωγικό κομμάτι απο μια ταινία του James Bond…. με αυτή την εξαίρεση παρομοιάζεται άνετα με αναμονή σε ουρά του ΙΚΑ. Το ίδιο και το «Summertime Sadness»! Η Lana είναι τόσο άψυχη στις ερμηνείες της που δεν θα μου φαινόταν περίεργο αν κάποιος που τη συναντούσε έψαχνε για καρτελάκι με όνομα, ημερομηνία και ώρα θανάτου στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού. Οταν ακούω έναν ερμηνευτή θέλω να είναι διακριτό το άρρηκτον ερμηνείας και συναισθήματος, ίσως να φταίει αυτό που … μου μοιάζει με μηχανή που είναι συνδεμένη με φωνητικές χορδές την περισσότερη ώρα. Το συνειδητοποίησα έστω και αργά ότι δυστυχώς είναι το στιλ της. Αν αυτό που άκουσα είναι “«This Is What Make Us Girls» τότε αγαπητή Lana ελπίζω να αργήσεις να βγάλεις άλλο δίσκο, επειδή πρέπει ν’ αναθεωρήσεις τις απόψεις σου.
Πρόταση μου… ΜΗΝ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΠΕΤΑΜΑ.
.
Επιμέλεια: Βασίλειος Κυρίκος
No Comment! Be the first one.