Για ν’ ακούσετε τον δίσκο, ακολουθήστε την διεύθυνση: http://www.power923.com
.
Με στεναχωρεί κατά κάποιον τρόπο το γεγονός ότι ένα από τα λιγοστά γκρουπάκια που υπήρχαν στον hip-hop χώρο και πουλούσαν εκατομμύρια δίσκους μόνο και μόνο λόγω της ποιότητάς τους, έπεσε τελικά στην αφάνεια. Οι Nappy Roots είχαν καταφέρει πριν από χρόνια να κάνουν ολόκληρο τον Νότο της Αμερικής να τραγουδάει «All my life been po’
/ But it really don’t matter no mo’/ And they wonder why we act this way/ Nappy Boys gon’ be okay» και να βάλουν γερά την σφραγίδα τους στην μουσική βιομηχανία. Τα χρόνια πέρασαν, το hype τους εξαφανίστηκε, αλλά η απόδοση τους παρέμεινε σταθερή. Με το κομμάτι «Ride» που έβγαλαν μέσω του διαδικτύου, κατάφεραν να δημιουργήσουν στα blogs και στα forums μία γερή αναμονή για την τέταρτη δισκογραφική τους απόπειρα.
.
Ο τίτλος δεν επιλέχθηκε τυχαία. Οι Nappy Roots έχουν τον λόγο τους που επέλεξαν να παραπέμπει στο «Pursuit Of Happyness». Μέσα από την μουσική και τα λόγια τους, προσπαθούν να δείξουν στον ακροατή τις μικρές χαρές της ζωής. Η αρχή γίνεται με το εξαιρετικό «Welcome To The Show», που αναδεικνύει τόσο το πιάνο, όσο και τα ωραία rhymes τους. Μπορείτε να το πάρετε σαν παράδειγμα, για τον τρόπο με τον οποίο θα πορευτεί ο δίσκος στα επόμενα 60 λεπτά. Οι Phivestarr Productions έκαναν πολύ καλή δουλειά, αφού προσπάθησαν να βάλουν μέσα διάφορα στοιχεία μουσικών οργάνων, που παραπέμπουν αρκετές φορές στο country συναίσθημα των καλλιτεχνών. Άλλωστε, αυτό είναι το κύριο συστατικό τους, από την στιγμή που αντιπροσωπεύουν το Kentucky, μια γραφική περιοχή. Με κομμάτια όπως το «Ride» και «Back Home», καταφέρνουν να την ζωγραφίσουν κατά κάποιον τρόπο στο μυαλό σου. Τα beats που δόθηκαν στους rappers είναι αρκετά προσεγμένα και παρ’ όλο που υπάρχουν μερικές διαφοροποιήσεις στον ρυθμό, έχει ένα οικογενειακό κλίμα. Οι ενορχηστρώσεις έχουν πετύχει σε μεγάλο βαθμό και ακόμα και τα πιο mainstream τραγούδια, όπως το «Fishbowl», κρατούν τον χαρακτήρα του album. Το πιο δυνατό στοιχείο στον ηχητικό τομέα, είναι ότι παρουσιάζουν μία αρκετά μεγάλη γκάμα, που φτάνει από παραγωγές τύπου Mannie Fresh («How I Do»), μέχρι το εντελώς χαλαρό «The People».
Ακριβώς αυτό το κομμάτι, είναι ένα από τα λυρικά highlights, στο οποίο σου μεταφέρει τις σκέψεις τους για τις πραγματικές απολαύσεις της ζωής που βρίσκονται στην απλή καθημερινότητα. Στο ίδιο ύφος κινείται και το πολύ όμορφο «P.O.N: «You dont have to sell drugs/ you can do it throygh school, Nobody’s perfect/we’are all gonna make mistakes/you live and you learn fast life pump your breaks/ last night is not today and right now is not tomorrow / living for the moment thinking time is already borrowed». Οι Nappy Roots κάνουν μία πολύ σοβαρή και ώριμη προσπάθεια, να περάσουν κάποια πολύ θετικά μηνύματα, ακόμα και όταν ασχολούνται με απλά party songs. Έχουν το έξυπνο wordplay και εκφράζουν πάντα την αγάπη τους για αυτό που κάνουν ως καλλιτέχνες: «Hip-hop the love of my life/my girl, my bitch, my wife, my soulmate/ without her i am sick» . Το πιο βασικό σ’ όλο αυτό το concept, είναι ότι δεν γίνονται κουραστικοί και πάνω απ’ όλα ακούγονται πιστικοί με τον τρόπο που ραπάρουν. Το γεγονός ότι πρόκειται για group και όχι για έναν μόνο rapper, βοηθάει απεριόριστα το «Pursuit Of Nappyness», γιατί αμφιβάλω αν θα μπορούσε κάποιος από τα μέλη να κρατήσει εντελώς μόνος του έναν ολόκληρο δίσκο. Δουλεύουν σαν ομάδα και κρύβουν τις όποιες ατέλειες έχουν σαν σόλο καλλιτέχνες.
