Κριτική Δίσκου: Danger Mouse & Daniele Luppi – Rome
Πρέπει να έχουν συμπληρωθεί πάνω από δύο εβδομάδες από την ημέρα που είπα ότι θα γράψω για τον νέο δίσκο του Danger Mouse. Η αδυναμία που έχω στον παραγωγό που συνέδεσε το όνομα του με τις επιτυχίες των Gorillaz και με την ποιότητα ως Gnarls Barkley είναι γνωστή. Άγνωστος λοιπόν ο λόγος για τον οποίο καθυστέρησα σε τέτοιο βαθμό την ακρόαση αυτής της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας δουλειάς, ειδικά όταν εμπλέκονται τα ονόματα των Jack White, Norah Jones και Daniele Luppi.
Για να είμαι πιο δίκαιος, το «Rome» είναι ένα collabo album των Danger Mouse και Daniele Luppi και όχι ένας μονόλογος του Αμερικανού. Ο τελευταίος είναι ένας Ιταλός παραγωγός, ο οποίος ασχολείται περισσότερο με soundtracks ταινιών και σειρών σε Ιταλία και Αμερική. Το αυτί του Danger Mouse γλυκάθηκε από αυτά που άκουσε και οι δύο μουσικοί δεν άργησαν να συνεννοηθούν. Αυτό που τους πήρε χρόνο, ήταν η δημιουργία αυτού του δίσκου.
Πέντε ολόκληρα χρόνια ασχολούνται με το συγκεκριμένο project. Λογικό, από την στιγμή που δουλεύουν δύο διαφορετικοί καλλιτέχνες, από άλλες σχολές, με στόχο να φτιάξουν ένα soundtrack χωρίς να υπάρχει ταινία! Έχοντας ως στόχο αλλά και ως πηγή έμπνευσης τα «Spaghetti Western» των 60s και 70s, καταλαβαίνει κανείς γιατί τους πήρε τόσο χρόνο η ηχογράφηση του «Rome». Συνυπολογίστε και τις διάφορες ιστορίες που ακούστηκαν γύρω από αυτό το CD (ηχογραφήσεις στα στούντιο που σχετίζονται με τον θρυλικό Ennio Morricone και χορωδίες από την ταινία «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος») και έχετε αμέσως αμέσως μία “υπόγεια” διαφήμιση και anticipation γι’ αυτό το LP.
Η ατμόσφαιρα του Rome είναι όντως μαγική και λίγο παλιομοδίτικη, αλλά δεν μπορώ να πω ότι θα είχα το ίδιο συναίσθημα αν δεν γνώριζα από πριν ολόκληρο το backround. Οι ήρεμες μελωδίες των «Morning Fog (interlude)» και «Theme of Rome» δημιούργησαν ένα πολύ όμορφο και ήρεμο περιβάλλον, το οποίο σε ωθεί έμμεσα για την ακρόαση του πρώτου highlight του δίσκου. Το «Season’s Trees» είναι ένα εκπληκτικό κομμάτι, με την Norah Jones να ταιριάζει απόλυτα στο συγκεκριμένο σκηνικό που στήθηκε. Σε κάτι τέτοιες στιγμές, το feeling ότι ακούς τραγούδια που συνοδεύουν μία ταινία είναι πολύ έντονα.
Το γεγονός ότι μία παραγωγή κινείτε με αργούς ρυθμούς δεν την κάνει και αυτόματα συμπαθητική . Οι πρώτες παρουσίες του Jack White των White Stripes δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασαν ιδιαίτερα. Το «The Rose With A Broken Neck» για παράδειγμα βγάζει μία περίεργη μελαγχολία και σίγουρα είναι κάπως κολλητικό, αλλά δύσκολα θα το συμπεριλάμβανα στα καλύτερα του δίσκου. Το ίδιο ισχύει και για το «Two Against One» που προσωπικά δεν μου κάνει καμία ιδιαίτερη αίσθηση.
Το καλό στο Rome είναι ότι βασίζεται σε μία ηχητική ιστορία και όλα τα τραγούδια δένουν μεταξύ τους. Το δέσιμο που υπάρχει μπορεί να μην είναι πάρα πολύ ισχυρό, αλλά αρκεί για να μην χαλαστεί ο ακροατής από κάποια μελωδία που ενδεχομένως να υπολειτουργεί. Το σενάριο των Danger Mouse και Daniele Luppi είναι διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε στα 35 και κάτι λεπτά να μην προλάβει ο ακροατής να βαρεθεί. Ίσα ίσα, που υπάρχουν αρκετές ιδέες που φτιάχνουν πολλαπλές εικόνες στο μυαλό μου, κάτι που θεωρώ απαραίτητο για ένα τέτοιου είδους δίσκο.
Μερικές από αυτές όμως, δείχνουν ημιτελής και νομίζω ότι οι δύο παραγωγοί έχασαν μία ευκαιρία να κυκλοφορήσουν το μουσικά πιο ώριμο album του 2011. Η επιλογή των Jack White και Norah Jones τους βγήκε κατά το ήμισυ και η μουσική στην συνολική της διάρκεια δύσκολα δικαιολογεί τα πέντε χρόνια αναμονής. Ίσως, να φταίει ως κάποιο σημείο και ακριβώς αυτό το πράγμα. Δηλαδή, φαίνεται ότι σ’ αυτό το διάστημα καταπιάστηκαν με τόσα διαφορετικά projects οι Danger Mouse και Daniele Luppi (συνεργάστηκαν και στους δίσκους των Gnarls Barkley), που στο τέλος ξέχασαν κατά κάποιον τρόπο το «Rome» στο πίσω μέρος του μυαλού τους. Όπως και να’ χει, αξίζει να ασχοληθεί κανείς μ’ ένα τόσο ενδιαφέρον καλλιτεχνικό εγχείρημα απ’ όλες τις απόψεις. Πρόκειται για την τελευταία ανοιξιάτικη κυκλοφορία της χρονιάς, η οποία όμως θα βρει σίγουρα τον δικό της χώρο στις καλοκαιρινές βραδιές σας.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Season’s Trees», «Roman Blue», «Black», «Her Hollow Ways»
Tracklist:
01. Theme of Rome
02. The Rose with the Broken Neck
03. Morning Fog (interlude)
04. Season’s Trees
05. Her Hollow Ways (interlude)
06. Roman Blue
07. Two Against One
08. The Gambling Priest
09. The World (interlude)
10. Black
11. The Matador Has Fallen
12. Morning Fog
13. Problem Queen
14. Her Hollow Ways
15. The World
.
Season’s Trees (ft. Norah Jones)
Μετα την εκπομπη σου το ακουσα το αλμπουμ και εψαξα το θεμα και συμφωνω με την βαθμολογια. αρκετα καλο