Έχω ακούσει να κλέβουν concepts, έχω ακούσει να κλέβουν rhymes, αλλά το να κοπιάρεις τόσο άσχημα ένα εξώφυλλο, πρώτη φορά το βλέπω. Και όχι σε βάθος χρόνου, εδώ μιλάμε για ένα διάστημα τριών εβδομάδων μεταξύ των κυκλοφοριών του «Beast Mode» και «Thank Me Later». Πέρα από αυτή την περίεργη επιλογή του cover, με χαρά υποδέχτηκα την νέα κυκλοφορία του Juvenile, που αν μη τι άλλο πάντα έχει να δώσει κάτι καλό.
.
Το «Drop That Azz» ήταν ένα ευχάριστο single και σε συνδιασμό με το μικρό tracklist είχα την ελπίδα ότι μπορεί να έχουμε να κάνουμε μ’ ένα πολύ καλό δισκάκι. Η αλήθεια είναι όμως, ότι από το ξεκίνημα ένιωθα ότι λείπουν τα beats που σπάνε τα Subwoofer και οι παραγωγές που γουστάρεις να ακούς τον Juvenile να ραπάρει πάνω σε εκείνες. Ακόμα και το «Bitch Instruction», μία δουλειά των θρυλικών Sean C, A.D. & LV, δεν έχει την ικανότητα να σε καθηλώσει. Έχω την αίσθηση, ότι αυτό που χρειαζόταν το «Beast Mode» ήταν περισσότερα ηχητικά παραδείγματα σαν το «I’ m Da Man». Με αυτό το «φανφαρόηδες» ύφος και με το smooth ρεφρέν να πλαισιώνει πολύ ταιριαστά τον rapper από την Νέα Ορλεάνη. Αυτή η περίοδος του CD είναι και η πιο δυνατή, πριν ακολουθήσουν κομμάτια σαν το «Pussy Kat», που νιώθω ότι έρχεται με καθυστέρηση πέντε ετών όσον αφορά την μουσική για clubbing. Υπάρχει ένας διαχωρισμός ανάμεσα σε μέτριες και πιο καλές δημιουργίες, όμως με το που τελειώσει η 38λεπτη ακρόαση δεν αρνούμαι ότι υπάρχει η συνοχή, αλλά δεν βρίσκω πουθενά κάτι το φανταστικό. Δεν περίμενα κάτι τόσο σούπερ όσο το «Back That Ass Up» ή «Slow Motion», όμως θέλω να πιστεύω ότι υπήρχε η δυνατότητα να επιλέξει καλύτερα beats για αυτή την δουλειά.
Από άποψη raps είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενη η έλλειψη μέτριων MCs, όπως στο «Cocky & Confident» το 2009 και σίγουρα δεν τίθεται θέμα υποστήριξης. Νομίζω, ότι σ’ ένα τόσο μικρό χρονικό περιθώριο, ένας καλλιτέχνης σαν τον Juvenile έχει την εμπειρία να σε κρατήσει με τα κλασσικά του θέματα και τον τρόπο με τον οποίον στα μεταφέρει μέσα από το μικρόφωνο. Τα δύο feats που έχει περνάνε απαρατήρητα και από την στιγμή που δεν υπάρχουν rappers με βάρος και ιστορία, προτιμάω να ακούω τον Juve να πετάει με το χαρακτηριστικό του ύφος τα κολλητικά hooks και bars. Απλώς, για να κάτσεις να απολαύσεις μία τέτοια δισκογραφική κίνηση, θα πρέπει να είναι σωστό και εντυπωσιακό το παραγωγικό μέρος. Κακά τα ψέματα, όταν ακούς hooks τύπου «That’s Dope Money, That Dope Money», θες την ανάλογη ενέργεια. Αναζητάς το κομμάτι που θα κολλήσει για αρκετούς μήνες στο mp3 σου και που θα σε ωθεί να δυναμώνεις συνεχώς το volume. Αν προσπαθούσε τουλάχιστον να κάνει ή να πει κάτι πιο καινοτόμο, ίσως δεν θα φαινόταν τόσο πολύ η απουσία σοβαρών beats και δεν θα υπήρχε η ανάγκη για εντυπωσιακά tunes.
Όπως καταλαβαίνεται και από κεντρικό άρθρο, δεν με τρέλανε το «Beast Mode». Περίμενα αυτό ακριβώς που έλεγε ο τίτλος και σε σύγκριση με την τελευταία του κυκλοφορία, αυτό ήταν σε πολύ πιο ήπιους ρυθμούς. Προφανώς και προτιμάω τον Juvenile από κάποιους MCs τύπου Gucci Mane, Lil Boosie ή Ace Hood, όχι επειδή είναι κακοί και ο συγκεκριμένος rapper τρομακτικά καλύτερος. Απλά, μιλάμε για το αυθεντικό south στυλ που ήταν κάτι σαν βάση για όλους τους νέους rappers που ανέφερα πιο πάνω. Είναι ωραίο να ακούς το original να συνεχίζει να σε ψυχαγωγεί, αλλά τείνει πλέον να έχει μόνο ρομαντικό ενδιαφέρον. Ακριβώς επειδή δεν έχει το υπόβαθρο του «Reality Check» ή έστω τις επιτυχίες του «Cocky & Confident», θα ακουστεί σε πολλούς ως ένα μέτριο αποτέλεσμα. Κρίμα, γιατί πιστεύω ότι άμα ήθελε θα μπορούσε να εμπλουτίσει κατά κάποιον τρόπο το μουσικό σκέλος αυτού του album και να μην πάει χαμένη άλλη μία θετική εμφάνιση αυτού του MC.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Drop That Azz»,«I’m Da Man», «Nothing Like Me»
Tracklist:
01. Go Hard Or Go Home
02. Drop That Azz
03. Bi*ch Instructions
04. La La La La La
05. I’m Da Man
06. Nothing Like Me (Feat. Verse Simmons & Juvy Jr.)
07. No Team
08. Drinks On Me (Feat. Cape)
09. pus*y Kat
10. Where They Do That At
11. Lights, Camera, Action
.
Drop That Azz
No Comment! Be the first one.