Το “Βully” του Ye το ακούσαμε αυτές τις μέρες και η αλήθεια είναι ότι δεν μας έδωσε αυτό που περιμέναμε. Έχει κάποιες στιγμές που μας άρεσαν πραγματικά, αλλά γενικά ο δίσκος ακούγεται άνισος, σαν να είναι ακόμα σε φάση επεξεργασίας, λες και βγήκε περισσότερο γιατί έπρεπε να κυκλοφορήσει παρά επειδή ήταν έτοιμος να παρουσιάσει κάτι μεγάλο.
Από τα κομμάτια που μας έκαναν να σταθούμε είναι σίγουρα το “All the Love” με τον André Troutman. Μας άρεσε πολύ η παραγωγή του, έχει εκείνο το ζεστό, slippery και ελαφρώς gospel feeling που θυμίζει παλιά interludes από το “Yeezus” αλλά λίγο πιο soft και groovy. Το κομμάτι δένει τέλεια με το Arabic vocal sample από τη Fairuz («Fayek Alaya») και το ρεφρέν είναι από τα πιο κολλητικά του album. Είναι από τα tracks που ακούγονται ολοκληρωμένα, έχουν πραγματική ταυτότητα και σου μένουν στο μυαλό μετά το πρώτο άκουσμα. Αν όλο το album είχε αυτή την ατμόσφαιρα και αυτή την προσοχή στη λεπτομέρεια, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
Το “Preacher Man” το βρήκαμε ωραίο και minimal. Το sample από το «To You With Love» των The Moments είναι κλασικό Kanye-tune, παίρνει λίγο παλιό soul από το 1971, το κόβει με τον δικό του τρόπο και δημιουργεί νοσταλγία μαζί με φρεσκάδα. Ο στίχος έχει ένα ενδιαφέρον σχόλιο για την celebrity ζωή και την εσωτερική πάλη, χωρίς όμως να πάει πολύ βαθιά ή να μας αφήσει κάτι που να θυμόμαστε για μέρες. Είναι από τα πιο ευχάριστα ακουστικά κομμάτια του δίσκου, καθαρό και χωρίς περιττές φανφάρες.
Το Highs and Lows είναι κι αυτό καλό, με μία ειλικρινή στιγμή από τον Kanye West για τοξικές σχέσεις, την ανάγκη για loyalty και τα σκαμπανεβάσματα της ζωής. Το beat έχει συναίσθημα, η μετάδοση ξεκάθαρη και νιώθεις ότι μιλάει από προσωπική εμπειρία. Όμως… δεν φτάνει το επίπεδο της ακυκλοφόρητης έκδοσης με το sample της Pomme («Soleil Soleil»). Εκείνη η version είχε μια μαγεία, μια ευαισθησία και ένα βάθος που η τελική κυκλοφορία απλά δεν μπορεί να προσφέρει. Το ότι του απαγόρεψαν να χρησιμοποιήσει το sample φαίνεται ξεκάθαρα, είναι λες και του έκοψαν τα φτερά στη μέση του τραγουδιού και έμεινε κάτι όμορφο αλλά μισό. Θα μπορούσε να ήταν από τα highlights της χρονιάς, αλλά μένει απλά ως ένα καλό κομμάτι.
Συνολικά, το “Bully” έχει φλασιές από τον παλιό Kanye, κάποιες καλές ιδέες και στιγμές που μας έκαναν να χαμογελάσουμε ή να νιώσουμε κάτι. Ωστόσο του λείπει η συνοχή, η τόλμη και η παραγωγική ολοκλήρωση που έχουμε συνηθίσει από εκείνον σε καλές του μέρες. Πολλά tracks ακούγονται σαν work in progress, μπερδεμένα ή σαν να μην τα δούλεψε όσο χρειαζόταν, ενώ το album σαν album δεν καταφέρνει να εντυπωσιάσει όπως οι προκάτοχοί του περασμένων δεκαετιών. Υπάρχουν κομμάτια που δείχνουν ότι ακόμα έχει τις καλές ιδέες, αλλά δεν ενώνονται αρμπονικά σε ένα δυνατό σύνολο.
Αν είσαι πολύ σκληρός fan θα βρεις πράγματα να πιαστείς και να υπερασπιστείς. Για εμάς όμως είναι από τα λιγότερα καλά του albums τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει φως στο τούνελ εδώ και εκεί, αλλά κάποια σημεία συνεχίζουν και προβληματίζουν όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Περιμένουμε την επόμενη κίνηση και ελπίζουμε να είναι πιο ολοκληρωμένη και κατά κάποιον τρόπο καλύτερα δουλεμένη.
Κομμάτια που ξεχώρισαν: “Father”, “All the Love”, “Highs and Lows”, “Preacher Man” , “Last Breath”
Βαθμολογία:
No Comment! Be the first one.