O Plies είδε φως και μπήκε με το hit «Shawty» το 2007 και από τότε έχει καταφέρει κατά έναν περίεργο τρόπο να κρατηθεί ζωντανός. Το λέω αυτό γιατί ούτε καταπληκτικός MC είναι, ούτε τρομερά beats έχει να τον υποστηρίζουν. Καλλιέργησε παρ’ όλα αυτά ένα πολύ δυνατό fanbase, το οποίο τον έκανε να έχει εντυπωσιακές πωλήσεις (220,οοο αντίτυπα σε μία εβδομάδα με το «Definition of Real» το 2008) και που γενικώς τον ακολουθεί συνεχώς. Προσωπικά, μόνο τον πρώτο δίσκο του είχα ευχαριστηθεί, αφού μου δημιουργείται η εντύπωση ότι πέφτει συνεχώς σαν καλλιτέχνης…
.
Είναι γεγονός ότι δεν είναι βαρετός ή τελείως αδιάφορος σαν MC. Στο «Goon Affiliated» έχει μερικές καλές στιγμές, με έξυπνες ατάκες και κατέχει μία χαρακτηριστική φωνή που δένει όμορφα σε μερικές περιπτώσεις. Πολλές φορές προσπαθεί να χρησιμοποιήσει αυτό το ύφος για να βγάλει προς τα έξω μία ειλικρίνεια, η οποία σε κομμάτια όπως το «Get My Niggas Out», αποδεικνύεται χρυσός. Δυστυχώς, οι καλές λυρικές στιγμές είναι ελάχιστες σε σχέση με τις προηγούμενες δισκογραφικές του κινήσεις. Οι άλλοτε αξιέπαινες προσπάθειες με σοβαρά θεματολογικά τραγούδια, έχουν αντικατασταθεί με ιδιαίτερα πεζά («Kitty Kitty), κουραστικά (άθλιο ρεφρέν στο «Bruh Bruh») και με tracks που σε κάνουν να απορείς. Ένα ολόκληρο τραγούδι για το (συγχωρέστε με)… πουλί του («Good Dick»)?? Έχει πραγματικά την επιθυμία να γίνει… μοντέλο («Model»)? Είπαμε, stay real και κοντά στους fans σου, αλλά θέλει και τρόπο. Ο οποίος για πρώτη φορά, λείπει σε αρκετά σημεία, επισκιάζοντας τις καλές στιγμές που έχει ο ίδιος στο μικρόφωνο. Το χειρότερο βέβαια είναι, ότι η καλούτσικη τεχνική που έχει στο ραπάρισμα πάει στράφι, την στιγμή που αδυνατεί να δομήσει το περιεχόμενο των λέξεων του, σοβαρά και αποδοτικά.
Όταν έχει σοβαρές παραγωγές, καταφέρνει και μετατρέπει αυτόν τον αυθορμητισμό που έχει μέσα του και κρατάει κοντά του τον ακροατή ( «All I Know» ). Αυτό το “όταν” στην προηγούμενη πρόταση, στον συγκεκριμένο δίσκο, έχει μία αρνητική έννοια. Οι παραγωγοί του έχουν δώσει ιδιαίτερα μέτρια beats, με τρανταχτό παράδειγμα το «Go Live», που ακούγεται σαν μία ηχητική δουλειά του Lil Jon, που είχε ξεχάσει στο συρτάρι του. Κάπου εδώ, πέφτει το album σε μία μετριότητα, αφού ελάχιστες είναι οι πραγματικά καλές προσπάθειες και λίγες καταφέρνουν να υψώσουν τον Plies. Αυτό, για έναν rapper που στηρίζεται κατά ένα τεράστιο ποσοστό στην μουσική που τον συνοδεύει, είναι το χειρότερο σενάριο. Μετριάζει και ο ίδιος και παίρνει μαζί του τις λιγοστές συμμετοχές του δίσκου. Fabolous και Young Jeezy δεν πετυχαίνουν κάτι το τρομερό και μοιραία…
… συναντάμε ένα απογοητευτικό LP. Μετά την ολοκλήρωση αυτού του άρθρο, δεν πιστεύω ότι υπάρχει πιθανότητα να ξανακούσω και τα 20 τραγούδια. Ο Plies επιβεβαίωσε την υποψία που είχα, πως όσο χειροτερεύουν τα singles του, χειροτερεύει και ο ίδιος. Για να είμαι δίκαιος, δεν είναι κακός rapper, έχω ακούσει άλλα κι άλλα. Παρ’ όλα αυτά, με λιγοστά καλά beats, άστοχα χιουμοριστικά τραγούδια και με την αδυναμία του ίδιου να συγκεντρώσει μερικά ενδιαφέροντα θέματα, πέφτει στην αφάνεια. Για εκείνους που γουστάρουν αυτό που βγάζει, ίσως βρουν τέσσερα-πέντε tunes να κρατήσουν, αφού η συνολική εικόνα αδικεί κατά κάποιον τρόπο αυτήν προσπάθεια. Από την άλλη όμως, ο πρώτος που αδίκησε τον Plies, είναι ο ίδιος του ο εαυτός, που χαμήλωσε το επίπεδο του.
