Η ιστορία της όμορφης ερμηνεύτριας γύρω από την επιτυχία που βιώνει αυτή την εποχή είναι άκρως blog friendly. Η άγνωστη Lana Del Rey που ανακαλύφθηκε ξαφνικά από το κοινό και τους ακροατές στο internet μέσα από το τεράστιο hit «Video Games». Άσχετα με το αν η ιστορία αυτή έχει ζουμί ή όχι, το ζητούμενο είναι να έχει να μας πει και κάτι ως τραγουδίστρια. Εκ πρώτης όψεως φαινόταν ότι ο νέος της δίσκος στηρίζεται κυρίως στο story που κρύβεται πίσω από το προφίλ της, το βασικό της single και τα … χείλια της.
Ομολογώ ότι το κομμάτι που συγκέντρωσε τόσα εκατομμύρια κλικς δεν μου προκάλεσε κάτι και σίγουρα δεν ανήκω σε εκείνους που το ανέβασαν στην πρώτη θέση πολύ μεγάλων charts (όπως π.χ. της Γερμανίας). Ξεκινώντας λοιπόν την ακρόαση χωρίς καμία θετική ή αρνητική σκέψη απέναντι στην μουσική της Lana Del Rey, τα πρώτα λεπτά με εξέπληξαν θετικότατα. Ένα πολύ καλό opener («Born to Die») με σοβαρή παραγωγή, καλά vocals και ένα vibe που αν μη τι άλλο σε βάζει μέσα στο πνεύμα του «Born To Die». Αυτές οι ήμι – ήρεμες προσπάθειες, που εμπλουτίζονται με ένα πιο epic υφάκι, συνεργάζονται αρκετά καλά με το depressed – ύφος της 25χρονης. Θα μπορούσα να πω ότι το CD έχει στηθεί γύρω από το «Video Games» παρ’ όλο που δεν το θεωρώ ως τον κύριο λόγο που σε κερδίζει στο ξεκίνημά του. Είναι ο τρόπος έκφρασης αυτής της ολοκληρωμένης προσπάθειας που σε παρασέρνει μέχρι ενός σημείου.
Video Games
Το σημείο αυτό καταφτάνει μετά από περίπου 20 λεπτά και υπογραμμίζεται μία και καλή μετά το «Radio». Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν φταίει η ηχητική ποιότητα των συγκεκριμένων κομματιών (η οποία σίγουρα δεν είναι το ίδιο catchy) ή το γεγονός ότι το μοτίβο που περιέγραψα πιο πάνω κουράζει μετά από κάποια στιγμή. Θα ήθελα άλλες μία-δύο στιγμές σαν το «Diet Mountain Dew», που βασίζεται σ’ ένα beat που έχει τρανταχτές hip-hop βάσεις και που φέρνει έναν φρέσκο αέρα μέσα στον δίσκο. Παρ’ όλο που είναι από την Αμερική, τα media κάπως προσπαθούν να την πασάρουν ως ένα νέο wonderkid τύπου Adele, παρ’ όλο που δεν έχουν καμία επαφή καλλιτεχνικά. Αν έπρεπε να την παρομοιάσω με κάτι από την Αγγλία, θα έλεγα ότι Lana Del Rey μοιάζει περισσότερο μ’ ένα … Bond – Girl!
Δεν είναι μόνο ο τίτλος που με ώθησε να κάνω αυτή την σκέψη ή η εξωτερική εμφάνισή της, αλλά και το ρεφρέν του «Off The Road» το οποίο θα ήταν ακόμα καλύτερο αν δεν χρησιμοποιούσε μια τσιριχτή ναζιάρικη φωνή κατά διαστήματα («I’m your little Scarlet Scarlet»). Η φωνή της δεν είναι για υψηλά πράγματα και σίγουρα δεν έχει το άστρο ή την (μουσική) προσωπικότητα της Amy Winehouse. Γιατί επιμένω σε αυτές τις συγκρίσεις?
Επειδή το «Born To Die» ακολουθεί τόσο τυφλά τις οδηγίες για το πώς να ηχογραφήσεις ένα album που στηρίζεται σ’ ένα μεγάλο hit που κάποια στιγμή καταντάει λίγο κουραστικό. Προσπαθεί να φέρει ένα «Back to Black» feeling και γενικότερα μία Βρετανική νότα (μήπως επειδή είναι της μόδας? Λέω εγώ τώρα) και να το συνδυάσει με την γνωστή της επιτυχία. Σε γενικές γραμμές είναι καλό το album και θα βρει ανταπόκριση από τον κόσμο, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι το τρομερό. Ο κόσμος ήθελε να μάθει τα πάντα γύρω από αυτή την νέα “σταχτοπούτα” της Pop με το που ανακάλυψε το φανταχτερό “γοβάκι” της στο youtube, αλλά μάλλον θα απομυθοποιήσει σχετικά γρήγορα τα πάντα γύρω από αυτό το όμορφο παραμύθι μέχρι να έρθει το επόμενο της καλλιτεχνικό βήμα.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Born to Die», «Diet Mountain Dew», «Radio»
Tracklist:
1. “Born to Die”
2.”Off to the Races”
3.”Blue Jeans”
4.”Video Games”
5.”Diet Mountain Dew”
6.”National Anthem”
7.”Dark Paradise”
8.”Radio”
9.”Carmen”
10.”Million Dollar Man”
11.”Summertime Sadness”
12.”This Is What Makes Us Girls”
Special edition additional tracks
13.”Without You”
14.”Lolita”
15.”Lucky Ones”
.
Born To Die
Επιμέλεια: Έκτωρ Αποστολόπουλος
No Comment! Be the first one.