Από τις τραγουδίστριες που απασχολούν τα ΜΜΕ και που αναμφίβολα έχει προσφέρει σε εμάς δύο εξαιρετικά albums τα τελευταία χρόνια. Από το τελευταίο της CD, το «Kala», μεσολάβησε ένα τεράστιο hit («Paper Planes»), μία live εμφάνιση στα Grammies πάνω στην σκηνή όταν ήταν έγκυος και μία λογοκρισία από το Youtube για το βίντεο του «Born Free». Αρκετά πράγματα δηλαδή ώστε να φτιάξουν ένα κλίμα αναμονής για αυτόν τον δίσκο και τα μηνύματα που θέλει να περάσει.
.
Τo «The Message» προσπαθεί μ’ έναν ξεκάθαρο τρόπο να περάσει μέσω των λέξεων αυτό που θέλει: «Headbone connects to the headphones / Headphones connect to the iPhone / iPhone connected to the internet /Connected to the Google / Connected to the government», με την τελευταία φράση να επαναλαμβάνεται συνεχώς, με έναν υπνωτικό τρόπο. Πολύ έξυπνη και ξεκάθαρη προσέγγιση, σε αντίθεση με τις παραγωγές μερικών τραγουδιών που ακολουθούν. Υπάρχουν κομμάτια που ακούγονται δυναμικά, αλλά και πολύ μπερδεμένα («Steppin Up»). Σε αρκετές περιπτώσεις αυτή η ενέργεια που προσπαθούσε να βγάλει, προσωπικά δεν με άγγιξε καθόλου. Έφτασα μάλιστα σ’ ένα σημείο να πατήσω το skip λόγω τις απίστευτης βαβούρας. Είναι εμφανές ότι ήθελε να μεταφέρει το επαναστατικό της ύφος στην μουσική και στους ήχους που δημιουργούνται στην κάθε σύνθεση. Θέλει όμως και λίγη οργάνωση, κι ας θέλεις να περάσεις μία ιδέα της ανεξέλεγκτης ενέργειας. Το «Meds & Feds» μπορεί να φαίνεται στα πρώτα λεπτά «μπομπάτο» και ότι θα έρθει να κατεδαφίσει τα πάντα, στην τρίτη ακρόαση όμως ήδη άρχισε να μου σπάει τα νεύρα. Το ίδιο θα πω και για την M.I.A. που σε κάποιες δημιουργίες πετάει, με όμορφη φωνή και διοχετεύει πολύ σωστά την επιθετικότητα που θέλει να σου περάσει.
Είναι όμως και κάποιες στιγμές στον δίσκο, που απορώ πως αποφάσισε να γράψει με αυτό τον τρόπο το ρεφρέν στο 6λεπτο «Teqkilla»!. Δεν είναι μόνο ο τρομακτικά σπαστικός τρόπος το πρόβλημα, αλλά περισσότερο η επιλογή της να το τραβήξει σε μία διάρκεια πάνω από έξι λεπτά. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να το προσθέσει σαν skit, ή έστω σαν δίλεπτο κομμάτι και όχι σε μία τέτοια διάρκεια. Το αστείο της υπόθεσης είναι, ότι το project αυτό προχωράει έχοντας έμμεσα ένα περίεργο σύστημα. Μετά από κάθε καλό τραγούδι, ακολουθεί ένα που το προσπερνάς. Είτε επειδή είναι ασύνδετο, είτε λόγω του συνολικού ήχου. Η M.I.A. δείχνει δύο διαφορετικά πρόσωπα, όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα κάθε δουλειάς της. Δεν εξηγείτε αλλιώς το γεγονός, ότι το πιο ισορροπημένο tune είναι το «XXXO», μία δημιουργία που φτιάχθηκε ως δούρειος ίππος για το ραδιόφωνο. Κάτι που δεν συνέβαινε σε παλαιότερες κυκλοφορίες τις, όπου κρυβόντουσαν πολλές εκπλήξεις. Στο «Maya» όμως, έμεινα με την γλύκα ότι θα έχω στα χέρια μου κάτι αντίστοιχο σ’ ότι αφορά το επίπεδο.
Σίγουρα έχει αρκετά κομμάτια που θα λατρέψουν όσοι την αγκάλιασαν την M.I.A., όπως π.χ. «It Takes A Muscle», «Iz What It Iz», «Tell Me Why» κ.α. Απλά δεν περίμενα τόσα πολλά μέτρια τραγούδια ή καλύτερα τόσα κομμάτια που χάθηκαν στο ίδιο τους το χάος που ήθελαν να προκαλέσουν. Η συγκεκριμένη καλλιτέχνης παραμένει μία από τις πιο αμφίρροπες και ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια στην μουσική βιομηχανία. Σίγουρα συνεχίζει να προσφέρει ενδιαφέρον πειραματισμούς, όχι όμως με την ίδια ποσότητα και αποδοτικότητα όπως στο παρελθόν. Περίμενα κάτι παραπάνω και όσο κι αν δεν θέλω να το γράψω σαν επίλογο, fact είναι ότι βρήκα αρκετές μαύρες τρύπες – μία για κάθε λαμπρή στιγμή. Κάτι που ισούται στα δικά μου αυτιά ως μέτριο σε ότι αφορά αυτό εισέπραξα στην συνολική του διάρκεια.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «XXXO», «It Takes a Muscle», «It Iz What It Iz», «Tell Me Why»
Tracklist:
1 “The Message”
2 “Steppin Up”
3 “XXXO” 4
4 “Teqkilla”
5 “Lovalot”
6 “Story to Be Told”
7 “It Takes a Muscle”
8 “It Iz What It Iz”
9 “Born Free”
10 “Meds and Feds”
11 “Tell Me Why”
12 “Space”
13 “Internet Connection” (bonus track)
14 “Illygirl” (bonus track)
15 “Believer” (bonus track)
16 “Caps Lock” (bonus track)
.
XXX0
No Comment! Be the first one.