O Trae δεν είναι και ιδιαίτερα γνωστός στο ευρωπαϊκό κοινό και σίγουρα δεν υπάρχουν πολλοί Έλληνες που τον έχουν ψηλά στην λίστα τους. Δεν άνηκε ποτέ στην γενιά των southern rappers που είχαν άπειρο airplay από τα ραδιόφωνα και τα clubs, και η προκατάληψη που υπήρχε για τους MCs της «γειτονιάς» του παρέσερνε και τον ίδιο. Αυτό όμως ίσχυε μέχρι να ακούσει κανείς προσεκτικά κάποιες από τις δισκογραφικές κινήσεις του. Γιατί μόνο την στιγμή της ακρόασης μπορεί να γίνει κατανοητός ο λόγος για τον οποίο το σκληροπυρηνικό hip-hop κοινό της Αμερικής τον λατρεύει και γιατί δεν πρόκειται για ιεροσυλία όταν αναφέρεται ο Trae στην ίδια πρόταση με τους Scarface, Outkast και πολλούς άλλους.
Τα τρία χρόνια απουσίας από τις ολοκληρωμένες δισκογραφικές παρουσιάσεις φαίνονται και από την επιλογή της tracklist. Τα 18 κομμάτια, με πάνω από μία ώρα συνολικής διάρκειας και τα πάρα πολλά feats, είναι τα πρώτα πράγματα που προσέχει κάποιος σε αυτό το album. Αρνητικά στοιχεία που αρκετές φορές ρίχνουν την ποιότητα και προκαλούν ρήγματα στην συνοχή ενός LP. Ισχύουν όμως οι παραπάνω προκαταλήψεις σε αυτή την περίπτωση?
To «Street King» ηχητικά προσπαθεί με κάθε τρόπο να εκπροσωπήσει τον τίτλο του. Συνδυάζει το «Street» feeling του συνεχούς hustle και της σκληρής ζωής στους δρόμους του Houston με την δήλωση ότι είναι ο κυρίαρχος. Χιλιοειπωμένη θεματολογία? Ίσως, αλλά ο Trae έχει τον τρόπο (και την εμπειρία) να παρουσιάσει τα γνωστά southern θέματα με έξυπνο τρόπο και με σοβαρό rapάρισμα. Flow, παρομοιώσεις και γενικότερα η μεταφορά των στίχων του δεν ήταν ποτέ προβληματικές και σίγουρα δεν θα υστερούσαν αυτή την φορά. Αυτή η εντύπωση μένει ιδιαίτερα μετά από κομμάτια όπου εμφανίζονται οι «καλές” συμμετοχές.
Στα τραγούδια με τους Jadakiss, Scarface, Game και Lil Wayne δεν επισκιάστηκε και πάντοτε ήταν στο προσκήνιο. Βέβαια, το μεγάλο του όπλο είναι γι’ άλλη μια φορά η χαρακτηριστική φωνή του. Μία φωνή που θα μπορούσε άνετα να ντύσει ένα θρίλερ ή μία ιστορία τρόμου. Μία φωνή που σε αρκετούς τους την «σπάει” και σε άλλους τόσος τους εντυπωσιάζει. Η αλήθεια είναι ότι είναι ξεχωριστή και γι’ αυτό ο ακροατής φιξάρει την προσοχή του κατευθείαν στα κουπλέ του. Οι συμμετοχές και τα feats είναι οι μεγαλύτερες εκπλήξεις αυτού του δίσκου. Όχι τόσο οι παραγωγοί του album, αλλά οι καλλιτέχνες που δούλεψαν μαζί του στα κομμάτια. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς μπόρεσε ένας rapper που ανήκει στην πιο underground κατηγορία του Houston, να συγκεντρώσει τους Big Boi, Lupe Fiasco, Rick Ross, Lloyd, Wyclef Jean, Wiz Khalifa και πάρα πολλούς ακόμα μόνο σ’ ένα CD. Μία πραγματικότητα που θα εκτίναξε το budget του δίσκου και που έμμεσα άνοιξε την πόρτα σε ακροατές που ενδεχομένως να μην ψηνόντουσαν για την αγορά ενός δίσκου του Trae.