Βαθμολογία:
Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Get My Ni**as Out», «Whatever I Say», «She Got It Made»
Tracklist:
1. Go Live
2. Rob Myself
3. Awesome (Feat. Fella)
4. Bruh Bruh
5. Get My Ni**as Out
6. Flaw
7. Becky
8. Kitty Kitty
9.Whatever I Say
10. Goonette
11. Good D*ck
12. Model
13. Look Like (Feat. Fabolous & Jeezy)
14. All I Know
15. She Got It Made
Bonus Version:
16. LEGGO
17. Chirpin (Feat. Fella)
18. Bricks On Me
19. Medicine (Feat. Keri Hilson)
20. Letter
.
She Got It Made
Πάει κι ο Plies. Είχε ξεκινήσει μ’έναν γαμάτο δίσκο και κάηκε μόνος του. Το μόνο κομμάτι που έχα στο repeat αυτές τις 2 μέρες είναι το Rob Myself, ωραία ντοπίτσα.
Επίσης, πολλά props που ετοίμασες review για αυτό το album. Γιατί λογικά θα ήξερες ότι ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν για τον Plies…
Μπραβο ρε Deedo, κι εγω σκέφτηκα, τον ωραίο πρώτο δισκο (παρεμπιπτόντως, θυμηθηκα οτι ηταν και ενα απο τα reviews μου στο hh.gr!). Αυτός τωρα πραγματικα ήταν πολυ μέτριος κι εγω κράτησα 2-3 κομματια και απο εκει και περα αδιαφορο.
Σε ευχαριστω για το κομπλιμεντο, οντως σκεφτηκα οτι δεν θα ασχοληθουν πολλοι και ειναι κριμα, γιατι συγκεκριμενοι ακροατες το περιμεναν αρκετα… Κριμα που ηταν αδυναμο.
Exoume kai leme:
1)The Real Testament (2007): Ena arketa kalo debut album, pou deixnei tis prooptikes tou Plies sto xwro tou Rap!
2)Definition Of Real (2008): Albumara! Veltiwmenos kai ore3atos Plies, sunexizei polu pio dunata, me wraia bangers kai ka8ierwnei to stul tou!
3)Da REAList (2008): Polu kalo album oxi sta epipeda tou “Definition Of Real” alla deixnei oti o Plies paramenei dunato xarti tou Miami!
4)Goon Affiliated (2010): Terastio flop gia enan rapper, pou mesa se ligotero apo 2 xronia evgale 3 albums kai eixe olo to buzz panw tou! Pragmatika deixnei oti mporeis na e3elix8eis, alla mporeis epishs mesa apo auth thn e3eli3h na patwseis! Eixe merika bangers kai wraia kommatakia, alla san sunolo to album htan apogohteutiko!
Elpizw na kanei strofh kai na sunexisei apo kei pou mas afhse me to Da REAList, ka8ws pisteuw oti htan apla mia kakh stigmh! Etsi 8elw na pisteuw!
Ναι κι εγω θελω να πιστευω ότι ήταν μία κακή στιγμή Η αλήθεια ειναι, οτι χθες εριξα μια ακρόαση στο πρώτου του μετά από αρκετό καιρό και παιδια….μιλαμε για πολλα βήματα πίσω. Πολύ κριμα και πάνω απ’ όλα πολύ κακή επιλογή από beats.
xalia maura htan auto…
Krathsa tria kai ta ypoloipa kateutheian delete
His worst album to date, awfull….