Ατέλειες που θα βρεις, άμα κοιτάξεις προσεκτικά το album. Κάποια κομμάτια όταν τα ακούς μεμονωμένα μοιάζουν παραγωγικά λίγο αποπροσανατολισμένα («Do It Big») και επίσης θα έπρεπε να υπάρχουν δύο – τρεις όμορφες φωνές, που θα μπορούσαν να πάρουν το βάρος των hooks από πάνω τους. Χωρίς να θέλω να πω ότι τα ρεφρέν δεν είναι πετυχημένα, αλλά άκουσα δύο περιπτώσεις όπου οι δημιουργίες αναζητούσαν έμμεσα μία βοήθεια στα vocals, ώστε να φτάσουν ένα σκαλί πιο πάνω. Όπως καταφέρνουν να σε παρασείρουν εύκολα στον ρυθμό τους, κάνοντας το σώμα σου να κουνιέται από μόνο του, το ίδιο εύκολα ξεχωρίζεις ανάμεσα στα πολλά διαμάντια και τα ένα-δύο πιο μέτρια beats (π.χ. «Infield»). Επίσης, το έξυπνο ραδιοφωνικό «Right Place» κρίνεται ως μία πετυχημένη απόπειρα, αλλά στο συγκεκριμένο σημείο που βρίσκεται έμοιαζε λίγο εκτός τόπου. Άποψη μου είναι, ότι δεν ταίριαζε σε αυτό σκηνικό και θα έπρεπε να προστεθεί προς το τέλος του CD.
Αυτά είναι όμως πολύ μικρά λαθάκια, που μπορεί να μη μου επιτρέπουν να τον χαρακτηρίσω αψεγάδιαστο, αλλά το «Pursuit Of Nappyness» καταφέρνει και σου μεταφέρει μία αισιοδοξία. Προσφέρει μία υπερβολικά ευχάριστη νότα ανάμεσα στα τόσο βαριά και υπερβολικά μερικές φορές hip-hop albums των τελευταίων μηνών. Οι Nappy Roots βάζουν τα γυαλιά σε αρκετούς rappers εκεί έξω, τόσο τεχνικά, όσο και θεματολογικά. Μπορεί να μην έχουν το κομμάτι που να είναι το απόλυτο λυρικό και ιστορικό classic, όμως όλοι οι ακροατές θα ακούσουν με μεγάλη ικανοποίηση ένα πολύ διαφορετικό μουσικό σχήμα, που ασχολείται με τις πραγματικές απολαύσεις της ζωής. Σε συνδιασμό με τις ενδιαφέρουσες παραγωγές, δημιούργησαν ένα από τα πιο καλοκαιρινά LPs, το οποίο δεν θα βγαίνει για τους επόμενους μήνες απ’ το ηχοσύστημα του αμαξιού σας. Αξίζει και με το παραπάνω να ασχοληθείς με αυτή την φοβερή δουλειά και με τους ευχάριστους ήχους που θα σε κάνουν να ξεχαστείς, μα πάνω απ’ όλα θα σε κάνουν να αγαπήσεις το Dirty South.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Welcome to the Show», «Be Alright», «Ride», «Back Home», «P.O.N»
Tracklist:
1. “Welcome to the Show”
2. “Do It Big”
3. “Be Alright”
4. Fishbowl”
5. “Infield”
6.”How I Do”
7.”The People”
8. “Ride”
9. “Live & Die”
10.”Back Home”
11. “Know About Me”
12. “Right Place, Right Time”
13. “Winner Takes All”
14. “Paint a Picture”
15. “P.O.N.”
16. “All for You”
Ride
No Comment! Be the first one.