Στιχουργικά δεν συνάντησα κανένα πρόβλημα και σίγουρα κινείται σε αρκετά υψηλά επίπεδα. Μουσικά υπάρχουν οι Mr Lee, Drumma Boy, Mr Inkredible, Mr Rogers, Wyclef Jean κ.α. ως εγγυητές των καλών beats. Και πράγματι έχει γίνει μία πάρα πολύ καλή δουλειά, με γύρω στις δέκα πρωτοκλασσάτες παραγωγές. Προφανώς και υπάρχουν δυο-τρία άκρως συνηθισμένες δημιουργίες («Hood Shit», «I’m Fly») οι οποίες όμως απλά τρενάρουν για λίγο την λειτουργία του «Street King». Οι ατμοσφαιρικοί ήχοι των «Life», «Goes Out», «Street King» και τα βαρβάτα productions των «Woke Up This Morning», «Inkredible (Remix)» είναι κάτι παραπάνω από αρκετά για να προσπεραστούν εύκολα οι λιγότερο καλές στιγμές. Το τελικό αποτέλεσμα δεν απογοητεύει σε καμία περίπτωση και θα έλεγα πως είναι αρκετό για να πείσει και τον πιο καχύποπτο hip-hop ακροατή.
Αντικειμενικά, ο δίσκος ίσως και να άξιζε ένα 4/5 άμα το κοιτάξω εντελώς ψυχρά. Άλλωστε έχει ελάχιστα μειονεκτήματα συγκριτικά με άλλες rap κυκλοφορίες εν έτει 2011. Το γεγονός όμως ότι κάμποσα από τα κομμάτια του νέου album του Trae είναι παλιά, με προβλημάτισε. Υπάρχουν tracks που κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο και σε Mixtapes από το 2009 ή 2010. Όσο καλά και να’ ναι, αφαιρούν αρκετά από την τελική λάμψη του δίσκου και αφήνουν μία αίσθηση μίας άτυπης συλλογής – ενώ πρόκειται για μία φρέσκα δισκογραφική δημιουργία. Όπως και να’χει, αν δεν είσαστε τόσο μυγιάγγιχτοι όπως εγώ και αν δεν αναλύεται την κάθε λεπτομέρεια για το πώς και το γιατί, τότε θα πάτε και θα προμηθευτείτε το συγκεκριμένο release – ένα παραγωγικά και στιχουργικά δυνατό Hip-Hop LP που δεν θα έπρεπε να προσπεραστεί εύκολα.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «I Am the Streets», «That’s Not Luv», «Life», «Goes Out», «Not My Time», «Street King»
Tracklist:
1. “Strapped Up” (featuring Pyrexx)
2. “Woke Up This Morning” (featuring Rod-C & JayTon)
3. “Inkredible (Remix)” (featuring Rick Ross & Jadakiss)
4. “Gettin’ Paid” (featuring Wiz Khalifa)
5. “I Am the Streets” (featuring Rick Ross, Lloyd & Game)
6. “Keep on Rollin'” (featuring Gorilla Zoe)
7. “That’s Not Luv” (featuring Lil’ Wayne)
8. “Life” (featuring Jadakiss)
9. “Goes Out” (featuring J-Dawg, Brian Angel & Scarface)
10. “Slum Religion” (featuring Wyclef Jean & Goldie)
11. “Not My Time” (featuring Lynzie Kent)
12. “Hood Shit” (featuring Shawty Lo & Yung Quis)
13. “I’m Fly” (featuring Yo Gotti)
14. “Street King”
15. “It’s All I Know” (featuring Messy Marv)
16. “I’m Gone Bus”
17. “Just Don’t Get It” (featuring MDMA)
18. “I’m On” (featuring Lupe Fiasco, Big Boi, MDMA, Wale, Wiz Khalifa)
.
Gettin’ Paid (featuring Wiz Khalifa)
.
Street King
No Comment! Be the first one.